Westenwind

Vanmiddag heerlijk uitgewaaid op strand Bakkum bij paal 45.
Mijn zus vliegerde daar altijd graag eind van de middag/ begin van de avond als ze bij mijn ouders op camping Bakkum logeerde.
Vorig jaar met Hemelvaartdag hebben Rem en ik daar ’s morgens heel vroeg een klein gedeelte van haar as gestrooid, op zus haar eigen verzoek. Ook een gedeelte van (Beau)Nino ligt daar ‘om haar te beschermen’. Daar hadden we zelfs nog met Zus grapjes over gemaakt toen we het erover hadden op de dag nadat mijn vader was gecremeerd.

Mijn moeder leefde natuurlijk nog toen ik de as van Zus uitstrooide, en toen ik vroeg of ik ook een beetje van haar en pap in Zus haar duinpan zou strooien vond ze het heel fijn als ik dit wilde doen, ‘maar niet als het teveel moeite kost hoor Kind, alleen het Guisveld is ook prima hoor’.
Ik grapte toen nog, ‘ach mam, als ik toch bezig ben…’
Mijn moeder was er namelijk erg op gebrand dat ik al Zus haar uitstrooi- wensen zou uitvoeren. ‘Doe maar een beetje hier.., een beetje daar….O, en daar natuurlijk…’
-Ze zou het vast prachtig gevonden hebben als ze had kunnen zien hoe druk ik er maar mee ben. (Maar ook blij hoor).

Tja. Wij waren altijd echte strandmensen, mijn ouders en zus nog veel meer dan ik. Ooit schreef ik dit gedicht. Mijn zus vond dat zo mooi dat ze het levensgroot op haar toiletdeur geschreven had. Vier regels uit dat gedicht hebben we na haar overlijden op de binnenzijde van haar rouwkaart laten drukken:
‘Maar als je luistert naar de golven,
voel je je weer even twee;
hetzelfde kleine meisje
aan dezelfde grote zee…’

Vandaag was het de perfecte dag om ook de belofte na te komen een klein gedeelte van mijn ouders daarbij te strooien.
Er stond een straffe westenwind, en het was niet al te koud, niet al te zonnig en dus zou het vermoedelijk niet al te druk zijn.

Op de heenweg kreeg ik ineens zin om een vlieger te kopen.
Zo gezegd zo dus ook gedaan.

Voor we naar paal 45 liepen natuurlijk eerst wat gedronken bij ‘Zeezicht’ de favoriete strandtent van mijn ouders. -Zoets doen we natuurlijk wel in stijl hè?!-

Daarna dus het doosje leeggegooid en dat voelde voor mij een beetje als ‘vrijheid’. Niet voor mij, maar voor hen.

Nadat ik dat gedaan had viel het me ineens op dat de hele lucht grijs en grauw was, er was alleen een klein stukje blauw boven hun duinpan zichtbaar. Grappig. Lief.

De volgende foto is trouwens ook wel grappig:
image
Het lijkt net alsof Rem drie of zelfs vier vliegers vasthoudt. Het is er echt maar eentje hoor. Zal wel aan mijn IPhone liggen, maar ik zie daar gewoon graag een lieve groet in.

Na een uurtje zijn we weer gegaan. Het helmgras wuifde me tevreden na.
Nog even wat gedronken bij Zeezicht en daarna een lekkerbekje gegeten op de camping, terwijl goedkeurende glimlachjes van mijn ouders en zus in mijn gedachten verschenen.

Weer een klus plat.(niet oneerbiedig bedoeld). 
Nu alleen nog ons boottochtje door het Guisveld om de rest van de as uit te strooien (de grootste hoeveelheid). Daarna zal ik alleen nog wat kleine emaille hartjes met as bewaren. 

Voorlopig vind ik het fijn dat ze nog een beetje dichtbij me zijn. Als de tijd er rijp voor is zal ik het gewoon weten.

