En weer een maand verder…

2F7FAC8E-C18A-444B-AF59-CBDEC4BD4A97-Zou het woord Prioriteit niet eigenlijk geschreven dienen te worden als prioritijd? Ik vroeg het me gewoon even af toen ik me afvroeg waarom ik eigenlijk zo weinigs schrijf de laatste tijd.-
Het komt in ieder geval niet omdat er niets gebeurd, integendeel.

Helaas niet alleen fijne dingen, maar ook trieste. Marga, de oma van neef is onlangs overleden. Ze was na de avond waarop neef zijn 21-ste verjaardag vierde door Joop (de broer van Ex) naar huis gebracht. Dinsdag vonden ze haar in de badkamer. Hersenbloeding. En zo zat Neef dus weer op de intensive care van het UMCG, deze keer niet zijn moeder maar zijn oma. Zijn oma waar hij een hele poos gewoond had toen zijn moeder een half jaar moest revalideren na een herseninfarct en zijn vader nog niet voor hem kon zorgen vanwege zijn langdurige opname in een afkickkliniek.
Zat ie weer.
In het crematorium.

Marga betekende voor hem een veilige haven. Rust, reinheid, regelmaat. Bij oma Marga mocht hij zijn kinderfeestje vieren.
Met taart.
Met vriendjes.
Je moeder verliezen en al je opa’s en oma’s binnen 3,5 jaar.
Hoe triest is dat.

Ik voelde me tekortschieten omdat ik niet naar de crematie ging. Ik had dan met ov 10 uur onderweg geweest. Kyl kon echt geen vrij krijgen vanwege het persdiner die dag, zul je net zien. (De Linda, het Parool, en missetHoreca kwamen langs, het restaurant heeft nl. een nieuwe chef en een nieuwe naam, vandaar). Vorige week Zaterdag (drie dagen na de uitvaart) zou ik toch al naar Groningen gaan. Neef begreep het gelukkig wel, maar toch, ik had ook voor Marga zelf en Joop, Ex en Sandra er willen zijn. Ze waren altijd ook zo betrokken en zichtbaar bij ons verdriet.

Maar goed, zaterdag was ik dus bij neef. Tot overmaat van ramp had hij de avond ervoor tijdens bokstraining ook nog zijn enkelbanden gescheurd. Ex was er ook, en met ons drietjes hebben we een paar uur op het balkon zitten praten. Ex heeft trouwens toch ook wat voor z’n kiezen gekregen hoor.
Zij zijn nu ook wees.
-Evenals Martijn en Fleur, de kinderen van mijn kroegbaas. Fijne vent was het. Vanaf mijn vijftiende, zestiende jaar kwamen we daar vaak. Sowieso op de zondagen na voetbal. Lekker sateetje eten, sport kijken, schaatsen volgen. En tijdens de EK van ‘88 hebben we daar geweldig mooie dingen meegemaakt.
Vlak voor ik incheckte op Schiphol kreeg ik een appje van Martijn. Ook bij de uitvaart van Gerard was ik dus niet aanwezig.-

‘Voor jou moet het helemaal erg zijn’ zei Ex lief. Is het natuurlijk ook, maar dat Kylian bijna geen familie heeft vind ik veel en veel erger. ‘Ik heb eerste kerstdag een dagdienst en op de tweede ga ik de nacht in. Kyl is dan dus alleen’, zei ik.
Deed me goed toen Ex zei dat Kyl meer dan welkom is bij hem en fam.
-Ziet u nou?-

Dezelfde avond ging ik met Martin naar Roué Verveer. Was heel erg leuk, hoewel het aan het einde behoorlijk gênant werd toen hij een boekje open deed over vrouwen van 50. Hilarisch, maar pijnlijk confronterend.
Hoe het in de toekomst met Martin en mij verder zal gaan? Ach, de tijd zal het leren. Voorlopig gaan we ieder ons weegs, de afstand is gewoon te groot. Bovendien zijn we allebei veel te druk met andere dingen, dus stel dát we al allebei toe waren aan een relatie dan nog zou de vraag zijn: hoe dan?
Maar wel willen we bevriend blijven. Samen naar Berlijn, samen af en toe eten. Waarom niet? Hoewel dat wat we samen hadden nog behoorlijk onschuldig was missen we elkaar (onze appjes) wel hoor. -Ach, we zijn niet dood en begraven toch-

Maar goed,er zijn voldoende andere dingen die mijn aandacht vragen. Werk, OR, de schrijfworkshop waar V en ik volgende week mee van start gaan, de loopbaancoaching in Alkmaar, het convenant waar weer gewoon fouten in stonden, en natuurlijk de bovenverdieping die echt gewoon af moest.

