Roses and more…

Even een update-je maar weer; het echte schrijven komt er maar steeds niet van, wìl gewoon niet zo, evenals het lezen van de berichten en verhaaltjes van mijn collega bloggers: mijn aandachtsspanne is een beetje beperkt. Komt wel weer goed mettertijd. Het zij zo.

Leuke dingen en minder leuke dingen te melden.
Eerst maar de leuke dingen:
Twee weken geleden hadden we familiedag van mijn vaders kant, en vorige week van mijn moederskant. Wat is het toch fijn om familie te hebben waar ik nog herinneringen mee kan delen. Gewoon, mensen om me heen die mij al kennen sinds ik een klein meisje was. (Nu ben ik wel een van de oudere nichten van vaders kant, maar de nichten en neven van mijn moeders kant zijn allemaal maar een paar jaartjes ouder of jonger).
Ook weer een paar tantes en ooms gezien en dat is gewoon ook fijn. Zoiets is opeens zo belangrijk geworden. 💜

Dinsdag kreeg ik de uitslag van mijn sollicitatiegesprek. Ik was een van de drie, maar helaas pindakaas, een van de twee andere sollicitanten is meer geschikt. Wel weer leuk om te horen dat mijn collega’s het jammer vinden voor mij, maar zelf wel weer blij zijn dat ik voorlopig nog bij hen blijf werken.
Toch was ik best teleurgesteld. Het leek me echt iets voor mij, en ook de mensen met wie ik er over gesproken heb leek het echt iets voor mij. Ik ben er zó mee bezig geweest. Maar ja…:-(
Er was iemand anders gewoon meer geschikt.
En ik was inderdaad wel erg gretig en erg druk tijdens het gesprek…

En nu zitten we heerlijk in de tuin. Om precies te zijn onder de rozen met een collega van Rem, dus de wilde truckersverhalen vliegen me om de oren.

Verder weinig te melden.
Mijn hoofd is nog steeds heel erg vol en druk. Morgen gaan we geloof ik een trailertje kopen voor de boot. Rem heeft in Wormer een stalling geregeld dus binnenkort kunnen we ons bootje eindelijk weer eens schoonmaken. Daarna zijn we van plan om in onze vrije weekenden ook elders te gaan varen. Muiden/ Pampus, Friesland, Monnickendam/ Volendam, Biesbosch.
Leuke vaartips zijn welkom.
Zelf heb ik nogal mijn zinnen gezet op het Prinsengrachtconcert in augustus, maar Rem ziet dat niet zo zitten. (En hij moet het natuurlijk allemaal wel regelen, ik hoef alleen maar voor de catering te zorgen;-)

Wat verders te melden?
O ja: ik ben voor het eerst in mijn leven op dieet. Niet echt om af te vallen, maar ik was mijn opgezwollen buik vanwege mijn darmen zó zat, dat ik nu begonnen ben met een Fodmap dieet, een speciaal dieet voor mensen met PDS. Volgens de internist is het juist goed voor mij om (vanwege de ontstekingen die ik soms heb in mijn darmen) juist veelzijdig en veel vezels te eten, maar beter voel ik me daar niet door.  Dìt dieet volg ik dus nu op eigen initiatief om te kijken of ik me er prettiger bij voel: en tot nu toe ben ik zeer positief. En stukken minder ‘opgeploft’.

Ons workaholicje Kylian is inmiddels klaar met zijn stage en heeft nu (als een van de weinige, de enige zelfs meen ik) een nul- uren contract aangeboden gekregen bij het stage-hotel. Hij had deze maand zijn diploma kunnen halen, maar hij heeft ervoor gekozen om komend  jaar zijn ‘mindere’ vakken zoals Frans en Bedrijfskunde op te halen zodat de keuzemogelijkheid  voor HBO opleidingen het jaar daarop wat groter wordt ; hij weet nog steeds niet goed wat hij wil. In december zal hij dan slagen voor zijn MBO Hotelmanagement, en daarna heeft hij nog een paar maanden de tijd om wat van de wereld te zien. Oòk heel belangrijk vind ik: Only Work and no Play makes Jack a dull boy!!

