Schelpje: een flauw en zoetsappig liefdes verhaal

(Fictief)

Die nacht droomde ze weer over het mooie schelpje dat ze als klein meisje gevonden had op het strand.  Het was gek genoeg in al die jaren altijd bij haar gebleven, en op díe momenten dat ze het in het leven even niet meer zag zitten hoefde ze het schelpje alleen maar even vast te pakken en tegen haar hart te drukken om het onbezorgde blije gevoel dat ze destijds bij het vinden had ervaren weer even op te roepen. Haar meeste vriendinnen hadden gewoon een vriend, maar zij had Schelpje. Het was niet gek dat ze van Schelpje gedroomd had:
Schelpje was namelijk kwijt.
Al een paar dagen had ze ernaar lopen zoeken maar het leek gewoon opgelost in het niets.

Ze besloot die dag ondanks de waardeloze weersvoorspelling naar het strand te gaan om te kijken of ze misschien een soortgelijk schelpje zou kunnen vinden. Roze was het, met een piepklein gaatje waardoor ze het zelfs als tiener nog een poosje aan haar halskettinkje had geregen, verder had het een klein ribbeltje en een prachtige gladde binnenkant van parelmoer. Als ze een soortgelijk schelpje zou vinden hoefde ze het vast alleen maar weer even vast te houden om weer datzelfde fijne gevoel te ervaren, zo dacht ze.
Wat moest ze nou zonder schelpje?

Op het strand waaide een straffe wind uit zee. Met haar capuchon op en haar handen diep in haar zakken gestoken wandelde ze langs de branding door het mulle zand. Witte schelpjes zag ze, bruine, grijze en bonte. Geribbelde schelpjes, scheermesjes, een enkele mossel, maar geen enkel schelpje kwam ook maar een beetje in de buurt van iets wat op haar vertrouwde oude schelpje leek. Misschien moest ze maar iets minder kritisch op zoek gaan dacht ze. Daar, die ene bijvoorbeeld, die daar zo mooi lag te glimmen, zou dat niet wat zijn? Ze bukte om het zalmkleurig exemplaar uit het zand te pakken. Het voelde koud en nat in haar handen. Hoopvol bracht ze het naar haar hart, maar er gebeurde niets. Het fijne gevoel dat ze bij haar eigen schelpje altijd kreeg bleef weg. Ze moest gewoon verder zoeken.

Verder en verder liep ze, kilometer na kilometer, diep voorovergebogen om maar geen enkel schelpje te hoeven missen. En eindelijk werd haar zoeken beloond: daar tussen een scheermesjes en een witgrijze kokkel lag een schelpje dat er echt precíes zo uitzag als haar oude schelpje. ‘Daar ben je dan’, zei ze zacht, terwijl ze het behoedzaam tegen haar hart drukte.
Maar hoe ze zichzelf er ook van wilde overtuigen dat het schelpje de hare was, er gebeurde helemaal niets.

Toch besloot ze het schelpje mee te nemen naar huis. Het was immers beter dan niets. Misschien moesten ze eerst nog wat aan elkaar wennen. Misschien kwam het gevoel pas als het eerst maar een paar dagen op haar nachtkastje had gelegen. Ja, het zou dan vanzelf wel wat worden tussen hen. Het had gewoon wat tijd nodig.

Maar voor ze naar huis ging moest ze eerst maar een kop thee drinken om weer warm te worden. Haar vingers waren zo stijf van de kou dat ze niet eens haar autosleutel zou kunnen omdraaien nu.

Ondanks dat er verder bijna geen klandizie was het behaaglijk warm in ‘De Schelp’.
Ze pelde haar jas uit en ging op het bankje bij de open haard zitten.
‘Goedemiddag, kan ik wat voor je inschenken?’
De man die voor haar stond keek haar vriendelijke blauwe ogen aan. Hij was van haar leeftijd zag ze, iets ouder misschien. Hij stelde haar op een vreemde vertrouwde manier gerust. Alsof ze hem al jaren gekend had.
‘Doe maar een thee alsjeblieft’, antwoordde ze.

