Spookpraktijken

20140905-102333-37413587.jpg

<
Het schiet er vaak bij in, een het schrijven over onze beestenboel / schorriemorrie.
Over de meeste valt toch heus wel het een ander te vermelden. Over Spook kunnen we zelfs een boek schrijven,
-als we dat zouden willen-

Een eigen Twitteraccount heeft hij trouwens al: 'Spookerig'.
Het is alleen een beetje stil op 'Spookerig', want inmiddels heeft Spook alle plekken wel een keertje geprobeerd. Tenminste, dat dacht ik. Als je daar ooit een kijkje hebt genomen weet je dat Spook de meest bizarre en / of provocerende poses aan kan nemen. (Zo niet dan moet je me gewoon maar op mijn woord geloven, het ziet er niet uit). Die posities neemt hij dan iedere week weer op een ander plekje in. Je moet je dus voorstellen dat Spook aan het begin van de week door huis en tuin struint op zoek naar 'de plek van de week'. Eenmaal gevonden installeert hij zich comfortabel, en komt hij er slechts vandaan voor een slok water uit de kraan (uit een bakje belieft meneer niet) of een lekker hapje.

En bij lekker hapje denk jij natuurlijk aan een heerlijk mals stukje biefstuk, gebakken kipfilet of verse vis.
Fout!
Met een lekker hapje denkt Spook namelijk aan Activia muesli, oude kaas, een olijfje, of een stukje wortel. Liefst weggespoeld met een paar stiekeme teugen uit het glas rosé van het vrouwtje.

20140905-103826-38306941.jpg

Maar goed. Ik dwaal af. We hadden het over de plek van de week. Ondertussen heeft hij natuurlijk alles al zo’n beetje gehad. -Tenminste, dat dachten we-
De ene keer wat handiger dan de andere keer.
Soms is Rem de lul en moet hij gewoon perse bij hem op schoot zitten. Het maakt niet uit waar hij gaat zitten, Spook is there. Liefst schurkend, likkend, en krabbelend aan zijn edele delen.

20140905-104010-38410276.jpg
-Hoewel hij de wasbeurt van zijn edele delen toch bij voorkeur uitvoert op oma’s schoot-

In het dienblad op de eettafel kan mij trouwens ook niet zoveel schelen, maar het wordt wat lastiger als je die week net een etentje geeft.
Ik bedoel maar.

Afijn.
Sedert drie dagen nachten bivakkeert Spook nu op de afzuigkap.
Dezelfde afzuigkap waar ik van Rem slechts een paar lichte kruidenpotjes op mocht plaatsen vanwege het gewicht.
Die potjes gooit hij er dan gewoon wel even af.

Nu hoor ik je denken:
‘Kom op, het is maar een kat, je laat je toch niet terroriseren door dat beest?’
Punt is dat hij zich moeilijk laat snappen. Ik had aan dit verhaaltje graag een foto bijgevoegd, maar tegen de tijd dat ik beneden ben zit hij al lang en breed schijnheilig te wachten tot de kraan wordt opengedraaid.

Maar natuurlijk:
Soms krijgt hij wel degelijk straf.
Van de week nog. Van Rem.
Ik had avonddienst. Kyl liep stage in het restaurant.
Het was etenstijd voor de beesten. En da’s ook een heel gedoe tegenwoordig. Bram moet namelijk apart voer ( a 100 euro per maand!) vanwege zijn blaasproblemen, Noes vertikt het om naast die klootzak van een Spook te moeten zitten eten, en Spook op zijn beurt heeft wel eens de neiging om Noes de route naar haar bordje te belemmeren door breed lachend op de deurmat plaats te nemen.
Zo ook deze bewuste afgelopen dinsdag avond.

Nu heeft Spook praatjes voor tien in huis en tuin, echter op straat is het een ander verhaal. Dan veranderd onze held in een kleine bange paniek stresskip. Soms gooien zetten we hem expres wel eens buiten als hij het te gortig heeft gemaakt. Tegen de tijd dat jij dan weer *flap-flap, doet het kattenluikje * lekker wil gaan zitten op de bank heeft hij je plek al ingenomen. (En nee, dit was echt niet de plek van de week).

