Vechten of vluchten?

Kom ik toch weer bij de coping strategieën en congruentie uit na het schrijven van mijn vorige blog:

Hoewel ik veel van mijn vader hield en hij in wezen het hart echt op de juiste plek had, was het vaak een moeilijke man in de omgang. Hij vertoonde -achteraf bezien -veel aan autisme verwante trekjes, misschien heeft Neef zijn PDD NOS ook wel niet van een vreemd.

Bij ons thuis was het de onbeschreven regel dat mijn vader gewoon altijd gelijk had, ook al beweerde hij dat pimpelpaars groen was, iets waar ik dan altijd weer tegenin ging.
‘Laat nou maar Nar’, zeiden mijn moeder en zus dan.

Om maar zo veel mogelijk weg te zijn van huis ging ik vijf keer per week naar de atletiektraining. (Ik had een superconditie;-)
Later was ik bij Sandra kind aan huis, ik sliep daar bijna ieder weekend. School interesseerde me verder ‘geen hol’, en op feestjes eindigde ik bijna altijd in tranen.
Echt zo’n vreselijke jankerd was ik dat mijn tranen nu gewoon op zijn;-)

Waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat ik in ieder geval flink gepuberd heb, in tegenstelling tot mijn zus dus, die volgens mij pas op haar achtentwintigste ging puberen.

Mijn moeder was altijd de mildheid in eigen persoon. Een paar maanden voor haar overlijden hebben we (met Rem erbij) nog over vroeger thuis gesproken. Ik vroeg haar waarom ze het nooit voor me op had genomen.
Ze heeft toen alsnog haar excuses aangeboden. Ik ben nu heel blij dat we daarover gesproken hebben, al was het toen natuurlijk best een heel moeilijk gesprek.

Tot op de dag van vandaag vind ik het moeilijk om op een gepaste manier te reageren als ik het gevoel heb dat mij ‘onrecht’ word aangedaan. Òf ik reageer veel te mild, of ik reageer veel te fel. Ik heb moeite om een reactie daartussenin te geven. Dat felle reageren is voor mij gewoon een ingebakken coping strategie geworden.
En misschien was mijn vechtstrategie dan wel een veel betere dan de vluchtstrategie van mijn zus destijds, maar nu wordt het tijd voor wat verse strategieën.

Even voor de duidelijkheid hoor:
Nog steeds hou ik veel van mijn ouders en zus. Boven alles hielden wij van elkaar. We hadden alle vier onze eigen karaktertjes, maar bij niemand van ons was er sprake van kwade opzet om de ander verdriet te doen.
Onkunde misschien. Onmàcht. Autisme?

Ik hoop (ook voor jullie) dat ik er voorlopig even over uitgeschreven ben. Begrijpen doe ik het denk ik wel, maar dat neemt niet weg dat ik me soms een beetje boos voel.

-Boos omdat ik nu achter ben gebleven.
-Boos, op de zogenaamde vrienden van mijn zus.
-Boos, omdat ik alles maar kan regelen.
-Boos, om de moeilijke jeugd die Neef heeft gehad.
Enz.

Dat zal ook wel allemaal bij het verwerken horen en ik weet het ook heus wel te relativeren.

Maar vóelen mag ik het dus ook!!

Advertenties

‘Waar ga jij naar toe vandaag?’

Ergernissen in de trein.
Mishandeling van conducteurs.
Het is schering en inslag lijkt wel.
Niet dat ik hiervoor een excuus ga zoeken, er ìs namelijk geen excuus voor geweld, maar toch zijn er zo ontzettend veel ergernissen in de trein.

Het begint al met het instappen. Je weet niet wat je ziet.
Grote volwassen kerels die je gewoon opzij duwen.
Allemaal willen ze een plekje.
Allemaal zijn ze moe.
Allemaal op zoek naar een eigen plekje om even bij te komen na een lange dag.