Maar goed, ik tap nog even een lekker koud roseetje in # pluk de prachtige dagen # en ga straks lekker een patatje eten. Mèt mayo. (Allemaal volstrekt conform dieet;-))

Fijn weekend allemaal!

image

image

image

image

image

image

image

Over een band, drie hazen, een kip en een bruiloft

Het was me weer het weekje wel.-Zo’n week waarin er in het hele huis geen velletje toiletpapier meer te vinden is en je fijnste sokken kennelijk allemaal in de wasmand liggen.. Kyl werkte de avonddiensten in het hotel en ik had vier dagdiensten, dus die heb ik amper gezien. Nou ja, maandag dan, want toen waren we beiden vrij.

Was ook nog wat hoor maandag, want Rem had geregeld dat er een nieuwe energiemeter kwam. Ik zat om acht uur dus al gepikt en gedreven in de woonkamer.
Ik was er trouwens nog net op tijd achter gekomen dat het om een energiemeter ging, en niet om de verwarmingsketel boven ging, zoals ik tot de avond ervoor had gedacht. Zou toch wel grappig geweest zijn: ‘Ja komt u maar mee hoor, hij staat boven’.
Dat de stekkers van de tv en het Nespresso apparaat eruit moesten, de cv op 6 graden gezet moest worden en een ander zo’n drie uur zou duren, daar kwam ik op de ochtend zelf pas achter.
Maar goed, alles voor de groene stroom natuurlijk. Het had weinig gescheeld of ik was deze week nog eigenaar van een windmolen geworden ook. Heb hem gelukkig bijtijds kunnen overtuigen dat een nieuwe wasdroger nog vééél groener zal zijn;-). De huidige stamt nog uit de tijd met zijn ex en die was toen al een jaar of drie, dus nu ongeveer zestien jaar oud.
Rem was helemaal in zijn nopjes.
Nou ja, tot donderdag dan…

Ik reed namelijk net de straat uit, ging linksaf de bocht in en toen hoorde ik me toch een knàl. Mijn allereerste klapband was een feit. Hij was nog geen jaar oud! Ik was zo in shock door alles dat ik een stief kwartiertje later een plek voor mijn fiets zocht op de autoparkeerplaats in plaats van in de fietsenstalling.
Het was de rest van de dag trouwens ook niet meer goed gekomen.

Rem is er natuurlijk weer zoet mee. Het bleek dat de schokdemper rechts voor was afgebroken. Er was zelfs een stuk tussenuit. Iemand moet keihard de stoep opgereden zijn. Nu kom ik doorgaans niet verder dan het station, het crematorium en de ondergrondse parkeerplaats van de supermarkt, dus mijn naam is natuurlijk haas. Rem rijdt sowieso bijna nooit, nou ja, alleen als er benzine of een nieuwe band gekocht moet worden, en bovendien is hij getrouwd met mij dus zijn naam is ook Haas.
En sinds donderdag is Kyl zijn naam dus kennelijk ook Haas.
Zijn we ineens toch nog eens een èchte familie geworden.
En dat alleen maar door die band.

Anyway.
Gister heeft Rem op een sloop ergens in Limburg twee ‘nieuwe’ schokdempers gekocht en die gaat hij er dit weekend onder zetten. Eentje geloof ik. Hebben we er mooi nog een voor de breek achter de hand, altijd handig.

Gister mochten we gelukkig een busje lenen dus konden we tòch nog naar de bruiloft in Twisk.
Een paar kilometer van de feest lokatie woont Mike met zijn vrouw. Mike is een oude jeugdvriend van Lins en mij op de camping. Ik denk dat we elkaar 32 jaar niet hadden gezien maar het is nog steeds een toffe gast: hij is namelijk degene die op de contactadvertentie die ik voor kip Lieke op FB had gezet had gereageerd. Even uitleggen: een kip is namelijk een sociaal beestje dat erg ongelukkig wordt zonder andere kippenvriendjes.

