Over een band, drie hazen, een kip en een bruiloft

Het was me weer het weekje wel.-Zo’n week waarin er in het hele huis geen velletje toiletpapier meer te vinden is en je fijnste sokken kennelijk allemaal in de wasmand liggen.. Kyl werkte de avonddiensten in het hotel en ik had vier dagdiensten, dus die heb ik amper gezien. Nou ja, maandag dan, want toen waren we beiden vrij.

Was ook nog wat hoor maandag, want Rem had geregeld dat er een nieuwe energiemeter kwam. Ik zat om acht uur dus al gepikt en gedreven in de woonkamer.
Ik was er trouwens nog net op tijd achter gekomen dat het om een energiemeter ging, en niet om de verwarmingsketel boven ging, zoals ik tot de avond ervoor had gedacht. Zou toch wel grappig geweest zijn: ‘Ja komt u maar mee hoor, hij staat boven’.
Dat de stekkers van de tv en het Nespresso apparaat eruit moesten, de cv op 6 graden gezet moest worden en een ander zo’n drie uur zou duren, daar kwam ik op de ochtend zelf pas achter.
Maar goed, alles voor de groene stroom natuurlijk. Het had weinig gescheeld of ik was deze week nog eigenaar van een windmolen geworden ook. Heb hem gelukkig bijtijds kunnen overtuigen dat een nieuwe wasdroger nog vééél groener zal zijn;-). De huidige stamt nog uit de tijd met zijn ex en die was toen al een jaar of drie, dus nu ongeveer zestien jaar oud.
Rem was helemaal in zijn nopjes.
Nou ja, tot donderdag dan…

Ik reed namelijk net de straat uit, ging linksaf de bocht in en toen hoorde ik me toch een knàl. Mijn allereerste klapband was een feit. Hij was nog geen jaar oud! Ik was zo in shock door alles dat ik een stief kwartiertje later een plek voor mijn fiets zocht op de autoparkeerplaats in plaats van in de fietsenstalling.
Het was de rest van de dag trouwens ook niet meer goed gekomen.

Rem is er natuurlijk weer zoet mee. Het bleek dat de schokdemper rechts voor was afgebroken. Er was zelfs een stuk tussenuit. Iemand moet keihard de stoep opgereden zijn. Nu kom ik doorgaans niet verder dan het station, het crematorium en de ondergrondse parkeerplaats van de supermarkt, dus mijn naam is natuurlijk haas. Rem rijdt sowieso bijna nooit, nou ja, alleen als er benzine of een nieuwe band gekocht moet worden, en bovendien is hij getrouwd met mij dus zijn naam is ook Haas.
En sinds donderdag is Kyl zijn naam dus kennelijk ook Haas.
Zijn we ineens toch nog eens een èchte familie geworden.
En dat alleen maar door die band.

Anyway.
Gister heeft Rem op een sloop ergens in Limburg twee ‘nieuwe’ schokdempers gekocht en die gaat hij er dit weekend onder zetten. Eentje geloof ik. Hebben we er mooi nog een voor de breek achter de hand, altijd handig.

Gister mochten we gelukkig een busje lenen dus konden we tòch nog naar de bruiloft in Twisk.
Een paar kilometer van de feest lokatie woont Mike met zijn vrouw. Mike is een oude jeugdvriend van Lins en mij op de camping. Ik denk dat we elkaar 32 jaar niet hadden gezien maar het is nog steeds een toffe gast: hij is namelijk degene die op de contactadvertentie die ik voor kip Lieke op FB had gezet had gereageerd. Even uitleggen: een kip is namelijk een sociaal beestje dat erg ongelukkig wordt zonder andere kippenvriendjes.

Het voelde gelijk helemaal goed. Mike en zijn vrouw wonen op een prachtige boerderij met een groot nachthok en een stukje land voor de kippen en twee varkentjes. Lieke mocht eerst even op de keukentafel begroet worden en ze was allerminst bang van de grote hond en de kat, en liet zich lekker aaien. Ook toen we haar in het hok bij de andere kippen zetten reageerde ze nieuwsgierig. De kippen ook naar haar. Zowel de grote kippen als de kriel lagen lekker bij elkaar in een ketel met hooi of zo.
Ja volgens mij gaat dit helemaal goed komen. Hopelijk heeft ze nog een mooie zomer daar. En mocht het toch niet goed gaan dan brengt Mike haar weer terug.De vrouw van Mike zou me een beetje op de hoogte houden, en een fotootje sturen, dus dat houdt u van me tegoed. 

