Vergevingsgezind of gewoon geen grenzen kunnen stellen?

‘Hoe kan het dat jij zo vergevingsgezind bent?’Dat vroeg Lls ook nog vorige week.En daar denk ik dus ook de hele week al over na.

In mijn vorig blogje schreef ik al dat ik vroeger niet echt met de paplepel heb binnengekregen hoe je op een rustige manier met elkaar meningsverschillen uit praat. Mijn vaders woord was gewoon wet. Ook al had hij honderd keer ongelijk: als hij zei dat wit zwart was dan was dat zo. ‘Punt uit!’

Ik heb ook nooit het voorbeeld gehad van een moeder die haar grenzen duidelijk stelde door enige consequenties te verbinden aan de rare acties van mijn vader. Later vertelde ze mij eens dat ze dat wel degelijk deed, later, als wij er niet meer bij waren. Soms kreeg ik inderdaad wel eens een ‘sorry, ik had me niet zo moeten laten gaan, maar jij….’

Vanuit mijn vader volgden er natuurlijk wel degelijk consequenties als ik over zijn grenzen was gegaan. Ik zat nogal in zijn allergie, dus dat was snel. Zonder eten naar bed was nog wel de mildste consequentie…

Ik denk niet eens dat het (verbale) geweld mij het meest heeft gefrustreerd. Eerder de onmogelijkheid voor mijn visie en mening op te mogen komen.Het is heel moeilijk om als puber wit wit te blijven vinden als er een overtuigd en de andere twee zachtjes en gedwee beamen dat het zwart is. Probeer dan maar eens bij je geloof te blijven.

 

(Heftig!!) citaat uit manuscript Ex:

“Ik kwam thuis uit mijn werk en trof hartverscheurende taferelen aan. Fenna onder een deken op de bank. Fenna compleet onderuit gezakt in een stoel. Fenna die, liggend op bed, zichzelf  met verkrampte vuisten geluidloos schreeuwend tegen het hoofd stompte. Een wanhopige poging om diepgevoelde boosheid en onmetelijk verdriet het hoofd te bieden. Pure ellende straalde van haar af. Leek in haar mooie gezicht gekerfd. Een pijnlijke, voor mij niet te bevatten, echo in het hier en nu van alles overschrijdende ervaringen uit haar verleden.”

Op een middag, toen ik veertien of vijftien was had ik wel mijn grens bepaald. Best triest. En toch hield ik van hem.

Later, als ik in mijn latere relaties ruzie had kreeg ik nog steeds de schuld van mijn vader. Maakte niet uit wat er gebeurd was, het was altijd mijn schuld volgens hem. En mijn moeder zei dan vervolgens:

‘Ach kind, boos zijn mag best even maar je moet niet boos blijven. Je moet vergeven. Iedereen maakt fouten, jij ook’.

Mijn grenzen werden vroeger thuis dus niet zo gerespecteerd. Ik heb vroeger thuis nooit echt geleerd om mijn grenzen op een vriendelijke manier aan te geven.

En ook nu heb ik daar nog steeds veel moeite mee. Daardoor laat ik mensen te vaak over mijn grenzen gaan. En ja, dan brul ik misschien wel, maar ondertussen verbind ik daar geen enkele consequentie aan. Niet echt effectief dus!!

Ook zie ik soms niet duidelijk de grenzen van anderen. Mijn grenzen (wat ik accepteer) liggen nl. veel hoger dan bij veel andere mensen. Ik ben zoveel gewend, maar anderen misschien niet en dat vergeet ik wel eens. Dan denk ik : ‘Ben je hier nou echt verdrietig / boos om?’ Dat is ook niet oké.

-En nee, ik heb echt geen stoornis uit het autisme spectrum. Maar ben wel opgevoed door iemand die waarschijnlijk wel een vorm van autisme had.-

Maar goed, genoeg hierover voor vandaag. Tijd voor de actie modus.