In ieder geval, Spook zat Noes dus te pesten en Rem gaf hem een zetje met zijn voet, deed de deur snel dicht en begon de seconden te tellen om te kijken hoe snel hij deze keer door het kattenluikje achter zou komen.
Niks.
Niet na tien seconden.
Niet na dertig.
Na twee minuten.
Vijf.
Twintig.
Hij was ook niet in de tuin.
Een uur.
Geen Spook te bekennen.
Voor ook niet.
Twee uur.
En er was tijdelijk nog verkeer in beide richtingen toegestaan ook.
Het werd half elf.
Nog geen Spook.
Om elf uur besloot Rem de Dierenambulance te bellen.
‘Helemaal wit meneer? Maar dan begrijp ik waarom hij niet komt als u roept’.
‘Als ik ‘Spook, eten’ zeg komt hij anders wel’.
Afijn, de gegevens werden keurig genoteerd.
Ras? kleur ogen? Geboortedatum, chipnummer.
Kortom de hele reutemeteut.
Dat laatste was natuurlijk ook nog wat want waar lag dat stomme paspoort nou?
‘Zoekt u maar rustig hoor meneer, ik wacht wel even’.
Afijn, uiteindelijk was de dame tevreden. ‘Als we wat horen dan bellen we u meteen hoor meneer, maakt u zich nou maar niet al te ongerust.

*Flip-flap*
Wie komt er op zijn dooie akkertje binnen slenteren?

Waar je de mosterd haalt…

Donderdag.
Met vriendinnetje Karin op de fiets naar de Zaanse Schans.
Karin heb ik leren kennen tijdens de zwangerschapsgym. Lag toevallig naast me in strakke tijger legging. Klikte direct. Het leukste aan Karin is dat ze heel makkelijk is. Steef ook. Steef is haar man. Kinderen zijn trouwens ook stront makkelijk. Kan ook niet anders.
Geen omkijken naar. Vorig jaar nog vloog Sabine in haar eentje (net 16) naar een vriendinnetje in Frankrijk. Met een overstap in Düsseldorf. Geen enkel probleem. Als ik Karin voorstel om morgen samen voor een weekje naar Tuka-Taka land te vliegen zal ze misschien hooguit vragen of het misschien ook overmorgen kan. Ik bedoel maar.
Overal voor te porren.
Nooit wat te zeuren.

Maar goed, ik dwaal af….
Moest eerst half uur bijkomen met cola+ijs op luxe loungeset van Kaar in Wormerveer Zuid voor ik verder kon.
Via Wormer over het dijkje naar de Schans gefietst. Van molen zonder wieken waar vriendinnetje van Jouri woont wat foto’s geschoten. Vielen helemaal niet op tussen Japanners.

20140725-122808.jpg
Fietsen vervolgens bij kaasboerderij tegen hek geparkeerd. Proeverij was vandaag beetje minnetjes. Ons Engels trouwens ook.
Besloten koop nieuwe mosterd derhalve maar uit te stellen tot na de rosé.

Schattige rode lakklompjes gepast. Impuls aankoop kunnen bedwingen. Waren immers op zoek naar boeren blonde vlechten voor Karin. Hadden ze weer niet. Meisje van de bediening op het terras trouwens wel. Impuls wederom weerstaan. Ook nadat ze de rekening bracht.

20140725-122923.jpg

Daarna gezellig in klompboot geklommen met Kaar. Leek me leukere foto voor FB dan die geamputeerde molen. Vertrouwd uitziende Italiaanse toeriste bood aan leuke foto te maken.
-Hadden misschien toch beter jappannertje kunnen nemen-

20140725-123014.jpg
Bij kaasboerderij wederom de bordjes kaas gecontroleerd. Uiteindelijk keuze gevallen op
Peppadew en de mosterd dille dip. Laatste potje gelijk maar half opgevroten bij ons kaasplankje op terras van d’ Vijf Broers aan de overkant van de Schans. Stond straf windje….