Het voelde gelijk helemaal goed. Mike en zijn vrouw wonen op een prachtige boerderij met een groot nachthok en een stukje land voor de kippen en twee varkentjes. Lieke mocht eerst even op de keukentafel begroet worden en ze was allerminst bang van de grote hond en de kat, en liet zich lekker aaien. Ook toen we haar in het hok bij de andere kippen zetten reageerde ze nieuwsgierig. De kippen ook naar haar. Zowel de grote kippen als de kriel lagen lekker bij elkaar in een ketel met hooi of zo.
Ja volgens mij gaat dit helemaal goed komen. Hopelijk heeft ze nog een mooie zomer daar. En mocht het toch niet goed gaan dan brengt Mike haar weer terug.De vrouw van Mike zou me een beetje op de hoogte houden, en een fotootje sturen, dus dat houdt u van me tegoed. 

Ja, was een goed plan geweest om haar daar te brengen. Nou ja.
tot ik een uurtje later tijdens de bruiloft mijn laarzen op het toilet zag dan;-)

Het feest was hartstikke gezellig.de bruid en gom (Rems oomzegger) zagen er prachtig uit.
Mijn schoonmoeder Lies had weer helemaal van Bussum naar Blokker gereden. Tachtig is ze hè!! Ik vind het knap. Mijn schoonvader Geert ziet nog maar heel weinig en is sinds een jaar een beetje in de war jammer genoeg, maar hij had het reuze naar zijn zin. Om een uur of tien gingen ze met de taxi naar het huis van Karla en Ruud, (Rems’ zus en zwager) waar ze zouden blijven slapen, evenals mijn schoonzuster Ellie en haar dochter en schoonzoon. Zij wonen in Emmen, dus ook niet echt in de buurt.
Ja, was een mooi feest. Er werd goed gedanst en de bediening was helemaal top!

Maar nu moet ik dus aan de slag met mijn huiswerk. Ik moet voor morgen 24:00 uur twee verhalen schrijven. De opdracht over de aangereden hond en de dierenarts weten jullie al maar ik moet ook nog de volgende opdracht schrijven:

A ontmoet B. Zij praten:
A loopt even weg.
C komt langs praat met B, en loopt dan weg.
Door het laatste gesprek is er een voorsprong /voorspelling tav A ontstaan.
A komt terug en praat met B. De sfeer is veranderd.
-of je ook nog de V van verrassing wil toevoegen mag je zelf weten.
En het mag niet over vreemdgaan gaan
!

Waarover het dan wel moet gaan, ik heb werkelijk geen flauw idee. Ik denk dat ik me nu eerst maar in die dierenarts vastbijt.
En tegen de tijd dat ik daarmee klaar ben staan er in de reacties hieronder misschien wel een paar leuke ideetjes van jullie;-D

Fijn weekend allemaal.

Alles is….

Trots

Ik ben best trots.
Op mijn gezin, mijn familie.
#Het draait maar door.
Maar ook op mijn neven.
Wist u dat drie van mijn zes neven inmiddels weg zijn bij de moeders van hun kinderen en nu zelf doordeweeks zorgen voor hen?

 (Ook respect voor de vrouwen die de zorg doorgaans op zich nemen natuurlijk. Bewonderenswaardig hoor, begrijp me niet verkeerd).
En eigenlijk ben ik ook heel trots op mijn ‘ouwe’ lieve tantetjes. Tantes Nel, andere tante Nel, tante Gre, tante Lenie. 
Zeker op mijn lieve tante Lenie, mijn peettante in Purmerend, die vandaag zelfs overgrootmoeder is geworden.
Vanavond heb ik haar even gesproken, en het doet me zo ontzettend goed te horen dat ze eigenlijk ook denkt dat haar zusjes (Agnes en Adri) nooit gewild zouden hebben dat wij nu zouden treuren om hen of hun broers. 