Advertenties

Je leven op zijn kop…

Soms kan het me zo bij de keel grijpen allemaal, 2.
Niet alleen waar ik vanmorgen eerder over blogde, maar gewoon, de trieste kanten van het leven die ik -overigens zonder veel resultaat- steeds maar weer probeer te begrijpen.

De dood zet je leven op zijn kop.
Al de normen en waarden waarvan je ooit dacht had dat ze een stevige fundatie zouden zijn om de problemen en het verdriet in je leven het hoofd te bieden schudt hij meedogenloos door elkaar tot je trilt op je grondvesten en, murw vanwege de onrechtvaardigheid, om genade roept, en toegeeft je ogen te openen voor dàt wat leven daadwerkelijk ìs.

Gister kreeg ik een appje van Neef, de zoon van Zus.
‘Heb jij nog wat foto’s van mij en mijn moeder?’
Een hele doos vol heb ik. Zus had allemaal losse mapjes met foto’s. Ik heb neef beloofd een mooi fotoalbum voor hem te maken, maar ik heb het nog steeds niet gedaan:(

Zojuist kreeg ik een Appje van Ex, de vader van Neef.
Zijn vader zal binnenkort gaan sterven.

Opa Jaap, zoals wij hem sinds jaar en dag noemen, en mijn vader konden het prima vinden. ‘Klaas is mijn vriend’ zei hij altijd, en als hij mee kwam om Neef te brengen of te halen bracht hij ook altijd ook een bezoekje aan mijn ouders.
Opa Jaap was -doordat hij in de buurt woonde van Neef- net zo betrokken bij Neef als mijn ouders altijd bij Kylian waren. Opa Jaap was bijvoorbeeld ook degene die trouw iedere week met Neef naar zwemles ging omdat zijn eigen ouders dat niet op konden brengen.
Hij was bij de crematie van mijn vader en natuurlijk bij die van Zus. Kapot was hij daarvan.
Natuurlijk, begin tachtig is een ‘mooie’ leeftijd, daar zal je me niet over horen verder.
Maar mijn neef moet dus binnenkort weer iemand gaan verliezen waar hij veel van houdt.

En dát grijpt me gewoon enorm bij de keel.

Erger dingen…

Het was een prachtige uitvaart.
-En ik kan het weten-
De kleinkinderen hadden de kist mooi gemaakt met tekeningen.
Mijn tante sprak, mijn neef, een nicht en mijn ome Gerard. Die schudt zoiets altijd ter plekje uit zijn mouw. Ook iemand van het bedrijf sprak.
Ja, zo veel lovende woorden, zo veel mooie verhalen en zo veel mooie foto’s die ook weer allemaal hun eigen mooie verhaal vertelden. Er was zelfs een heel koor uitgerukt om mijn oom de laatste eer te bewijzen. Het kan allemaal. 

-Misschien ga ik wel een paar blogjes schrijven over (het regelen van) uitvaarten. Wie weet zijn mijn ervaringen zodoende dan nog van enig nut.-

Ik mocht met mijn nicht meerijden. Annemieke zag ik vroeger best vaak, ze was precies tien dagen ouder dan mijn zus, en ze trokken heel veel met elkaar op. (En mijn rol was natuurlijk die van ‘het vervelende zusje’).
Het was voor het eerst in mijn leven dat ik als volwassen vrouw een gesprek langer dan vijf minuten met haar heb gevoerd.
En dat was fijn.
We hebben zeker drie uur lang gepraat in de auto. Over Zus, onze moeders (mijn tante Lies was een oudere zus van mijn vader), onze jeugdherinneringen en over haar broertje natuurlijk, die maar een paar dagen in leeftijd scheelde met mij. Drie jaar geleden was hij zomaar overleden in zijn slaap. 46 jaar.
Het fijnst vond ik denk ik wel toen ze zei: ‘Nee, de Fenna zoals ik die kende zou nooit drugs gebruikt hebben’. Ze deelde mijn mening dat er ‘gewoon iets’ gebeurd moet zijn in haar hoofd.
Dat zal ook goed zijn voor Neef als ik hem dat vertel. Ik wil dat hij zijn moeder ziet als slachtoffer van een hersenbeschadiging, en niet als een egoïstische junk.
Hoe moeilijk dat ook is.