20140725-123232.jpg

Binnendoor terug gefietst over de dijk. Slingert natuurlijk al van zichzelf. Kwam niet door ons.
Moesten wel even uitrusten bij de Bataaf.
Zelf maar weer foto genomen…

20140725-123409.jpg

Rem stond thuis gelukkig al te koken.
Hij was natuurlijk heel erg blij met de nieuwe mosterd.
;-D

Getver!

Net als ik de deur uit moet :
Brief op de mat van een advocaat van ex.
In het Nederlands.
Kijk aan!
Dat is handig.
Ik loop met de brief naar de tafel.
Onder de tafel zit Bram ineens heel zielig te doen.
Hij miauwt.
Nou ja, hij ‘Oowt’ meer.
Dat klinkt niet goed.
Dat klinkt als ouwe katerkwaal.
Even voelen.
Ik voel geen bal.
Dat is goed nieuws.
Een blaasbal is foute boel.
‘Ooiooiowwww’.

Ik open de brief.
Getver:
‘Of hij niet meer hoeft te betalen’.
?
Hij betaalt al jaren niets.
Hij heeft namelijk geen geld.
Nou ja.
Wel korte citytrips natuurlijk.
En voor cadeautjes:
Als:
Een elektrische gitaar.
Boxen.
Een trompet.
Tamelijk nutteloos als je als zoon zo muzikaal is als een doordeweekse stoeptegel.
O ja: en een metalen met de hand vervaardigde Viking helm op zijn twaalfde.
‘Leuk hoor pap:-(‘
Laat ik de gave gadgets en een ‘iets’ waardoor je zelfs midden in het Lake District een internetverbinding hebt niet vergeten.
And so on.

En nu dus voor een advocaat.
Wat zou dat kosten?
Ik moet echt weg.
Mijn collega was alleen vandaag.
Ik kan echt niet later gaan komen.
Ik bel Rem.
Hij popelt natuurlijk nu al om naar huis te komen.
-Brief.
Dierenarts.
Nasi van de AH-
‘Laat je de auto dan staan Nar?’

Getver.
Nu moet ik ineens op de fiets.
Echt weg nu.
Anders mis ik de trein.
Zelfs geen tijd om mijn slippers om te wisselen voor mijn gympen.
Ik gris nog snel een vestje van het haakje.
Getverdegetver.
Baasje komt zo Bram.

‘Ooowoowoow’.
-Dat was ik-

Spook-achtig!

Vandaag maar eens een Spook-impressie.
Maf beest is het toch!

Eigenlijk heet hij helemaal geen Spook. Welnee! Meneer staat onder de volgende namen ingeschreven bij de dierenarts:
‘Tigro Blanco da Silva Nunes Carril’

Nu hoor ik je denken: ‘Nou Nar, is dat niet een klein beetje overdreven voor zo’n stomme Hollandse huis tuin en keukenkater?’
Of / En:
‘Een kat met zo’n naam gaat natuurlijk vanzelf naast zijn kattenpootjes lopen, daar kun je op wachten’

Kijk.
’t Zit Zo:
Toen Spook nog een (draakje van een verwend) kitten was, woonden er een Portugees stel bij ons in.
(Heel lang verhaal hoe die zo bij ons terecht kwamen, maar dat vertel ik nog wel eens).

Op een goede dag viel er voor Helder, zo heette de man- een brief op de mat waarin stond dat hij zijn huisdieren gratis kon laten steriliseren op vertoon van deze brief, en zijn legitimatie.

En dusssss…….

20130820-184733.jpg

20130820-184750.jpg

20130820-184759.jpg

20130820-184817.jpg

20130820-184831.jpg

20130820-184846.jpg

20130820-184958.jpg

20130820-185025.jpg

20130820-185102.jpg

20130820-185125.jpg

20130820-185213.jpg

20130820-185229.jpg

20130820-185259.jpg

20130820-185404.jpg

20130820-185459.jpg

20130820-185538.jpg

20130820-185617.jpg

20130820-185651.jpg

20130820-185744.jpg

20130820-185815.jpg

20130820-185943.jpg

20130820-190010.jpg

20130820-190025.jpg

Spek en bonen

Vandaag was het Rem zijn eerste vakantie dag.
En wat een prachtige dag was dat?
We hadden in februari besloten deze week vrij te nemen om de woonkamer op te knappen.
Even ‘ n snel update- je:
In maart hebben we al een stukje muur tussen de keuken en de woonkamer open gebroken, een teakhouten tafelblad op de kop getikt, dit bij de Gamma op maat laten zagen, er drie krukken bij gematched, et voila: Een bar!