We moeten juist uitdragen voor hen dat het leven er juist voor bedoeld is om er een beetje van te genieten, en een beetje lief te zijn voor elkaar.
Mijn lieve nicht H. Is vandaag oma geworden. De dochter dus van mijn lieve Peettante.
Wat had ik zojuist een goed gesprek met mijn tante. En wat een mooi, leuk  nieuws voor de familie.
(daar gaan wij, zeker heel veel, en heel vaak op proosten;-)

Maar eens een foto middagje proberen te plannen in december;-D

Een gezellig zeikblogje

Ik ben een beetje zenuwachtig.
Mijn kind ligt nu namelijk op de operatie tafel.
Niets ernstigs hoor, hij krijgt een oorcorrectie. -Ik maakte heus geen grapje toen ik laatst schreef dat hij nog op zijn ene flapoor lag-.

Je zal wel denken:
“Dat begint weer lekker.
Zìt ze weer in een ziekenhuis.
Heeft ze niets beters te doen op haar vrije dagen of zo?
Vertel eens iets nieuws!
Iets leuks!”

Oké. Oké.
Laat ik dan eens beginnen met iets leuks vandaag (anders komt er straks geen kip meer lezen;-).

Komt ‘ie hoor:
Had ik al verteld dat we afgelopen zaterdag gezellig hebben geborreld bij neef J. in Assendelft? Mam, Ton -de man van de tante die afgelopen december overleden is-, en mijn nichtje en haar man waren er ook. En alle pubers natuurlijk, behalve Kyl want die moest natuurlijk werken in het restaurant. -Valentijnsdag, weet u wel. De dag waarop de halve goegemeente ineens een dringende behoefte voelt om met elkaar uit eten te gaan-.
Direct na het eten heb ik mam naar huis gebracht en ook Ton ging bijtijds weg, maar wij zijn pas rond een uur of half twaalf huiswaarts gekeerd.
Komend voorjaar maar weer eens gezellig een neven- en nichtendag organiseren met z’n allen.

Goed.
Meer leuks is er eigenlijk niet te melden, of wel?
Misschien moet ik ook maar zo’n positiviteitlijstje gaan maken.
Of dankbaarheidslijstje, net wat je wilt.
Daar zou dan opstaan dat het heerlijk weer was deze week.
-dank, dank!-
En dat ik een lekker stukje vlees had gebraden gister.
-dank, lekkere slager kiprol met kruidenkaas.
De trein reed trouwens ook op tijd.
-Dank?-
And so on.
-Iemand zet nu keihard muziek van THE Godfather aan. Raar volk hier in het Rode Kruis, Beverwijk.-

Met mijn oom in Beverwijk gaat het trouwens ook niet zo goed. Hij heeft slokdarmkanker en hij dreigt nu zijn spraak te verliezen.
Mam is gister langs geweest met Ton.

Over die trein nog even.
Dat was ook zowat. Woensdagochtend gewoon zitten suffen.
Hij blijft altijd minstens vijf minuten stil staan op CS Amsterdam.
Niet door hebben hè?
Niets, nada!
Zat ik ineens op het Muiderpoort.
En daar liep ik natuurlijk aan de verkeerde kant het station uit zodat ik verdwaalde.
Kwart over zeven.
En het miezerde.
Ik moet het ook niet eens zelf proberen.

Gister op het werk was het ook niet leuk.
Ik kreeg ik mijn rooster voor april.
Tot mijn schrik stonden er toch weer nachtdiensten op, ondanks dat de bedrijfsarts heeft geadviseerd dat ik de komende vier maanden geen nachtdiensten werk.
Verder stonden alleen maar dagdiensten, geen enkele avonddienst. (En dus ook geen onregelmatigheidstoeslag!)