En dat laatste is echt meer dan gelukt. Kylian heeft nu echt een hele mooie kamer, en ook ik slaap inmiddels naar volle tevredenheid in mijn hokje. Voor het eerst in mijn leven zelfs een Ikeabed in elkaar gezet. Oké, half dan. Maar het was niet de eenvoudigste ook hoor. Kyl en ik kregen zowat een rolberoerte toen we erachter kwamen dat lattenbodem ook nog eens uit 235,543 schroefjes en latjes bestond. We hoefden ze alleen niet op maat te zagen zeg maar. Dat trokken we echt niet meer.
Rem heeft het klusje dus uiteindelijk afgemaakt, dat was wel heel erg lief van ‘m.

Kyl en ik zijn zaterdag trouwens ook nog even bij Rems moeder Lies in haar nieuwe appartement langs geweest. Het huis tegenover het Spant in Bussum is dus verkocht. Nu woont ze lekker dicht bij Ruud en Karla (in Blokker) ,de zus van Rem.

What else?
O ja, beneden ben ik ook een beetje aan het pimpen geweest. Het wordt nu echt meer en meer mijn eigen huisje. Heb tafeltjes gekocht en nieuwe verlichting. En alles zelf in elkaar geknutseld, leuk hoor! Ook de tuin ligt er weer meer dan redelijk bij. Heb vandaag drie uur lang gebuffeld. Hedera en rozen nog een beetje gesnoeid, onkruid weggehaald, geveegd. Morgen maak ik het af. Vijvertje moet nog en het gedeelte linksachter en voor de schuur.

Ik ga nu maar even in bad. Nageltjes doen en zo. Vanavond heb ik nl. een borrel in Amsterdam. Beetje nieuwe mensen leren kennen en zo, altijd leuk.
We moeten er zelf wat van maken nietwaar?

Fijn weekend!

Advertenties

Dit was September

En dan is het ineens alweer eind september.
Wat is er verder allemaal gebeurd deze maand?
Er was natuurlijk het nieuws dat de parkeergarage van de Deka in Wormerveer was ingestort. Karin was daar natuurlijk net boodschappen aan het doen , zul je net weer zien. Eind augustus moest ze ook al de tunnelbuis op CS met spoed verlaten vanwege een steekpartij. -Je zou er zowat iets van gaan denken ja-

Wat ook behoorlijk triest was:
Ik heb poes Minoes in moeten laten slapen. Ik had het nog een dagje aangezien, vochtinfuus, extra vitamineprik en speciaal voer maar het mocht allemaal niet meer baten, ze was echt helemaal op. Zat ik weer afscheid te nemen. Duurde ook erg lang. Ik was de laatste patiënt die avond en mocht achter met Minoes zitten toen ze haar eerste prikje had gekregen om in slaap te vallen. Toen ik eindelijk haar hartje rustig voelde worden ging de telefoon en die bleef maar gaan. Uiteindelijk ben ik maar met Noes in mijn armen naar voren gelopen om te vragen of iemand aub die telefoon wilde beantwoorden. Ze vonden het zo erg.
-Ik ook-
Ik heb Noes daar gelaten.
kon het gewoon niet opbrengen om in mijn eentje nog eens een kuil te gaan graven en haar te begraven.
Hoewel ze niet veel binnen was, mis ik haar wel hoor. Ze kwam me altijd begroeten zodra ze mijn auto hoorde.
Maar de dood went.
De dood went.
-Of mijn hart went. Dat kan ook.-

Verder ben ik deze maand natuurlijk begonnen als OR lid. Reuze interessant en fascinerend allemaal. Ik ga daar zoveel leren. Voorlopig ga ik mijne OR-energie inzetten om alles zo goed mogelijk te begrijpen: de belangrijkste regels van de Wet op de Ordernemings Raden(WOR), de lijnen, de gang van zaken, nou ja alles! Ik vind het echt heel erg leuk. Gaat wel veel tijd inzitten maar dat vind ik niet erg. Op de maandagen heb ik voortaan OR dag, dus in plaats van gemiddeld vier dagen per week werk ik nu maar drie dagen per week als secretaresse, een zeer welkome afwisseling/ uitdaging dus.

Wat hebben we verder meegemaakt…
Parkpop natuurlijk.
Was gezellig en heel leuk om mijn jeugdvriend / Wordfeudmaatje Arend weer te zien.

Met mijn oude vriendinnetje
Sandra heb ik gister nog gezellig wat gegeten hier in het dorp.
Als het lukt willen we 1 december naar ‘Doe Maar’ samen. Vooralsnog geen kaart meer te krijgen.