Nu moet ik er bij zeggen dat we uiteraard vooraf bij de Gamma gevraagd hadden of het mogelijk was om hout te laten zagen wat niet daar gekocht was, en of we de vrachtwagen voor de deur of evt. achter bij het magazijn konden parkeren.
Geen enkel probleem. ‘Zet ‘um maar gewoon voor de deur’.
Het resterende hout hebben ze direct even in gelijke plankdelen gezaagd voor de keuken van de zomer.
Al met al kosste dat ons -incluisief tien euro fooi voor de zaagboy- dertien euro.
Dat zeg ik: Gamma!

Vanmorgen ging Rem dus lekker schilderen.
Ik baalde dat ik natuurlijk niet kon helpen, dus heb ik me maar met mijn hele ziel en zaligheid op de catering gestort.
Ook Synthia (onze nieuwe koffiedame) draaide overuren.

Maar ik heb natuurlijk ook weer ‘gesport’:
Vanmorgen in het zonnetje op de fiets medicijnen gehaald bij de apotheek in mijn oude woonplaats.
Vanmiddag een wat minder soepel ommetje gemaakt naar de Deka. Je vergeet altijd dat je ook weer terug moet he!?
Ik dacht vroeger trouwens altijd dat die bankjes van de Gemeente er altijd een beetje voor de kneut stonden.

Daarna nog even Chilli Con Carne gemaakt -lees: uitjes gebakken, gehakt geruld en daar spek,
bonen, chilisaus, paprika, tomaatje en ananas bijgemieterd-,
Bink gedoucht, OostIndische kers die ik vorige week zonder afzender op de mat vond (zo lief, wie o wie??) gezaaid, wat kiekjes geschoten en -last but certainly not least!- een klein zwart- wit katje uit de sloot geplukt dat er door Spook was in gejaagd. Zie actiefoto Spook hieronder.

Hij was helemaal in paniek, het arme beestje. Hij kon never nooit niet zelf de kant opkomen, want we zitten ongeveer 70 cm boven de waterlijn op een steiger van cement.
Ik gooide deed Rem zijn I pad neer netjes met zijn gatje naar het ritsje wijzend in zijn hoesje en legde hem voorzichtig en met beleid op de verandabar terwijl ik Rem en mijn buurman riep, maar niemand hoorde me.
Gelukkig kwam hij toen naar de kant zwemmen, anders had ik er in gemoeten, en daar wil ik niet eens aan denken ,Bah-Getverdikkies-Jek!

Eind goed, al goed op deze warme zonnige dag waarop ik voor mijn gevoel weer heel even mee mocht doen.
Hopelijk morgen weer.

Zwoele zomernacht

Poes Noes heeft een vriend. Ik vermoedde het al een tijdje maar sinds vanavond weet ik het zeker: Het Is Dik An!
Vanavond kwamen ze me samen tegemoet rennen toen ik na mijn avonddienst mijn auto inparkeerde, en gezamenlijk begeleiden ze mij naar de voordeur, waar ik Bram dan al pal achter weet.
Jawel, ik heb een zeer enthousiast en onvermoeibaar welkomstcomité!

Maar goed, de prille liefde moest natuurlijk gevierd worden. Daar was ik het wel mee eens. Een schoteltje met water aangelengde melk en wat brokjes leken mij hiervoor wel gepast. Eigenlijk niet goed voor ze die melk, ik weet het, maar hey, wees eerlijk, Champie is ook niet echt gezond, of wel?
Niet zeuren dus.
En ach, het was zo ontroerend lief om te zien hoe hij als een echte een heer betaamd eerst Noes haar buikje rond liet drinken. Daarna deed zij een paar stapjes terug, keek hem verleidelijk met haar scheve koppie aan, en liet hem de rest opdrinken.