Ik weet niet of u weleens in een Sprinter van de NS reist?
In dat geval zult u het met me eens zijn dat de voltallige pascommissie van de stoeltjes en wagonnetjes haast wel moet hebben bestaan uit Pichelmeetjes.
Ik zit namelijk altijd met mijn knieën tegen de knieën te bonken van degene die tegenover me zit.
Àls ik tenminste al kan zitten.

IMG_6781
Want soms zijn de treinen gewoon te vol. Lees: te klein.
En dan moet je staan.
-Weet u wat dat kost, zo’n enkel reisje?
Bijna vier euro!
En daar sta je dan.
Als je een beetje mazzel hebt nog naast een paal, waaraan je je samen met tien andere mensen krampachtig staande probeert te houden, en als haringen in een ton naar een beetje frisse lucht staat te happen op het moment dat de deuren even open gaan om nog meer mensen binnen te laten.
“Wil iedereen zoveel mogelijk doorlopen, er moeten nog meer mensen mee”, roept de conducteur dan.
Of, een andere conducteur weer op een andere keer:
“Dames en heren. We naderen zo direct de tunnel. Door de drukte in de trein kunnen wij helaas uw veiligheid niet garanderen”.

Een enkele keer wordt er op het Centraal station in Amsterdam al omgeroepen dat er ook plaats genomen mag worden in de eerste klas coupe’s.
Dat is wel aardig hè?
Maar alleen als het de NS uit komt hoor.
Denk erom!

Op een zomerdag in 2013 kwam ik met Kylian en Neef terug van Schiphol. Kylian was naar zijn vader in Engeland geweest.
Het was in de periode dat ik nog best ziek was. Ik kon amper lopen, en lang staan was helemaal een crime.
Helaas waren alle zitplaatsen bezet.
Ook op het balkon, waar ook de conducteur op een stoeltje zat.
En hij bleef daar ook zitten.
‘Vind u het goed als ik even in de Eerste klas coupé plaats neem, ik kan niet zo lang staan’.
Ik vroeg het aardig, en was er van overtuigd dat dit voor hem geen enkel probleem zou zijn.
Maar helaas.
Om een lang verhaal kort te maken, daar was geen sprake van. “Als u daar had willen zitten dan had u daar een kaartje voor moeten kopen”.
Hij maakte echt geen grapje hoor.
Ook stond hij niet op om zelf in de eerste klas coupe plaats te nemen.
Hij bleef gewoon zitten.

Nee.
Er is geen enkel excuus voor geweld.
Ook al haalt iemand expres het bloed onder je nagels vandaan, en geniet hij zichtbaar van zijn spelletje machtsvertoon.
Er is geen enkel excuus.

Dàt niet.
Nooit.

IMG_6783

Let’s Lente

Het is even rustig op mijn blog.
Druk, met werk.
Piekeren.
Mam.
Zorgen voor,
en zorgen òm.

Ik ben ontzettend licht ontvlambaar de laatste tijd.
De hele wereld heeft het fout, en doet op het moment enorm zijn best mij het leven zuur te maken.
Zo voelt het, maar zo is het natuurlijk niet.

Hoewel?
Een kind dat steeds door blijft drammen over alles en nog wat.
Een moeder die nog steeds meer rookt in ons huis dan me lief is en we afgesproken hebben.
Roosterperikelen op het werk.
Remco die ook niet helemaal top in zijn vel zit.
Die de bessensap vergeet, Brinta koopt in plaats van havermout en de hutspot vergeet.
It is all far to much!

Ja, er wordt dus wat af gemopperd de laatste weken in huize ‘Gelukkige vondst’

Het wordt gewoon tijd voor de lente denk ik.
Een nieuw begin.

Of liever:
Een eind aan al het gezeur en gedoe.

