‘T was me het weekje wel…

Dat kan ik wel zeggen.

Leuke dingen maar ook nare helaas.
Maandag en dinsdag had ik cursus in Zandvoort, reuze interessant natuurlijk om zodoende de andere leden van de OR een beetje beter te leren kennen. De eerste dag was met name op teambuilding en teamrollen gericht, mooi om te zien hoe we allemaal toch onze voorkeuren en talenten hebben voor bepaalde taken.

Dinsdagochtend was ik extra vroeg opgestaan om voor het ontbijt nog even het strand op te gaan. Naast een paar schreeuwende zeemeeuwen was ik er helemaal alleen, wílde daar ook alleen zijn. Een verlichte vissersboot verderop in zee haalde zijn laatste netten in terwijl de wolken triest hun tranen maar bleven vergieten in de grijze golven. Ik voel ze altijd zo dichtbij bij de zee, op het strand. Zo dicht bij mij: kleine vrouw, zwarte plu, grijze jas, dikke shawl. En ik hunkerde er zo naar dat ik ze daar, op dat moment gewoon heel even kon vasthouden, heel even kon schuilen in hun armen en kon uithuilen op hun schouders, gewoon klein mocht zijn, boos en verdrietig, 5CBC9DD0-1495-4803-9A4D-4F73A21628F6.jpegmaar het enige wat ik deed was stil toekijken hoe de golven de tranen voor mijn voeten rolden tot het tijd was om me te vermannen, mijn gedachten te verzetten en terug te lopen naar het hotel, naar de mensen, naar de groep waar ik kennelijk bij hoorde.
Mensen die mijn naam wisten, maar eigenlijk nog geen idee hadden wie ik was, en waar ik vandaan kwam.

Woensdag en donderdag had ik avonddiensten. Eindelijk kregen we een aangepast echtscheidingsconvenant binnen. Binnenkort ondertekenen en dan kan de echtscheidingsprocedure in gang worden gezet. Wij hebben het slow-scheiden geloof ik hierbij uitgevonden.

Gister was het de geboortedag van mijn zusje Fenna❤️🕯
Blijven gewoon lastige dagen die ik het liefst gewoon maar oversla. -Zie nu al als een berg tegen de feestdagen op, Kylian is eerste kerstdag ‘s avonds alleen. Hij werkt tot 18.00, dus naar zijn neef gaan in Groningen is geen optie. Ik heb dan avonddienst. Tweede k-dag ga ik de nacht in. De gedachte dat hij alleen achter zijn kerstdiner zit vind ik bijna onverdraaglijk.  Hoezo feest?-

Vandaag, vrijdag ging ik voor de derde en laatste keer naar de loopbaancoach in Alkmaar. Ik vond het erg prettig om naar hem toe te gaan, gewoon beetje te mogen vertellen hoe ik over de dingen dacht. Gewoon, u weet wel, dat er iemand is die naar je luistert en die datgene wat je diep van binnen allang zelf al wist voor je samen weet te vatten in slechts een paar rake zinnen. Een inspirerende nieuwe baan houd ik er vast niet aan over, maar zinloos was het zeer zeker níet. Kreeg trouwens in de testuitslag voor leerbereidheid een 10. Ik schijn erg gretig te zijn wat dat betreft. Wie had dat gedacht hé?😁 Zonder gekheid: ik wordt er zelfs ook weleens gek van hoor. Voor flexibiliteit kreeg ik een 9, komt natuurlijk door al die Lean cursussen, ben zo agile als de pest😜