Bram en Spook bekeken het tafereel met stijgende verbazing en dikke staarten aan vanachter het keukenraam.
Hoe durfde ik een vreemde vent zijn avances aan te moedigen (Blaas)? De brutaliteit van die kerel (Mooauw)! En nee, ze mochten niet naar buiten om die nozem mores te leren nee. Zo flauw van mij.
En dus gooit Spook nu uit pure frustratie en woede alle spullen van de tafel en is Bram is pisnijdig op en neer aan het stampen op de trap, terwijl ik dit stukje tik.

Ze heeft een vriend. Soooo romanties! Ik heb ff snel een kiek van hem gemaakt. Is ‘ie niet stoer? Kijk hem zitten dan op die motor.
Als je goed luistert kun je hem zelfs horen zingen: “Spring maar achterop bij mij’

Ik draaf weer een beetje door, ik weet het, ik weet het.
Truste!
,539703_434295246603793_3115876_n[1]

paasbrunch

‘Wat vieren we eigenlijk?’ Kyl. Tijdens onze paasbrunch. ‘We vieren dat Jezus is gekruisigd’, antwoord Rem. Ik zit er gelijk bovenop. ‘Welnee, hoe kom je daar nou weer bij? Dat is toch niet iets om te vieren?’ Rem tikt wat onnozel zijn eitje kapot met de bolle kant van het theelepeltje van Kyl. ‘Nee hoor Kyl, Jezus was verraden op witte donderdag door Judas. En eigenlijk wilde Pontius Pilatus hem niet eens ter dood veroordelen…’.
Bram is de enige die naar me lijkt te luisteren, met zijn ene oog op mij, en zijn andere op de zalm gericht. ‘Wie mam, Hocus Pocus?’Hahaha. Mijn mannen hebben de grootste onderbroekenlol. Ik zucht en vervolg: ‘Pilatus’ dacht slim te zijn door het volk de keuze te geven tussen een moordenaar en Jezus’. Spook springt nu ook op tafel, net buiten bereik van Remco. ‘O ja, professor Barabas. Toch mam?’
Misschien was een katholieke basisschool toch niet zo’n slecht idee geweest. Tegen beter weten vervolg ik mijn verhaal. ‘Maar ze kozen voor Jezus en dus werd hij op Goede Vrijdag gekruisigd. En op eerste Paasdag verrees hij uit zijn graf’. Korter kan ik het niet samenvatten. Hopelijk onthoudt hij het nu eens.
‘Maar wat deed hij nou eigenlijk op Zwarte Zaterdag mam?’
Inkoppertje voor Rem, ik kan er op wachten.
‘Toen stond ‘ie natuurlijk in de file in Frankrijk”.
Ze liggen samen dubbel van het lachen.
Bram ziet zijn kans schoon en gapt watervlug een stukje zalm.
De Paus zegt ‘Urbi et Orbi’.
Mijn thee is koud geworden.
Mijn ei ook.

Waarom trap ik er nou ieder jaar toch weer in?

Hortensiaplein

Door mijn tenen
in de lucht
kijk ik hoe mijn druifjes groeien
-nou nogal slow!-
Zoals alles
eenvoudig
op klein
‘Place d’ hortensia’.

Kip Lotte vangt vliegen
haan Lummel ziet mieren
terwijl mijn valk traag
onder de sproei
van mijn plantenspuit
danst
knispert het grind
vertrouwd
onder mijn voeten…..

……als ik Spook
langzaam maar zeker
wat vlooien uit kam
vermaan ik Bram
zachtjes
als hij op de musjes loert
die namelijk baden ja!
Hier
op fijn
‘Place d’hortensia’….

….denk ik even aan Tinka,
Nino en Lola
en tel ik de bloemen
-zo veel en zo mooi!-
boven hun plekjes
voor altijd
in vrede
en rust
op mooi
‘Place d’hortensia’…

…..lak ik de nagels
van mijn tenen
in vele malen
hemelsblauw
Pluk traag wat munt
-Wil me niet vermoeien-
voor de thee
Later
Samen

En dan
stil
zijn daar zomaar
wat tranen
landen
op het grind van….

….-Voor altijd en eeuwig
ons eigen pleintje?-
dat we eenvoudig noemen
‘Place d’hortensia’….

-Waar ik zo mooi over begon….-