Over leven, liefde en de dood

Als het leven je als veertien, vijftienjarige meisje toelacht is het je maar moeilijk voor te stellen dat je ooit -pak 'm beet zo'n dertig, vijfendertig jaar later-zelf nog ouder zult zijn dan je ouders toentertijd. Toch is dat exact wat er in een piep en een zucht is gebeurd. Zo haal je samen nog even snel voor zessen in je strokenballenrokje met je voor het allereerst geschoren scheenbenen een pakje Marlboro bij kapper Dirk op de hoek en zo zit je naar een foto slightshow van mooie momenten te kijken in het crematorium van Zaandam:
De vader van mijn jeugdvriendinnetje Sandra is afgelopen maandag overleden.

Och mensen, eerlijk, het was zo'n lieve, gezellige man.
Nu zult u vast denken: 'Over de doden niets dan goeds', maar in dit geval gaat die vlieger zeker op. Ik heb zoveel leuke herinneringen aan San haar ouders. Dat ik er altijd mocht blijven slapen en eten bijvoorbeeld: Casinowit met smeerworst van Deken en een colaatje (dat mocht daar gewoon bij de lunch). En dat ik mee mocht op vakantie naar Italië. Ik was nog nooit zo ver geweest. Had nog nooit eerder een berg van dichtbij gezien. Gut, en de polonaises in 'het Wapen 'met carnaval (Wim zat in de raad van Elf), de avonden met oud en nieuw en verjaardagen, wat een gezelligheid brachten deze mensen altijd met zich mee.

Mijn ouders vonden het toen wel eens moeilijk dat ik liever daar was dan thuis, maar jaren later hebben ze ook wel eens leuke avondjes samen in de kroeg gehad, evenals in Spanje waar ze elkaar toevallig eens tegen het lijf waren gelopen.

Het deed me goed om de foto's te zien van de voorbije jaren.

Ja.
Het was een mooi en waardig afscheid. San en haar zus spraken net als de beide kleindochters. En schoonzoon Peter. "Ja dat is Péter, ja ònze Péééter" zongen wij vroeger toen zus J. nog maar net verliefd op hem was en kijk nu eens: hun oudste dochter gaat volgend jaar alweer trouwen. Onvoorstelbaar toch?!

Maar gek toch eigenlijk, hoewel je soms heel veel hoogtepunten en prestaties uit iemands leven opnoemt, -allemaal even mooi en bewonderenswaardig- zijn het toch vaak een paar simpele woorden die iemands persoonlijkheid het meest treffend kunnen schetsen en daardoor precies een gevoelige snaar weten te raken: W. bracht zijn vrouw G. elke vrijdagmiddag naar de kapper. En altijd als hij haar weer op kwam halen zei hij: 'Wat ben je toch mooi'. Iedere week weer, jaar in, jaar uit, deze zelfde woorden tot aan de allerlaatste keer.
Toen San dat met een brok in haar keel vertelde raakte dat me zo.

Dan was je leven samen meer dan goed, en meer dan mooi.
En zo hoort de liefde, en je leven samen ook te zijn.
Tot op de allerlaatste snik.

(XXX San, trots op je!)

Advertenties

17 gedachtes over “Over leven, liefde en de dood

  1. Mijn condoleances, en ja met al die herinneringen…. opnieuw herkenbaar, ook van ouders van vriendinnen inderdaad, kan mij ook absoluut voorstellen later, veel later, als mijn moeder daar ligt… dat er dan ook tig momenten voorbij komen en mensen er zitten waarvan ik denk… wie ben jij… hier hadden we het toevallig laatst al over in een ander kader….

    Maar zo heb ik dat ook bij de moeder van mijn vriendin, punt is alleen, toen zij ging, had ik net geen contact met mijn vriendin op dat moment, was even verwaterd, dus ben ik er niet bij geweest en geloof mij, dat vind ik zoooooooo erg!

    X

    Like

  2. Mooi stukje weer. Je gaat die dingen zitten overdenken hé. En ik zit nu ook met dat Peter-liedje in mijn hoofd, dat was toch van “Peter, Peter, zie je niet, dat ik gek word van verdriet, Peter, ik heb je lief?” 🙂

    Liked by 1 persoon

  3. Ach wat een mooi logje toch weer, en ja je hebt gelijk, het leven gaat razendsnel maar met zulke mooie herinneringen zal er altijd een stukje van zo’n leven bij je blijven.
    b.t.w, alle Peters zijn maar uit met dat liedje van toen, ook onze dochter heeft het natuurlijk moeten horen toen zij met haar huidige partner begon te daten;-)

    Liked by 1 persoon

    • O Ja, dat hoor Ik jou ook zo zingen. De moeder van mijn vriendin zong ook uit volle borst mee hoor.
      Mijn moeder en ik zongen weer: ‘tjonge jonge jongen wat een oren, tjonge jonge jonge wat zijn ze groot. Je kunt er mee naar Friesland varen ….
      (Vul jij ‘m aan?)

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s