Ja, was een goed plan geweest om haar daar te brengen. Nou ja.
tot ik een uurtje later tijdens de bruiloft mijn laarzen op het toilet zag dan;-)

Het feest was hartstikke gezellig.de bruid en gom (Rems oomzegger) zagen er prachtig uit.
Mijn schoonmoeder Lies had weer helemaal van Bussum naar Blokker gereden. Tachtig is ze hè!! Ik vind het knap. Mijn schoonvader Geert ziet nog maar heel weinig en is sinds een jaar een beetje in de war jammer genoeg, maar hij had het reuze naar zijn zin. Om een uur of tien gingen ze met de taxi naar het huis van Karla en Ruud, (Rems’ zus en zwager) waar ze zouden blijven slapen, evenals mijn schoonzuster Ellie en haar dochter en schoonzoon. Zij wonen in Emmen, dus ook niet echt in de buurt.
Ja, was een mooi feest. Er werd goed gedanst en de bediening was helemaal top!

Maar nu moet ik dus aan de slag met mijn huiswerk. Ik moet voor morgen 24:00 uur twee verhalen schrijven. De opdracht over de aangereden hond en de dierenarts weten jullie al maar ik moet ook nog de volgende opdracht schrijven:

A ontmoet B. Zij praten:
A loopt even weg.
C komt langs praat met B, en loopt dan weg.
Door het laatste gesprek is er een voorsprong /voorspelling tav A ontstaan.
A komt terug en praat met B. De sfeer is veranderd.
-of je ook nog de V van verrassing wil toevoegen mag je zelf weten.
En het mag niet over vreemdgaan gaan
!

Waarover het dan wel moet gaan, ik heb werkelijk geen flauw idee. Ik denk dat ik me nu eerst maar in die dierenarts vastbijt.
En tegen de tijd dat ik daarmee klaar ben staan er in de reacties hieronder misschien wel een paar leuke ideetjes van jullie;-D

Fijn weekend allemaal.

Zakje zout

Het was een druk weekje, en dan bedoel ik met name in mijn hoofd.
Zaterdag zijn Rem en ik naar Paal 45 geweest en daarna zijn we veel langer dan gepland blijven hangen bij Club Zand.
Wijntje hier, tapas daar, u kent het vast wel.
Er was een prachtige zonsondergang.
image
Heeft u dat trouwens ook wel eens, dat u, terwijl u iemand nog nooit gezien hebt gewoon dingen over / van iemand weet?
Vaak gebeurt dat als ik op de toppen van mijn emoties zit, zoals afgelopen zaterdag natuurlijk een beetje het geval was. Ik zag op tegen zus haar verjaardag de volgende dag, en tegen de maandag daarop, Allerzielen.
Nu doe ik net alsof ik het best vaak heb, maar dat is niet zo hoor, maar soms overvalt het me gewoon.
Ik durfde het te verifiëren waardoor we ineens in een heel ander gesprek kregen.
Best bijzonder.

Zondag gewerkt.
Ik voelde me nu al totaal uitgeput, en de week moest nog beginnen.

Maandag kwam ik pas kwart voor zes thuis. Ik had half en half met Lidy (de vriendin van mijn moeder) afgesproken naar de Allerzielen mis in de kerk te gaan, maar ik zag er zo tegenop dat ik besloot thuis de kaarsjes aan te steken. En toen ik dat zei tegen Lidy voelde ik me natuurlijk weer schuldig en stond ik ineens te huilen. ‘Ach meissie, daar moet je je je toch niet schuldig om voelen!’ Dat wist ik ook wel, mam zou nooit gewild hebben dat ik mezelf voorbij zou lopen.
’s Avonds thuis met Rem en Kyl kaarsen gebrand, ook het kaarsje van pap. Ze brandden allemaal zo mooi, zo stil, zo groot en helder, maar die van pap, die won het.
image

image

Dinsdag ook gewerkt.