Nu ben ik vanwege mijn gezondheid en de zorg voor mijn moeder tijdelijk -nl. voor een jaar- in juli van 32 naar 24 uur gegaan.
Ik vraag me ondertussen af wat ik daar zèlf eigenlijk mee gewonnen heb.

Goed, het is allemaal zo goed als opgelost.
Hoop ik.
Maar het doet wel heel veel met me. Ik maak me er kwaad om, voel me gefrustreerd, pieker, slaap slecht, hartkloppingen enz.
Dinsdag aanstaande een gesprek met de personeelsfunctionaris en leidinggevende.
-Nou ja, en die kiprol erna was dus best lekker.

Gisteravond laat belde Kylian.
Hij was van zijn werk op weg naar huis
gevallen met de scooter.
In de polder hè. Bijna het slootje in.
Knie open, enkel bezeerd en scooter beschadigd.
Gelukkig kon Rem de scooter wel naar huis rijden.
De gewonde ging met mij mee in de auto.

Gelukkig wel een goede timing hoor, de komende week kan hij toch geen kant op met zijn tulband;-)
Eindelijk weer eens Quality time met mijn zoon.
(Lees: een overdosis Gordon Ramsey -of hoe die gek mag heten- in de keuken, en Masterchef Australia).

Nou, ik ga eens kijken of de operatie geslaagd is.
En vanmiddag ga ik lekker gezellig jullie blogs lezen hoor, ik loop enorm achter.

Fijne dag allemaal!

Weekend update Groningen

Zaterdag
Om vier uur pikken Rem en Kyl me op bij het werk. We gaan gelijk door naar Noord-Laren waar we een kamer in de herberg hebben geboekt. De broer en schoonzus van ex wonen daar vlakbij.
Ex viert vanavond zijn verjaardag daar, samen met zijn schoonzus.

Nadat we ons even snel hebben opgefrist gaan we er meteen heen. De vader en moeder van ex zijn er gelukkig nog, en blijven ook nog wel even. Het is fijn om te horen dat het goed met ze gaat. Eindelijk eens leuk nieuws.

Sandra, de zus van ex is er natuurlijk ook. Ze is zo’n lieverd. (En niet omdat ze hier leest hoor;-). Ze is alleen een beetje lek. Als ze me alleen al ziet begint ze al te huilen. Bij mijn stukjes houdt ze het vaak ook al niet droog. Arm mens. Moet ze net mij gaan volgen met al mijn ellende.

Het is erg gezellig. We zitten aan een giga tafel in de giga keuken, en de jongens zitten 70 meter verderop in de living. (Oké, ik overdrijf een klein beetje). Neef heeft trouwens alleen maar neven, vijf geloof ik. En Kyl dan nog. De nieuwe vrouw van de broer van ex heeft ook twee zoons. Het is zo goed te zien hoe goed neef zich hier voelt, tussen deze mensen. Niet dat ik daar ooit aan getwijfeld heb hoor, maar het is gewoon fijn.

Na het late ontbijt rijden we naar Winschoten om het as urntje van zus aan Eric te geven. Neef vindt dat prima. Als we langs het huis van zus rijden zien we een Dixie buiten voor het raam staan. De muren zijn al wit. ‘Denk je dat ik er ooit nog eens binnen zou mogen kijken?’ vraagt neef.
‘Vast wel’, zegt Rem. ‘Ik heb er twaalf jaar gewoond ja’. -Bespeur ik daar een Gronings dialect?-
‘Maar ik was altijd buiten hoor. Hutten bouwen. Of in het parkje’.
Hij vertelt me niets nieuws.