Morgen hoef ik lekker niets en kom ik even bij jullie lezen. -Mijn hoofd heeft er steeds gewoon geen ruimte voor, sorry!-

Fijn weekend allemaal lieve mensen😘

 

 

Advertenties

19 gedachtes over “Vergevingsgezind of gewoon geen grenzen kunnen stellen?

  1. Narda, toch…
    Welke gruwelen heb jij meegemaakt in je leven? En je hebt dat zo lang kunnen opkroppen…
    Ook mijn vader was heel autoritair. Zijn woord was wet. Als hij een groene tafel zag en hij zei dat het een bruine was, dan WAS het een bruine. Punt. Ik was thuis de enige die hem durfde tegenspreken, en heb het vaak (letterlijk) mogen voelen. De tijd van toen…
    Echt tijd dat je je wagon op een nieuw spoor kunt zetten. Je bent nog jong, het is je van harte gegund !!!

    Liked by 1 persoon

  2. Je schrijft wel herkenbare dingen, al had mijn vader gelukkig geen losse handjes. Maar het was wél vaders wil is wet en moeder had een te zwak karakter om tegen hem in te gaan al draaide het soms toch wel op enorme ruzies uit als hij écht veel te ver ging. Toch heeft hij mij juist gesterkt om een eigen mening te vormen maar dat komt misschien wel omdat net wel de geschikte dingen mee kreeg uit de genen van m’n ouders, dat is voor iedereen toch weer anders.
    Heel treurig dat jouw jeugd zo problematisch is verlopen maar je bent ondanks dat toch juist een goed en meevoelend mens geworden.
    Ik hoop dat je op deze manier “alles op een rijtje” geschreven krijgt, en blij met jezelf kunt worden wat dát zou zeker terecht zijn.

    Liked by 1 persoon

    • Er waren ook leuke dingen gelukkig. Vroeger was het ook anders hé. Misschien had mijn moeder als we in deze tijd opgroeiden ook heel anders gereageerd. Mensen maken fouten. Er is helaas nog zoveel meer wat zus betreft. Xxx

      Like

      • Klopt, de vader was sowieso echt “het hoofd van het gezin” en gehoorzaamheid afgedwongen. Henk en ik , en jouw ouders zaten aan het begin van de omslag waarbij jouw ouders de vernieuwing nog niet opgepikt hadden , Henk en ik wél, wij gingen heel anders met onze kinderen om , juist omdat ik vond dat mijn ouders het niet zo best deden.

        Like

  3. Tjonge, wat een moeilijke tijd heb jij meegemaakt. En je zus ook alhoewel mogelijk iets anders.
    Knap dat je zo open kunt schrijven. Mijn vader was ook niet zo gemakkelijk, maar wel redelijk! Denk dat hij juist bang was dat er wat met ons (de eerste 2 waren meisjes) zou gebeuren. Tijd meegeven in de pubertijd en echt opblijven. Achteraf heb ik dat echt wel gewaardeerd.
    Houd je taai meissie.. dat verwerken kan nog wel even duren want nu je het opschrijft komt het ook vast wel weer boven drijven. Liefs XXX

    Liked by 1 persoon

  4. Het is zo erg wanneer iets je overkomt en je ouders het niet voor je opnemen. Waar haal je als kind dan je zelfvertrouwen vandaan?
    Ik heb het gevoel dat er steeds meer kwartjes bij je vallen…
    Liefs en sterkte ♥

    Liked by 1 persoon

  5. Mooi geschreven Narda en voor mij ook heel herkenbaar! Ik laat mensen ook veel te ver over mijn grens gaan om dan uiteindelijk ineens uit te vallen. Mensen begrijpen mij dan niet, ik heb immers nooit eerder aangegeven dat ze over mij grens gegaan zijn. Hoe vervelend ook voor jou, voor mij een bevestiging dat achter iedere deur wel iets speelt hoe mooi het er van buiten ook uit ziet. 😘

    Like

  6. Soms is het oke, om even niet oke te zijn! 😘 Ik vind het ook heel moeilijk om grenzen aan te geven. Mooi hoe je op jezelf reflecteert en schrijft. Je bent een Kanjer! 🍀

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s