Een gezellig zeikblogje

Ik ben een beetje zenuwachtig.
Mijn kind ligt nu namelijk op de operatie tafel.
Niets ernstigs hoor, hij krijgt een oorcorrectie. -Ik maakte heus geen grapje toen ik laatst schreef dat hij nog op zijn ene flapoor lag-.

Je zal wel denken:
“Dat begint weer lekker.
Zìt ze weer in een ziekenhuis.
Heeft ze niets beters te doen op haar vrije dagen of zo?
Vertel eens iets nieuws!
Iets leuks!”

Oké. Oké.
Laat ik dan eens beginnen met iets leuks vandaag (anders komt er straks geen kip meer lezen;-).

Komt ‘ie hoor:
Had ik al verteld dat we afgelopen zaterdag gezellig hebben geborreld bij neef J. in Assendelft? Mam, Ton -de man van de tante die afgelopen december overleden is-, en mijn nichtje en haar man waren er ook. En alle pubers natuurlijk, behalve Kyl want die moest natuurlijk werken in het restaurant. -Valentijnsdag, weet u wel. De dag waarop de halve goegemeente ineens een dringende behoefte voelt om met elkaar uit eten te gaan-.
Direct na het eten heb ik mam naar huis gebracht en ook Ton ging bijtijds weg, maar wij zijn pas rond een uur of half twaalf huiswaarts gekeerd.
Komend voorjaar maar weer eens gezellig een neven- en nichtendag organiseren met z’n allen.

Goed.
Meer leuks is er eigenlijk niet te melden, of wel?
Misschien moet ik ook maar zo’n positiviteitlijstje gaan maken.
Of dankbaarheidslijstje, net wat je wilt.
Daar zou dan opstaan dat het heerlijk weer was deze week.
-dank, dank!-
En dat ik een lekker stukje vlees had gebraden gister.
-dank, lekkere slager kiprol met kruidenkaas.
De trein reed trouwens ook op tijd.
-Dank?-
And so on.
-Iemand zet nu keihard muziek van THE Godfather aan. Raar volk hier in het Rode Kruis, Beverwijk.-

Met mijn oom in Beverwijk gaat het trouwens ook niet zo goed. Hij heeft slokdarmkanker en hij dreigt nu zijn spraak te verliezen.
Mam is gister langs geweest met Ton.

Over die trein nog even.
Dat was ook zowat. Woensdagochtend gewoon zitten suffen.
Hij blijft altijd minstens vijf minuten stil staan op CS Amsterdam.
Niet door hebben hè?
Niets, nada!
Zat ik ineens op het Muiderpoort.
En daar liep ik natuurlijk aan de verkeerde kant het station uit zodat ik verdwaalde.
Kwart over zeven.
En het miezerde.
Ik moet het ook niet eens zelf proberen.

Gister op het werk was het ook niet leuk.
Ik kreeg ik mijn rooster voor april.
Tot mijn schrik stonden er toch weer nachtdiensten op, ondanks dat de bedrijfsarts heeft geadviseerd dat ik de komende vier maanden geen nachtdiensten werk.
Verder stonden alleen maar dagdiensten, geen enkele avonddienst. (En dus ook geen onregelmatigheidstoeslag!)

Nu ben ik vanwege mijn gezondheid en de zorg voor mijn moeder tijdelijk -nl. voor een jaar- in juli van 32 naar 24 uur gegaan.
Ik vraag me ondertussen af wat ik daar zèlf eigenlijk mee gewonnen heb.

Goed, het is allemaal zo goed als opgelost.
Hoop ik.
Maar het doet wel heel veel met me. Ik maak me er kwaad om, voel me gefrustreerd, pieker, slaap slecht, hartkloppingen enz.
Dinsdag aanstaande een gesprek met de personeelsfunctionaris en leidinggevende.
-Nou ja, en die kiprol erna was dus best lekker.

Gisteravond laat belde Kylian.
Hij was van zijn werk op weg naar huis
gevallen met de scooter.
In de polder hè. Bijna het slootje in.
Knie open, enkel bezeerd en scooter beschadigd.
Gelukkig kon Rem de scooter wel naar huis rijden.
De gewonde ging met mij mee in de auto.