Eric en Marjan zullen ervoor zorgen dat de as wordt uitgestrooid. Willem en Zwanet zullen daar zeker ook bij zijn, evenals andere goede vrienden.
‘Wil je me alsjeblieft beloven dat echt alles wordt uitgestrooid?’
Dat belooft hij.
Eric brandt nog een cd voor me met allemaal foto’s van mijn zus.
Ook van het feest dat Wietse afgelopen vrijdag ter ere van haar gaf zitten er foto’s bij.
IMG_6376
Het portret van mijn zus (foto) is helemaal gemaakt van bloemzaden. Wat een werk moet dat geweest zijn.

Dan gaan we maar weer. Als we de bocht omgaan zien we dat de fabriek waar neef zo vaak speelde is afgebroken.
Op het terrein ligt slechts puin.
Grijs, grauw puin. Wat een deprimerende klerezooi.
‘Daar was mijn hut’.

Als we neef naar huis in stad Groningen brengen bekijken we daar gelijk de foto’s. Er zijn er veel bij het botenhuis gemaakt waar zus zo graag was.
-Waar ze met Halloween ook haar vijftigste verjaardag vierde-.
Veel foto’s heeft ze zelf gemaakt met haar telefoon. Foto’s van kleurrijke altaartjes, paddestoelen, verrotte daken en deuren en andere ‘kunst’ die verder het terrein opsierde.
Maar ook heeft ze met haar telefoon prachtige foto’s gemaakt van het water met wat oude, half vergane aanlegplaatsen.
Zwarte banden.
Waarschijnlijk heeft ze ze ’s morgens vroeg, toen een feest bijna ten einde kwam, gemaakt.
Mystieke foto’s waarop de stilte lijkt te schreeuwen.
En te berusten tegelijkertijd.
Ik vermoed dat ze alleen was.
Vandaag ga ik kijken of het lukt om een van die foto’s als header te plaatsen.
Hij is ervoor gemaakt lijkt wel.

‘Ze had wel veel vrienden’, zegt neef.
Dat had ze zeker. Meer dan mij.
‘Voor haar vrienden was ze denk ik wat makkelijker in de omgang dan voor ons.’
Ex en Rem beamen dat volmondig.

Er zijn ook nog foto’s van mijn ouders bij voor de caravan. En natuurlijk van het strand en de duinen waar ze zo van hield en natuurlijk een paar jeugdfoto’s van neef. Op geen enkele foto kijkt hij blij.
Op eentje steekt hij zelfs zijn middelvinger omhoog.
‘Nou, je mag wel wat blijer kijken op foto’s hoor’, zegt ex.
‘Ja, ik heb nogal een gelukkige jeugd gehad’, antwoord neef.
Ik schiet in de lach.
Om hoe hij het zegt.
-Alsof het de beste grap van de wereld is-.

Maar tegelijkertijd snijdt zijn opmerking me door mijn ziel.
Ik denk bij ons allemaal, ook Kyl.

En toch, als je beste vriend Humor heet, lieve neef, dan kom je er wel.
Heus!

Zo gaan die dingen

Vrijdagmiddag.
Het is veel kouder op de begraafplaats dan ik dacht. En het waait ook harder dan ik dacht. Het zonnetje had me een beetje voor de gek gehouden.
Voorzichtig help ik mam haar capuchon opzetten.
Dan haal ik haar arm door de mijne.
In mijn andere draag ik het plantenmandje voor mijn tante.
Langzaam lopen we achter de kerk langs de begraafplaats op, achter de Odulphuskerk in Assendelft.

‘Ben je hier ook gedoopt mam?’
Dat is ze.
Natuurlijk, dat wist ik toch?
En haar beide ouders zijn hier natuurlijk begraven. Èn haar kleine zusje, dat gestorven was toen ze nog maar net twee jaar was, en mam vier, ook.
Ze had er vroeger best vaak over verteld. ‘Het was net een prinsesje zoals ze in haar kistje lag met al die mooie blonde krullen’, zei ze dan.

Nu niet.

‘En getrouwd met je vader’.