Was grappig trouwens om te ontdekken dat Annemieke en ik best wel een aantal raakvlakken hebben. Karaktertrekjes bedoel ik, om precies te zijn: licht autistische trekjes;-)
Kwam er vandaag trouwens ook achter dat mijn neef J. Asperger heeft. Nooit geweten. Mijn tante C. , zijn moeder vertelde het me zelf.
Was ook fijn om gewoon mijn familie weer te zien, al was de reden hiervoor natuurlijk te triest voor woorden.

Verder heb ik even niets te liegen. Foto update van de tuin volgt zondag wel. Het is zo fijn nu, zo heerlijk om op blote voeten naar buiten te kunnen. Hoewel: terwijl ik net de houtskool resten van ons vuurtje gisteravond stond op te vegen trapte ik in een kooltje met daarin een verroeste spijker. Duurde even voor ik doorhad dat er nog wat in mijn voet stak. En moest nog flink trekken om m eruit te halen. Alle tuintegels onder de bloedspetters natuurlijk. Moest ik wel meteen weghalen, mèn wat een gedoe weer. Valt trouwens nog helemaal niet mee om met een teil soda op 1 been naar de tuin te hinken.
Ben eerlijk gezegd wel heel hard toe aan een rosé, maar het is zo’n fuck*ing end lopen naar de fridge vanaf mijn zonnebedje.

Gister met Rem voor het eerst ge(bb)kud. (Geef ze een paar stukken vlees, een gasbbq en een knijptang van de Action;-)
Was lekker en gezellig.
Kyl moest bier verkopen op het festival in Haarlem. Daar schijnt hij talent voor te hebben.

En nu dus home alone.
Niemand om de bbq aan te steken.
Kyl in z’n hotel, en Rem nog onderweg.
En dus %**%^*£!>>£++ ook nog steeds Pas de Glas rosé.

Ach.
Er zijn erger dingen.

Leef!

De vanzelfsprekendheid is er nu wel een beetje af.
Van het leven bedoel ik.

Een broertje van mijn vader is overleden. Mijn oom heette niet alleen Fer, hij woonde er ook.
Lang heb ik als kind zijn naam geassocieerd met de afstand.
Net 68 was hij nog maar. En tot zijn ziekte hem belette (kanker, what else?) heeft hij na zijn pensioengerechtigde leeftijd nog drie dagen per week gewerkt. Gewoon, omdat hij van zijn werk hield.
Maar nog meer hield hij van zijn gezin.

Nee, veel contact had ik niet meer met mijn oom, maar op hoogtijdagen als onze bruiloft en dergelijke was hij er wel. Zo ook op de laatste verjaardag van mijn vader die we hier bij ons vierden. 29 augustus alweer drie jaar geleden.
‘Wat ben ik blij dat je dit doet’ zei hij toen hij lekker in het hoekje van zijn wijntje zat te nippen. Zijn eigen vrouw was nog maar amper borstkankervrij, en zelf was hij die dag nog kerngezond, evenals mijn moeder, tante Agnes, ome Joop en ome Leo. We proostten wat af met de Sangria. Zelfs tante Lies leefde toen nog, hoewel te ziek (ja) om te komen. En mijn zusje. Nu zijn ze allemaal dood. 

Tja.
De vanzelfsprekendheid is er nu wel een beetje af.
En eerlijk is het ook al niet.
-Verre van-
Je kunt gezond leven en mild en vredelievend zijn wat je wilt, het maakt de dood geen flikker uit.
Je geld en je bezittingen kunnen hem gestolen worden als hij eenmaal zijn zinnen op je heeft gezet, evenals je naïeve geloof en hoop op herstel.

Niemand ontkomt aan de dood.
Uiteindelijk.