O gut ja, de taxatie is inmiddels ook binnen hoor! Dus als het goed is kunnen Rem en ik binnenkort weer voor de mosterdsoep en broodjes gerookte zalm aanschuiven bij Koekebier voor we onze handtekening onder het convenant zetten aan de overkant.

What else?
Gister was de Masterclass ‘Coachen in het veld’ (systemisch werken). Erg interessant om een keer mee te maken / doen. Georganiseerd via NLP instituut Amsterdam. Was wel een lange dag want die ochtend zat ik al om half zeven in de trein en rond elf uur was ik pas weer thuis. Leuk om Frank en Guus (van de intensive cursus NLP) weer te zien. Leuke mensen. Kreeg van Guus nog een boekentip: ‘Vind je ikigai’. Hij was er nogal enthousiast over, dus dan weet u dat ook.

Verders…?
O ja, gister had ik mijn eerste loopbaancoaching gesprek. Dat is eigenlijk in navolging op het loopbaantraject dat ik in 2016 volgde, maar toen was ik nog zo met rouwen bezig. Was een fijn gesprek, vertelde over al mijn cursusjes (ik ga ook nog drie dagen IPSO doen in oktober / november) en de OR en mijn Orangebelt projectje en nou ja, gewoon alles, en ook nog eens superenthousiast natuurlijk. Dus de man vroeg zich eigenlijk een beetje af wat ik daar kwam doen.
Wordt vervolgd. Krijg wat testjes op de mail en 18 oktober mag ik weer heen.

Het doet mij verder groot genoegen om u mee te delen dat mijn nieuwe slaaphokje inmiddels geschilderd is. Dinsdag gaan Kyl en ik mijn bed (lees:matrassen) verhuizen.

Nou…en het lekkerst en leukste bewaren we natuurlijk voor het laatst:
Inmiddels hebben Martin en ik na de vakantie twee keer afgesproken en beide keren vonden we dat echt allebei bijzonder leuk. Groningen klinkt echt hopelozer dan het is want hij kan een beetje zijn eigen werk plannen en werkt oa ook in deze contreien.
Ben wel een beetje bang om weer gekwetst te worden hoor. Niet dat LLS en Marco mij echt doelbewust hebben proberen te kwetsen, maar toch.
Ach, als het echt goed is, dan komt het ook vast wel goed, dasr geloof ik wel in, zoiets loopt dan wel vanzelf. Werk nu drie volle weekenden achter elkaar😞 (wat ben ik blij dat ik weer mag roosteren voor de secretaresses). Neef viert vanavond zijn 21-ste verjaardag, maar ik (ontaarde tante) ben daar dus niet bij. Zo stom dat ik daar bij het aanvragen niet aan had gedacht. Anyway…13 oktober ga ik een cadeau brengen en met hem lunchen.

Voor nu bent u weer even op de hoogte. Ik ga mijn mannen (Spook en Bram) maar eens een bakje eten geven, een lasagne in de oven schuiven en Robinson kijken.

Fijn weekend nog😘

Over een hééél bijzondere vakantie, Poes Noes en de uitslag van de OR verkiezingen

De vakantie zit erop.
‘In een poep en een zucht voorbij gevlogen’, zoals mijn vader zou zeggen.

Hoe de week in Turkije was?
De hele ervaring is geloof ik nog steeds een beetje landen.

Toen ik op Schiphol de mede-single-reisgenoten ontmoette hielden slechts de woorden ‘de kaart is níet het gebied’ me op de been.
Het waren namelijk allemaal ‘heel bijzondere mensen’ zeg maar.
Marjan uit Purmerend en nog een stuk of vier anderen waren de enige die me enigszins normaal leken, te herkennen aan eenzelfde paniekblik in hun ogen.
‘Wat vind jij van de groep?’ vroeg Marjan mij even later op het toilet.
‘Fascinerend’ antwoordde ik maar.
‘Ja….hééééél bijzonder’, beaamde Marjan, waarna we van pure zenuwen de slappe lach kregen.
Wat was ik blij met Marjan!

Later leer je de mensen natuurlijk een beetje beter kennen en viel het achteraf gelukkig nog wel mee. Maar de eerste dagen konden we elkaar amper aankijken of we kregen alweer de slappe lach om ‘heel bijzonder’ of ‘Fascinerend!’ Zo lag er bijvoorbeeld standaard op de boombank een onsmakelijk uitziende man half onderuit aan zijn zak te krabben die alleen onder de boom vandaan kwam om te slapen. De rest van de tijd hield hij monotone betweterige praatjes waarop niemand zat te wachten terwijl hij daarbij ongegeneerd zat te boeren en winden liet. Toen ik dat zat was en niemand anders ingreep heb ik hem uitgelegd dat ik dit gedrag ongepast vond. Hij was zich er nooit van bewust geweest. Het ergste was geloof ik dat hij dat volgens mij nog meende ook.