Ik denk aan de mooie trouwfoto die nog maar sinds kort in mijn vitrinekast pronkt.
Hij stond op het nachtkastje van zus, pal naast de foto waarop zij, een peuter nog maar, mij, een baby, met twee handen om mijn buikje stevig vast hield.

En kijk ons nu.

Ik weet nooit goed of ik een dode moet groeten.
Nìet groeten voelt niet oké, wél groeten een beetje belachelijk.
‘Zal ik het plantenbakje hier zetten?’
Er staan al best veel plantjes.
Óók al Hyacinten.
-Troosters in de dood-.
Mam vindt het best.
‘Wil jij het kaarsje aansteken kind?’
Het is maar goed dat we een hoog glas mee hebben genomen.
‘Zet het maar een beetje voor haar naambordje Narda, dan staat het in de luwte’.
Ondanks dat ik mam met mijn lijf een beetje voor de wind af probeer te schermen, heeft ze het koud.

We moeten gaan.

Bij Ton, de man van tante, drinken we nog even een borreltje. Tante is zeer aanwezig wegens afwezigheid, maar toch is het wel gemoedelijk, voelt het goed.

Als we na een tijdje weer huiswaarts gaan loopt Ton met een bijna nog volle doos Nutridrink van tante mee naar de auto.

Tsja.

Zo gaan die dingen gewoon.

In het leven.

Alles is…

Eigenlijk zou een blogbericht érgens over moeten gaan.
En dan bedoel ik over één vastomlijnd onderwerp.
Vroeger was ik daar een kei in hoor. De laatste tijd, nou ja, sinds ik met mijn blog begon in mei 2013, is het maar een soepzootje.
Hoewel er wel duidelijk een rode draad doorloopt natuurlijk.
-Als je heel goed kijkt dan-.

Gister waren Rem en ik even naar Bussum geweest. Nadat we eerst even hadden gewandeld in het zonnetje op
de hei, gingen we bij Geert en Lies langs. We namen gelijk maar even de beste wensen mee.
Lies is de moeder van Rem en Geert sinds jaar en dag haar vriend.

De familie van Rem is trouwens ook een soepzootje hoor. Rem zijn vader overleed al op 42 jarige leeftijd aan kanker. Rem was toen nog maar 10. Zijn oudste zus studeerde toen al en woonde op kamers. Zijn jongste zus is een jaar of vijf ouder en omdat Lies vijf dagen per week ging werken waren zij en Remco al op jonge leeftijd zelfstandig.
Na een paar jaar leerde Lies Geert kennen, een flamboyante gescheiden levensgenieter / natuurmens. Geert had ook twee dochters en 1 jongere zoon.

Geert wilde een bestaan in Frankrijk opbouwen. In de maanden dat hij daar in een bungalowtent -ergens in de bush of zo- verbleef ging Lies vaak bij hem logeren.
Rem, toen al een puber, en zijn zus (met vriend inmiddels) waren toen vaak een week alleen. Hij was al jong zelfstandig. Toen hij net zestien was kocht hij zijn eerste zeilboot-met-kajuit die hij vervolgens vanuit Harderwijk zelf al zeilende naar de Robinsonhaven in Landsmeer bracht.
En nee, daar was vroeger echt niet eerst een zeilschooltje aan te pas gekomen of zo hoor, ben je gek.
Toch veel te duur!
Het Frankrijk verhaal ging gelukkig voor Rem uiteindelijk niet door.
Geert en Lies begonnen samen een drogisterij en gingen hokken in Bussum.
Wel hebben ze jarenlang tot een paar jaartjes geleden samen lange fietstochten gemaakt in Frankrijk, totdat Geert zijn ogen echt te slecht werden, en Lies een jaar of vijf terug in de middle of nowhere haar enkel brak.
Een heel gedoe, want Geert moest haar een paar uur alleen achter laten om hulp te zoeken.
Ze lag op zo’n afgelegen plek dat zelfs de brandweer er aan te pas moest komen.

