Life in progress..

Als ik een ding geleerd heb in mijn leven is het wel te aanvaarden dat gewoon alles onderhevig is aan verandering en uiteindelijk ergens zal eindigen. Dood is hoe het leven het einde heeft bedoeld.

Vorige maand heb ik Bram in laten slapen. Met z’n kopje op m’n hand zakte hij langzaam weg in een diepe slaap terwijl ik hem zachtjes toesprak. Het was het beste dat ik voor m’n trouwste vriendje kon doen. Het is goed zo.

Anderhalve week geleden is er ook plotseling een andere vriend overleden.

Glenn. We kenden elkaar sinds ik in het ziekenhuis was komen werken, als zo’n tweeëndertig jaar inmiddels. Hij kon als de beste mijn nek masseren als we eens samen weekenddienst hadden; ik als centraliste en hij, beveiligingsbeambte op de meldkamer. Samen met o.a. Tim en Howard, deden we mee aan het volleyballen en trainden we samen voor de AMC loop. M’n vriendin Joyce (destijds ook collega telefoniste) kon toen al niet meesporten vanwege gezondheidsklachten, maar supporten en op de spullen passen kon ze toen al als de beste. De leukste herinnering bewaar ik aan zijn veertigste verjaardag waarop Tim, Joyce en ik met een fles Black label en kaarsjes voor de deur stonden…Het contact met dit groepje is altijd gebleven. Een paar keer per jaar spreken we nog wel af voor een bbq of een etentje. Ze waren er bij op m’n moeders crematie. Afgelopen zomer hebben we nog een paar keer gesupt. Niet alleen Joyce paste toen op onze spullen, ook Glenn kon inmiddels niet meer actief mee doen.

Vorige week zondag is hij overleden in z’n slaap. Vlak voor zijn pensioen, hoe cru kan het leven soms zijn hé?!

Zowel de foto die gebruikt is in de kapel van het ziekenhuis als de foto bij de kist had ik gemaakt zag ik later. Joyce had ze doorgestuurd aan de familie. Tim -als beste vriend- had mooi gesproken tijdens de uitvaart. Ik volgde het via de live-streame terwijl Kylian mij naar Yarden in Zuid-oost chauffeurde om de buitenceremonie bij te wonen, verzorgd door ‘We kan doe’. Kyl en ik wisten niet wat we zagen: terwijl Glenn op de schouder van de dragers lag te schudden in zijn kistje werden er fakkels afgestoken en werd door enkele familieleden meegedanst en gezonden.

Dan is het bij ons toch maar een dooie boel hoor..

Ondertussen lopen ook de andere dingen gewoon door. Het leven neemt altijd weer gewoon zijn keer. Samen met J. ben ik nog steeds druk bezig in mijn huisje. Schiet niet erg op maar dat komt doordat mijn eerdere keuzes voor behang achteraf zo tegenvielen dat ik het er uiteindelijk vanaf getrokken heb. De verf brave ground (flexa) paste vervolgens niet bij de andere verf zodat ik die muur uiteindelijk 1 keer heb behangen en 2 keer heb geschilderd voor het uiteindelijk naar m’n zin was. Zonder J. had ik niet geweten hoe ik het allemaal had moeten doen. Sobai had ook hulp aangeboden maar die moest plots met spoed gedotterd worden, Joyce kreeg een nieuwe klep, Dais haar wond en buik is na ruim een jaar na haar buikoperatie nog steeds niet genezen en van familie heb ik eigenlijk nul comma nul hulp aangeboden gekregen. San heeft wel hulp aangeboden, evenals Tim, Howard en Clarissa, en Yvon komt mij morgen helpen om het bureau en bed in elkaar te zetten. (Is van Ikea dus dat wordt nog lachen). Maar goed, J helpt mij bijna dagelijks. Hij heeft het laminaat boven gelegd en is nu bijna klaar met de pvc vloer beneden. Kost me wel wat hoor: minstens 10 kusjes per uur😊. Zondag gingen we samen voor het eerst een terrasje pakken, gek eigenlijk hè, om je relatie al klussend te beginnen.