Woensdag voor mijn late dienst heb ik mijn functioneringsgesprek gehad. Het was een prettig gesprek dat veel langer duurde als gepland. Het gevolg was wel dat ik al moe was toen ik om vier uur eindelijk aan mijn avonddienst begon.
Zoiets vreet gewoon energie bij mij.

Gister heb ik geborreld met mijn collega’s.
Het was erg gezellig.

En nu ben ik dus een beetje uitgeblust.
Kyl heeft ‘een paar’ (lees 13 ) vrienden uitgenodigd op de veranda.
image
Rem is lekker een biertje halen met Steef.
O mensen, het is zo fijn om even lekker alleen te zijn…
Ik ga denk ik lekker lezen in bed.
Als ik bitterballen wil mag ik appen;-D

Fijn weekend allemaal.

De dag van gister.

IMG_6260

Maandagmiddag.
Ik heb niet alleen zitten janken hoor maandag. Ja, heel goed, inderdaad, ik was ook naar de Bieb geweest, maar dáárna kwam Esther van Memento Mori nog even langs. Niet onverwachts hoor, ze belde ’s morgens of ik tijd had. De rekening van de uitvaart was namelijk klaar.

Hoewel we door de pastor en Esther waren gewaarschuwd, vond ik het toch teleurstellend dat het crematorium 180 euro had gerekend voor slechts vijf minuten extra tijd in de aula. Na zus was er geen uitvaart meer, dus er zat (lag) niemand te wachten. Typisch gevalletje van ‘de één zijn brood’.

Van de rechtbank hebben we nog niets vernomen. Omdat zus door de Volkskredietbank haar geld liet beheren (halleluja) is het wachten daarop. Tot op heden is niemand gerechtigd haar geld op te nemen. Neef is minderjarig. Een klein gedeelte van zus haar uitvaartpolis wordt op haar bankrekening overgemaakt. Een groter gedeelte werd gelukkig rechtstreeks naar Esther uitgekeerd. Maar goed.
Of mam dus maar weer even een paar duizend voor wil schieten.
-En ja, ik zou kunnen bellen. Misschien zou ik eens móéten bellen, maar ik steek liever nog even een week mijn kop in het zand, en hoop van de week gewoon echt wat van de rechtbank te horen.
Ex ook.
Bizar!

Woensdag.
Kijk aan!
Een check van maar liefst 10! pond van de vader van Kyl die geen alimentatie -ook geen achterstallige!- meer hoeft te betalen van de rechtbank omdat hij geen inkomen heeft.
Een week na de uitspraak liet Kyl me zijn Facebook status zien: ‘Kan niet kiezen. Zal ik naar Griekenland of naar Londen’. Een paar weken later had meneer ineens weer een baan als anesthesie assistent.
Ik ben niet haatdragend.
Heus niet. Ik vergeef veel. Snel. Maar deze man is voor mij een person non grata.
Ging hij me op de dag van de euthanasie van mijn vader ineens bellen. En na de dood van zus ook. Lazer toch op.
Ik heb heel rustig en aardig gezegd: ‘Sorry, I do not want to speak with you, goodbye’ en vervolgens de verbinding verbroken.

Donderdag.
Kijk nou!
Nóg een check van de vader van Kyl.
Vandaag krijgen we 250 pond.
Wil zeker zijn schuldgevoel afkopen.
Nou, als dat zo doorgaat iedere dag, kom maar op hoor.
-Bij de veertienduizend geef ik wel een seintje oké?-
En dan ben ik nog soepel.

Vrijdag.
Wonderschone witte wereld.
Weet ik nog?
Van vroeger?
Met zus op de slee?
Mam trok.
Opeens stond ik op en rende plotseling naar de overkant.
Mam gilde.
Boem!
Een auto raakte mij frontaal.
Ik viel precies voor het wiel.
Gelukkig had ik een glad jasje aan. Ik gleed meters mee tot waar de auto tot stilstand kwam.

Ik weet het nog.
En over vijftig jaar zal ik het nog weten.

Als de dag van gister.

IMG_6261

IMG_6262