#weektegeneenzaamheid deel 1

De #Weektegeneenzaamheid
lijkt me een goede reden om deze week eens proberen uit te leggen wat voor mij het verschil is tussen sociale eenzaamheid en emotionele eenzaamheid.

Want er is natuurlijk eenzaamheid en eenzaamheid.
Sociale eenzaamheid valt nog wel redelijk makkelijk te begrijpen en op te lossen: Het sociale netwerk schiet tekort. Voor deze mensen kunnen sites als: Buuvnl, Tinder, NMLK, sport-en hobbyclubs, buddies, inloophuizen, whatever een uitkomst bieden.

Maar naast sociale eenzaamheid bestaat er ook emotionele eenzaamheid.
Dit is een eenzaamheid die niet direct valt op te lossen met het vergroten van je sociale netwerk.

Wat is emotionele eenzaamheid?
Stel je voor: de wereld bestaat uit alleen maar water en daarin staan her en der verspreid allemaal apenrotsen.
En ieder mens behoort tot een van die apenrotsen. Er zijn natuurlijk rotsen waar een en ander minder functioneert maar ik ga ervan uit dat je zo gezegend bent dat je op een gezonde, stabiele rots terecht bent gekomen.

Deze rots deel je met je naasten. Je naasten zijn de mensen die altijd vanuit liefde achter je zullen staan in goede en in slechte tijden. Het zijn degenen die je ‘vlooien’ op de rots, en je knuffelen. De zogenaamde huidhonger waarover het afgelopen jaar al zoveel is geschreven en gesproken wordt dus door deze mensen gestild.

Op jouw rots bescherm je elkaar en deel je cultuur, normen en waarden. Je hebt meestal aan een half woord genoeg en begrijpt elkaars humor. Je zult altijd klaar staan voor elkaar, en boven alles hou je zielsveel van elkaar. Meestal bevinden zich onder deze mensen je ouders, kinderen, broers, zussen en je allerbeste vrienden. Je kan er binnenvallen zonder kloppen. Je viert er de feestdagen mee en je verjaardagen. Doorgaans worden deze mensen je ‘eerste ring’ genoemd. Voor deze mensen behoor jij tot de mensen waar zij het meest van houden, onvoorwaardelijk.

Je kunt je vast voorstellen dat je je op het moment dat je grote, stabiele en veilige eerste ring rots is afgebrokkeld tot een lullig wankel (maar heus gezellig) twee-persoons rotsje best een beetje kwetsbaar voelt tussen alle andere grote rotsen met daarop veel meer mensen die elkaar door dik en dun steunen om je heen.

Gelukkig worden deze rotsen om je heen bewoond door vrienden, collega’s, tantes, neven en nichten en andere goede bekenden.
En natuurlijk ben je van harte welkom om af en toe even gezellig bij hun op de rots te komen zitten.

Deze mensen beschermen je zo dus tegen sociale eenzaamheid maar zij kunnen de emotionele eenzaamheid niet oplossen.
Want uiteindelijk wil en ga je toch weer terug naar je eigen rotsje, je eigen thuis, je eigen clan, ook al is hij maar zo klein en kwetsbaar.
Jouw rots is dáár waar je de kerst door brengt zonder visite te zijn!

Het oplossen van emotionele eenzaamheid begint altijd bij het oplossen van sociale eenzaamheid. Tegelijkertijd is het oplossen van sociale eenzaamheid niet het antwoord op emotionele eenzaamheid.

Tot je natuurljk iemand ontmoet met wie je samen een rots wil delen en de rest van je leven gezellig wilt flikflooien😉😍

5 gedachtes over “#weektegeneenzaamheid deel 1

  1. Serieus stuk, dat je eindigt met een kwinkslag ………. maar zo werkt het wel die eenzaamheid, het is geen status, maar een gevoel, want alleen op je eigen rots met het zicht op al die andere vlooiende collega’s kan pijn doen, en dat is emotionele eenzaamheid.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s