‘Denk aan mij terug
hoe ik was toen ik alles nog kon
Denk aan mij terug
in de tuin, genietend van de zon’

Dat zal ik doen hoor ome Fer.
Dàt, en het leven verdomme lief hebben tot ik erbij neerval:

Leven is het enige juiste antwoord op de dood. 

Lumpiedumpie en w.v.t.t.k.

imageLaten we maar beginnen met het slechte nieuws: onze haan Lummel heeft het loodje gelegd. Rem vond hem in het nachthok, de vleugels gespreid, zijn bekje een beetje open. En uurtje eerder had hij nog kwiek rechtop zijn stokje gezeten, een mooiere dood kun je je nauwelijks wensen. De plechtigheid heeft gister plaatsgevonden in wel heel besloten kring: Remco en Bram.
Wat overigens allerminst een afspiegeling was van zijn populariteit, het was een toffe haan. Nee, het was vanwege de kou en de nog steeds vroeg invallende duisternis dat een en ander voor ik thuis kon zijn plaats moest vinden.
-Kyl sloeg even over.-

Natuurlijk rees dezelfde avond van zijn overlijden de vraag wat we nu met manke Lieke aanmoesten. Alleen is ook maar zo alleen, en een verder gezonde kip afmaken is ook weer zowat. Uiteindelijk besloot ik maar een contactadvertentie op FB te plaatsen, en wat denkt u?
Het is bijna te mooi om waar te zijn, maar er is iemand -een oud jeugdvriendje- die haar wel wil adopteren. Ze komt op een prachtige boerderij met vijf andere hennetjes en veel vrijheid.
5 februari brengen we haar ‘ s avonds heen. Ineens wist ik gewoon weer dat je zo’n nieuweling het best ’s avonds op de stok bij de anderen kon zetten. -Net of pap me dat influisterde. Onzin natuurlijk, die kennis kwam gewoon weer boven toen ik het nodig had.-
We hebben daar in de buurt van de boerderij namelijk een bruiloft van Rems neef. Hopelijk houdt Lieke het dus nog even vol in haar upje.
-Zo sneu ook met die kou.-

Verder rommelt het allemaal wel wat aan hier. Rem is weer op dieet. Dat is hij altijd in de eerste maanden van het jaar, maar vorig jaar strookte het zo weinig met het volle kookroom-dieet van mam dat hij het alweer snel opgaf en voor de gezelligheid maar met een koud pilsje aanschoof. Mam vond het maar saai en nergens voor nodig dat dieet van Rem.
-De vis en roerbakgroenten komen Kyl en mij nu al onze neus uit, maar we blijven – in zicht van Rem- natuurlijk solidair!

Vandaag ben ik lekker vrij. Gister had ik een eerste gesprekje met de loopbaanfunctionaris.mijn werk vind ik leuk, alleen zijn de nachtdiensten te zwaar voor me, vandaar. Dat traject gaat wel een maand of vier, vijf duren geloof ik. Ook al komt er geen passende nieuwe baan voor me uitrollen, ik denk dat het sowieso zeer welbestede tijd zal zijn.
-Is het u trouwens wel eens opgevallen dat ik dat woord sowieso te pas en te onpas gebruik?-

Nu eerst maar de verhalen van de andere cursisten lezen en daar wat van gaan vinden.
Killiewillie is pas vanavond laat weer thuis vanwege school+werk. Bikkeltje;-)
Zaterdag gaan we trouwens naar een open dag op een HBO (Vastgoed en makelaardij) in Rotjeknor: Maken we er natuurlijk meteen een leuk dagje van.
Mijn agenda zit weer behoorlijk vol deze dagen:
Morgen van 7:30 tot 16:00 werken, 16:30 met Joyce wat drinken / eten in de stad, 19:00 tot 22:00 cursus. 23:30 slapen, 05:30 weer op, 7:30 werken
Vrijdag heb ik de scan en ga ik uit eten met Alice, Yvonne en Jaqueline, oude vriendinnen die ik ken van mijn negentiende of zo.
Daar heb ik enorm veel zin in.

Hebben jullie ook zo’n drukke agenda deze week?