Gelukkig wel een goede timing hoor, de komende week kan hij toch geen kant op met zijn tulband;-)
Eindelijk weer eens Quality time met mijn zoon.
(Lees: een overdosis Gordon Ramsey -of hoe die gek mag heten- in de keuken, en Masterchef Australia).

Nou, ik ga eens kijken of de operatie geslaagd is.
En vanmiddag ga ik lekker gezellig jullie blogs lezen hoor, ik loop enorm achter.

Fijne dag allemaal!

De dag van gister.

IMG_6260

Maandagmiddag.
Ik heb niet alleen zitten janken hoor maandag. Ja, heel goed, inderdaad, ik was ook naar de Bieb geweest, maar dáárna kwam Esther van Memento Mori nog even langs. Niet onverwachts hoor, ze belde ’s morgens of ik tijd had. De rekening van de uitvaart was namelijk klaar.

Hoewel we door de pastor en Esther waren gewaarschuwd, vond ik het toch teleurstellend dat het crematorium 180 euro had gerekend voor slechts vijf minuten extra tijd in de aula. Na zus was er geen uitvaart meer, dus er zat (lag) niemand te wachten. Typisch gevalletje van ‘de één zijn brood’.

Van de rechtbank hebben we nog niets vernomen. Omdat zus door de Volkskredietbank haar geld liet beheren (halleluja) is het wachten daarop. Tot op heden is niemand gerechtigd haar geld op te nemen. Neef is minderjarig. Een klein gedeelte van zus haar uitvaartpolis wordt op haar bankrekening overgemaakt. Een groter gedeelte werd gelukkig rechtstreeks naar Esther uitgekeerd. Maar goed.
Of mam dus maar weer even een paar duizend voor wil schieten.
-En ja, ik zou kunnen bellen. Misschien zou ik eens móéten bellen, maar ik steek liever nog even een week mijn kop in het zand, en hoop van de week gewoon echt wat van de rechtbank te horen.
Ex ook.
Bizar!

Woensdag.
Kijk aan!
Een check van maar liefst 10! pond van de vader van Kyl die geen alimentatie -ook geen achterstallige!- meer hoeft te betalen van de rechtbank omdat hij geen inkomen heeft.
Een week na de uitspraak liet Kyl me zijn Facebook status zien: ‘Kan niet kiezen. Zal ik naar Griekenland of naar Londen’. Een paar weken later had meneer ineens weer een baan als anesthesie assistent.
Ik ben niet haatdragend.
Heus niet. Ik vergeef veel. Snel. Maar deze man is voor mij een person non grata.
Ging hij me op de dag van de euthanasie van mijn vader ineens bellen. En na de dood van zus ook. Lazer toch op.
Ik heb heel rustig en aardig gezegd: ‘Sorry, I do not want to speak with you, goodbye’ en vervolgens de verbinding verbroken.

Donderdag.
Kijk nou!
Nóg een check van de vader van Kyl.
Vandaag krijgen we 250 pond.
Wil zeker zijn schuldgevoel afkopen.
Nou, als dat zo doorgaat iedere dag, kom maar op hoor.
-Bij de veertienduizend geef ik wel een seintje oké?-
En dan ben ik nog soepel.

Vrijdag.
Wonderschone witte wereld.
Weet ik nog?
Van vroeger?
Met zus op de slee?
Mam trok.
Opeens stond ik op en rende plotseling naar de overkant.
Mam gilde.
Boem!
Een auto raakte mij frontaal.
Ik viel precies voor het wiel.
Gelukkig had ik een glad jasje aan. Ik gleed meters mee tot waar de auto tot stilstand kwam.

Ik weet het nog.
En over vijftig jaar zal ik het nog weten.

Als de dag van gister.

IMG_6261

IMG_6262