Nog zo’n ‘héééél bijzonder’ reisgenootje was Ruud. Ruud vond de zon te warm, de zee te koud, verstond geen Engels en had verder trekken die ik al snel meende thuis te kunnen brengen in het rijtje Autisme Spectrum Stoornis waardoor het voor de groep onmogelijk werd zelfs maar een kwartiertje af te wijken van de lunch- en dinertijden. ‘Jullie moeten Ruud niet zo uitlachen’ zei onze reisleidster, toen Ruud even naar het toilet ging nadat hij Marjan had geantwoord dat hij nog steeds met zijn twee broers bij zijn moeder woonde. ‘Ruud is speciaal, ik leg het jullie later wel uit’.

Ach, zo liepen er wel meer vreemde vogels, maar deze twee waren wel heel bijzonder. Gelukkig waren er ook leuke mensen. De tweede helft van de week waren we veel met Patrick uit Limburg en Martin uit Groningen en nog een paar. Martin vertelde mij later dat hij op Schiphol echt bijna rechtsomkeert was gegaan.  Slechts de gedachte dat het maar om een weekje ging maakte dat hij toch in het vliegtuig was gestapt. Martin was leuk. Martin was ook nogal populair onder de vrouwen. En Martin vond mij ook leuk😊

Wat we verder gedaan hebben?
Ach, u kent het vast: hammam, een dag op een boot, jeepsafari, strand en zwembad. Bitez is echt een heel leuk plaatsje voor als je er even een weekje tussenuit wilt, het is er heel relaxt, geen opdringerige verkopers en obers, wat bijvoorbeeld wel duidelijk het geval was in Kumbet, een plaatsje heel even verderop. Wat een herrie en opdringerigheid daar, bah. Hoewel Marjan en ik daar twee gezellige uurtjes op een terras aan het strand beleefde met Patrick en Martin was ik blij dat we er weer weg waren.

Over genoeglijke uurtjes gesproken: de laatste dagen heb ik het heel erg leuk gehad met Martin. De laatste avond hebben we samen langs de kust van Bitez gewandeld en op een knus terras gezeten. We vonden het allebei gewoon zo fijn om met elkaar te praten. De laatste dag brachten we ook voornamelijk samen door. Eerst een paar uurtjes naar het strand, daarna samen geluncht, en samen naar de pedicure / manicure geweest.
Ja, ben heel erg blij dat ik Martin en Marjan heb leren kennen. Die andere bijzonder fascinerende mensen neem ik graag op de koop toe.

Zondag bracht Martin mij vanaf Schiphol naar huis. Mijn poes Minoes was inmiddels al een paar dagen vermist, maar gister kwam ze ineens weer aankopen bij Buurvrouw Klaasje. Brood-en broodmager natuurlijk. Ze at en dronk gelukkig wel wat zodat ik besloot eerst naar de verkiezingsuitslag van de OR te gaan.

Gelukkig ging ik niet voor niets: ik ben van de twaalf kandidaten als derde geëindigd!
Voor mij eindigden twee verpleegkundigen, maar zij hadden natuurlijk vanwege hun functie sowieso al een voorsprong. Ben me nog even heerlijk aan het wentelen in mijn ‘succesje’. Na afloop ben ik nog heel even bij Kylian langsgegaan om ‘m even een knuffel te geven want we hadden elkaar al een hele poos niet gezien. Binnenkort heeft hij vakantie dus ik verwacht de komende weken eindelijk klaar te zijn met onze interne verhuizing. Ben nog op zoek naar een behanger.
Iemand een tip?

Vanmiddag met Minoes dus naar de dierenarts.
Morgen heb ik cursusdag OR nabij station Sloterdijk. Heb er ontzettend veel zin in!

Nu eerst maar eens koffie en de ramen in de keuken lappen.
-Je kan het!-

Over NLP, geboorte- en sterfdagen en een duidelijk doel

30 augustus

Op weg naar NLP luister ik in de trein naar Julio Iglesias.
Het is mijn vader zijn geboortedag
Rems verjaardag
en mijn moeders laatste volle dag bij leven
Luisteren naar Julio maakt me rustig. Vroeger werd ik er wel eens horendol van, nu is het voor mij een soort ritueeltje geworden om op de sterfdagen en geboortedagen even Julio voor ze af te spelen.