De oudste zus van Rem woont ver weg, in Emmen. We zien ze erg weinig, de laatste keer in juni met de bruiloft van Liset, haar dochter.
De jongste zus woont op een mooie stolpboerderij in West-Friesland. Haar en haar man zien we wel wat vaker.

Op de verjaardagen van Geert en Lies komen we de kinderen van Geert natuurlijk ook tegen.
Gut, die verjaardagen in april, dat is ook wat hoor!
De oudste zus van Rem is zes april jarig. Rick, de zoon van Sandra, de tweede dochter van Geert die (alweer elf?) jaar geleden is overleden aan kanker, op twaalf april. De zwager uit West-Friesland en zijn zoon ook rond de twaalfde. Je kunt je voorstellen dat Geert en Lies een zucht van verlichting slaakten toen ik vertelde eind mei jarig te zijn.
‘Maar eh…Kylian op acht april’.
Het stiefzoontje van de jongste zoon van Geert is ook al begin april jarig,
En Geert zelf op de eerste.
Echt stom toeval toch allemaal?

Verder zit het ook nogal eigenaardig in elkaar.
-Ben je een beetje uitgeslapen? Oké, ga er maar even voor zitten.
Komt ‘ie:-

Allereerst is Geert natuurlijk stiefvader van Rem en zijn zussen. Nou ja, niet officieel dan. Lies is dan weer een soort van stiefmoeder van de kinderen van Geert.
Rem is de stiefvader van Kyl.
De jongste zoon van Geert is de stiefvader van de oudste zoon van zijn vrouw.
De zoon van de oudste zus van Rem woont ook al samen met een vrouw die al een zoontje had.

De weduwnaar van Sandra is inmiddels al weer een poos de stiefvader van Juna, wiens vader ook al jaren terug overleden is aan kanker. Zijn nieuwe vrouw is dus weer de stiefmoeder van Rick.
Rick en Kyl schelen trouwens precies vier dagen in leeftijd.

Zo.
Heb je hem nog?
Ik zei het toch?
Een soepzootje!
Goed onthouden hoor.
Niet meer vergeten nu.

Van mijn onofficiële stiefschoonzus, (de stiefmoeder van Rick, de moeder van Juna) kreeg ik met de verjaardag van Lies (6 december) trouwens een heel lief zelfgemaakt engeltje voor in de boom. En ondanks dat we ze geen kaart hadden gestuurd (dan voelden ze zich misschien verplicht) waren ze langs geweest bij de condoleance van zus.
Zo lief.

Met Geert gaat het redelijk gelukkig.
Hij kwakkelt al een tijdje een beetje.
Maar zijn rode wijntje lust hij nog wel hoor.
Geert is een wijnliefhebber (en kenner) pur sang!
Heerlijk!

We komen er eigenlijk veel te weinig. Gelukkig zitten ze daar ook niet echt om te springen. Als we komen is het leuk, en zo niet ook geen probleem.

Nu ze ouder worden is het wel fijn dat er dan zoveel kinderen zijn.
Al redt Lies zich nog prima.
Zelfs de ramen lapt ze zelf.
-Ze is 79-
De zus van Rem uit West-Friesland en de kinderen van Geert komen er wat vaker.
Morgen gaan ze gezellig brunchen met de kinderen van Geert.

Ja, het was wel fijn dat we weer even zijn geweest.

En nu ga ik er uit.
De wehkamp komt zo Yogakleding brengen als het goed is.
Verder verwachten we vandaag George met de koffie (wat zou dat nou ‘es een leuke verrassing zijn;-)
En vanmiddag komen mijn nicht met haar man en mijn neef uit Assendelft een borreltje doen.
Ga nu eerst maar eens lekker een pan snert maken, dan kunnen ze evt. lekker mee eten.

Fijne zaterdag allemaal.