Buurvrouw Klaasje was trouwens wat minder ‘agile’ vanavond. Had net Expeditie Robinson gestart toen Gerrit (de zoon van buuf Klaasje) bij me aanbelde met de vraag of ik even wilde helpen om zijn moeder uit de auto te halen. Snel trui en laarzen over mijn bankoutfit aangetrokken en als een razende achter Gerrit aangelopen. We droegen haar zo’n beetje hangend tussen ons in naar binnen, veel meer dan 45 kilo weegt ze echt niet meer. Eenmaal binnen op de bank zag ik dat ze bijna net zo grauw zag als de zee van afgelopen dinsdag. Ze had haar ogen half dicht, reageerde nagenoeg niet. Ze had zojuist een bloedtransfusie gehad in het ZMC vertelde Gerrit terwijl buuf gezellig een beetje in de asbak spuugde die ik maar voor haar ophield bij gebrek aan beter materiaal. Ik vertrouwde het beeld voor geen cent en heb 112 gebeld. Binnen tien minuten verscheen er een ambu ten tonele en een kleine 20 minuten later vertrok buuf horizontaal retour ziekenhuis.
Arm Klaasje, ik hoop toch zo dat ze er weer bovenop komt.

Morgen wederom een IPSO cursusdagje dus op tijd naar bed. Maar nu dus heel even niets. Beetje tv met half oog, beetje de week van me afschrijven.
Er is ook nogal wat gebeurd. Soms vind ik het zo jammer dat ik niet àlles wat ik voel en meemaak op mijn blog kan delen.
-Misschien is dat eigenlijk maar beter ook-

Advertenties

17 gedachtes over “‘T was me het weekje wel…

  1. Ik herken het zeker wel, ik bedoel, van de week nog.. met Allerheiligen naar een begrafenis gaan, en wij stonden daarna even iets verderop, op het strand, van Katwijk… zelfde reden, momentje van bezinning…

    Sterkte lieverd, in deze komende tijd, voor jou ❤

    Liked by 1 persoon

  2. Oef, herkenbaar Narda, ook dat ‘niet alles kunnen (misschien wel willen) schrijven’, wat er écht van binnen opborrelt… denk dat ik geen lezer zou overhouden haha, of misschien toch wel, want ooit zei iemand tegen mij ‘ellende sells’ (en soms denk ik ook dat dat zo is). Afijn, misschien daarom wel de keuze om niet alles onze blogverhalen te gieten en ik merk dat focus op de dingen die wel goed gaan, voor mij werkt… wat uiteraard niet wil zeggen dat al die andere gevoelens er niet (mogen) zijn. Wens je een mooi weekend en dikke knuffel voor de komende tijd

    Liked by 1 persoon

    • Lieve Helena, zojuist je twee laatste blogs gelezen. (Ik reageer even hier omdat ik nog steeds niet op jouw blogs kan reageren).

      Gecondoleerd met je vriendin. Wat zul je haar missen. Mooi dat je het contact met haar moeder blijft onderhouden. En mooi ook hoe je je blijft inzetten voor anderen.

      Rouw doet zoveel met een mens. Het is een energie vretend proces waarin je soms wat bitser kan reageren dan voorheen op dingen die eigenlijk niet eens zozeer het sop en de kolen waard zijn. Wees ook maar heel lief voor jezelf oké? Dikke knuffel! 😘

      Like

  3. Maar je kunt natuurlijk wél alles van je afschrijven, alleen niet alles publiceren!Ik schrijf ook heel veel op een prive site, lezen alleen de kinderen mee, maar het is voor mezelf toch een soort dagboek waar ik af en toe in terug lees.

    Liked by 1 persoon

      • Waarschijnlijk wel ja, dat vind ik ook prettig . Maar wanneer je een site prive zet kun je wél mensen uitnodigen die dan zelf met een ww mee kunnen lezen. Dat doen mijn kinderen en kleinkinderen ook. Ik weet even niet of het prive heet, maar het is de meest afgeschermde manier om je logjes te plaatsen. Je kunt dan via een @mail mensen uitnodigen die je mee wilt laten lezen. Dat is dus anders dan een logje achter een WW zetten , dán kan iedereen zien dat je een logje afgeschermd hebt voor een deel van je lezers en is het lastig in de hand te houden wie je mee laat lezen zonder anderen voor het hoofd te stoten. Op mijn privé site kan niemand komen die ik niet zelf uitgenodigd heb.

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s