Bij NLP werken we eerst aan onze doelen. Maken ze concreet.
Helderder, groter, mooier.
Daarna maken we korte metten met de overtuigingen die ons (tot vandaag) belemmerden van het bereiken van ons doel. Dat deden we gewoon even, G. en ik, in het zonnetje aan de waterkant van een mooie boerderij in Amsterdam met de geur van schapenzeik en dansende muggen op het kroos in de sloot terwijl een brutale dagpauwoog lande op mijn boek voor een snelle groet.

‘s Avonds komt Karin langs. Ze komt de dagen dat Kyl en ik beiden niet thuis zijn op ons huis passen.

1 september.
Weer in de trein.
Dag 9 van de ‘NLP intensief’, dus vandaag mogen we ons examen afleggen.

Hoewel het enorm intensief was vond ik het meer dan de moeite waard. Het heeft veel voor me duidelijk gemaakt, onder andere:

0. Het gaat goed met me.
Ik voel me tenminste niet in de war gebracht, er is weinig schokkends met mij gebeurd. Wel zie ik mijn toekomstbeeld nu duidelijker voor me.
0. Als ik niet voor de OR gekozen wordt dan wil ik mij inschrijven voor ‘Systematisch werken’. Deze cursus wordt in de weekenden gegeven, 1 x per maand, dus dat moet makkelijk te doen zijn. Hoewel het natuurlijk interessante stof is om mijn eigen verleden beter te kunnen begrijpen, vind ik het gewoon ook zeer interessant om de interactie en de onderstromen in groepen te kunnen duiden.
0. Coachen voelt best fijn! Bijzonder als je iemand daarnee een stukje verder helpt.  Ik wil daarom in de toekomst misschien meer cursussen op coaching gericht gaan volgen. Binnenkort mag ik ook de 3- daagse IPSO cursus doen, dat is alvast een hele mooie aanvulling.

Nog even een dagje ertegenaan en dan morgen op naar Turkije😃

voor mijn welverdiende VAKANTIE🏖😎🍷

Update 15:00 uur:

Allemaal geslaagd😃🤓🎂💐👩🏻‍🎓

Systematische gezinsopstellingen 3

Nieuwe inzichten

De reden dat ik ‘alles wat er gebeurd is’ nog steeds niet helemaal kan afsluiten heeft meer nodig dan alleen het het wachten op het gevoel van bevestiging dat mijn idee over ‘hoe het zo gekomen is’ (lees: waarom ik nog leef en best gelukkig ben, terwijl mijn zus depressief is geworden, rond haar 27ste verslaafd is geraakt, en uiteindelijk aan een hersenbloeding is overleden ) correct is.
Ik bekeek en beoordeelde het eigenlijk alleen vanuit mijn eigen wereldbeeld, mijn eigen kaders, eigen normen. (Dat was voor mij ook de enige manier om mij staande te houden).

Na de NLP dag van gister werd mij ineens duidelijk hoezeer Fenna eigenlijk tevergeefs bij mij naar begrip en erkenning heeft gezocht.

Zelf heb ik de systematische opstelling gister vanaf de zijlijn bekeken. Actief daaraan deelnemen voelde niet goed, niet correct. Want hoewel Fenna vast heel graag gewild had dat ik dat deed heb ik de wens van mijn ouders hierin te respecteren.
Bovendien leek de systematische opstelling van mijn ouderlijk gezin veel te heftig voor degene die ik gekozen zou hebben om mijn zus te spelen. Fenna was nogal intens.

Na de opstelling gebeurde er nog iets heel bijzonders waar ik maar weinig van begreep. (Soms moet je kennelijk ook alleen maar voelen, een leerpuntje voor mij). Ik zal daar niet te veel over uitweiden maar het eindigde met alle zes vrouwen in een groepsknuffel! De meesten huilden. Ik stond samen met S. (mijn maatje van de eerste dagen) achteraan, en het voelde voor mij alsof ik ze allemaal moest beschermen en kracht geven, waardoor ik zelf ook weer sterker werd en voor mijn gevoel groter werd.

Gisteravond heb ik weer de bespreking van Fenna haar geboortehoroscoop, haar volgeschreven kladblaadjes, de passage uit het boek van M2 en haar deprimerende tekeningen bekeken op mijn blog.
Pas nu vóélde ik ook echt hoe onbegrepen zij zich heeft gevoeld.

Ik heb nu een breder zicht op mijn eigen aandeel in haar geschiedenis.
Het voelt nu heel klaar voor mij dat ik dat stukje nog op moet lossen voordat Fenna rust zal vinden,

-al is het alleen maar in mìjn hoofd.-