Rem is hier in het oude huis natuurlijk bezig orde op zaken te stellen. De schuur is inmiddels bijna leeg. Gister zijn we drie keer met een volle bus naar grof vuil gereden. Uiteindelijk heb ik besloten om toch ook het vijvertje en Maria zonder handjes te dumpen. Ik sloeg net een kruisje toen Rem het loodzware beeld over de rand kieperde en doormidden brak. Zo zorgde zij uiteindelijk toch nog voor enige verlichting bij Rem..

Gister om drie uur kwam de makelaar. Ergens in de eerste twee weken juni komt het huis op de markt, dan staan de rozen hopelijk net mooi in bloei tijdens de bezichtigingen. We moeten het van de plek, het vaarwater, de veranda, het zuiden en de tuin hebben, niet van de badkamer en de keuken nietwaar?!

Straks ga ik eerst met Rem de oude koelkast uit de schuur naar m’n nieuwe huis brengen. (Verheug me nu al op het eerste koele Chardonnaytje;) Daarna gaan J en ik lekker een stukje uitwaaien op de motor voor we verder gaan in het huisje.

Het zal nu wel snel gaan, 19 mei Ziggo, m’n super-coole-relax-bank komt als het goed is ook volgende week, evenals m’n vetgave retrolook inductiefornuis met drie ovens. Is tevens opbergruimte want 2 vd drie ovens hebben geen glas😉 De bovenkeuken kastjes heeft J nl voor me in mn schuurtje opgehangen, daar komt een plank voor in de plaats.

Ik ga maar eens op staan. Even met Spook knuffelen die z’n broertje best mist. Moet over een paar werkjes weer even met hem langs de dierenarts, hij heeft misschien kanker op z’n neusje en oortjes. Dat vermoedde de dierenarts tenminste een paar weken terug tijdens consult, en inderdaad zijn deze plekjes nog steeds niet weg. Ook Spook heeft natuurlijk niet het eeuwige leven.

En daarmee eindig ik weer waarmee ik begon. Alles veranderd, niets blijft. En zo zal ook het het huisje van Buurman Thijmen en buurvrouw Klaasje binnenkort onder de sloophamer vallen. Het deed me een beetje verdriet om bij thuiskomst het tuintje en het mooie grafje van (onze poes) Kita waarin hij zoveel liefde had gestoken zo terug te vinden..

18 gedachtes over “Life in progress..

  1. Wat een ontwikkelingen en veranderingen. Gecondoleerd met Bram en Glenn. Intens verdrietig dat je te jong komt te overlijden, daar weten we helaas alles van.
    Wat heerlijk dat je huisje helemaal jouw huisje gaat worden! En J vooral blijven zoenen voor zijn hulp en wie hij is! ❣

    Geliked door 1 persoon

  2. Maar toch fijn even te horen hoe alles ervoor staat bij je. Dat het allemaal druk en ingrijpend is kon ik wel bedenken. Lief dat je Bram niet liet lijden, maar inderdaad, heftig! De dood mag dan wel bij het leven horen, het geeft toch altijd gemis of het nou een mens of een dier is. Een zegen dat Bram op zijn oude dag met een ziek lichaam niet ook nog moet verhuizen. Ik hoop dat je nu heel gauw een echt “thuisgevoel” hebt in je nieuwe huisje. Klussen is trouwens een prima manier om elkaar goed te leren kennen , gaat dus wel goed komen.

    Geliked door 2 people

  3. Het leven valt soms stil maar gaan uiteindelijk weer door. Net als de golven van de zee die komen en gaan. Soms voelt dat best wrang. Maar aan de andere kant ook goed. Zo kun je weer aanhaken en verder zonder te blijven hangen…
    Ik ben benieuwd naar je nieuwe stek!! Succes met wat nog komen gaat.

    Geliked door 1 persoon

  4. “De dood is de enige zekerheid in het leven”, maar dat maakt het niet minder triest. Gecondoleerd met zoveel verlies.
    En gefeliciteerd met al die winst en dat nieuwe en de vooruitzichten van “thuis” en “samen”.

    Geliked door 1 persoon

  5. Scheiden doet lijden. Als ervaringsdeskundige (3x gescheiden) weet ik hier alles van. Maar, voor wat het waard is, het komt uiteindelijk ook wel weer goed. Sterkte de komende tijd. En blijven schrijven 🙂

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s