Ze pakte het schelpje uit haar jaszak om het nog eens beter te bekijken. Het zou zo mooi kunnen zijn, alles klopte: de kleuren, het gaatje, zelfs het ribbeltje. Ze vond het even prachtig als het andere schelpje. Waarom werkte het nou niet? Wat kon er nou toch anders zijn?

‘Wat een mooi schelpje’
Ze schrok op toen de man met een kop hete thee voor haar stond. ‘Net gevonden?’ Ze knikte. ‘Het lijkt op een schelpje dat ik als klein meisje eens gevonden had’, bekende ze, terwijl ze zich niet eens zo heel belachelijk voelde om zoiets kinderachtigs te zeggen. Hij lachte. ‘Dan ben jij vast heel romantisch. Mag ik het eens van dichtbij zien?’ Aarzelend legde ze het schelpje in de grote hand die hij uitnodigend uitstak.

Ze hengelde een paar keer met het theezakje op en neer in haar glas voor ze het op het schoteltje legde.
‘Ik ben er echt nog nooit zo een tegengekomen’.
Terwijl hij het zei leek het wel of zijn blauwe ogen haar probeerden te peilen. Zijn blik raakte haar ergens diep in haar binnenste waardoor haar hart wel een slag leek over te slaan.
Pas toen de haardblokken in het vuur begonnen te sissen en te knetteren dat het een lieve lust was lukte het haar om het oogcontact te verbreken.
Voorzichtig drukte hij zijn lippen zacht tegen het schelpje voor hij het haar terug gaf.
‘Het is een heel speciaal schelpje, echt uniek in zijn soort hoor, pas er maar heel goed op, zo een vind je niet meer’, zei hij, voor hij zich omkeerde, en op de gast af liep die zojuist aan het tafeltje verderop had plaats genomen.

Thuis legde ze het look-a-like schelpje in een mooi klein doosje op haar nachtkastje. En iedere avond voor ze ging slapen drukte ze zacht haar lippen op het schelpje. Het gaf haar een fijn gevoel, maar toch was het niet voldoende. Iets knaagde in haar.
Íets, maar ze wist het gevoel niet onder woorden te brengen, simpelweg omdat het een gevoel was dat ze nog nooit eerder had gehad. Het gevoel trok aan haar, woonde ergens diep in haar buik, deed haar hart sneller slaan, en maakte dat ze zich steeds bewust was van haar borsten, op ieder willekeurig moment van de dag -of de nacht.-

Na een week was ze tot de conclusie gekomen dat het door het nieuwe schelpje kwam, immers, sinds ze het schelpje in huis had was het allemaal begonnen met die kriebels in haar lijf.
Ze besloot dat ze nog dezelfde dag van het schelpje af moest, hopelijk keerde de rust in haar lijf dan weer terug.

‘Hé, ben je er weer?’
Blij verrast keek hij haar aan.
Waren er de vorige keer nog enkele gasten geweest, vandaag was de tent helemaal verlaten.
Ze voelde dat ze een beetje bloosde terwijl ze haar jas over de leuning van de bank bij de haard legde terwijl de regen tegen de ruiten striemde. ‘Thee?’

‘Ik heb wat voor je’, zei ze toen hij de dampende kop voor haar neerzette. Ze durfde hem amper aan te kijken toen ze het roze schelpje aan hem gaf. Vragend keek hij haar aan.
‘Voor mij?’
Weer knikte ze maar.
Zelfs nu deed het schelpje zijn werk, weer voelde ze dat knagende spannende gevoel van binnen. Zachtjes liet hij zijn lippen over de bolling van het schelpje gaan terwijl hij haar weer diep in haar ogen keek. ‘Doe nou niet’, fluisterde ze. -Was dat haar eigen stem?-

‘Wat ontzettend lief van je. Mag ik je bedanken?’
Terwijl hij het zei boog hij zich dichter en dichter naar haar toe tot uiteindelijk zijn lippen de hare zachtjes raakten.
Heel voorzichtig kuste hij haar, en opeens begreep ze dat haar vriendinnen het gevoel dat haar zo overspoelde gewoon Verlangen noemde. Ze opende langzaam haar lippen en verwelkomde zijn tong met de hare, eerst zacht, maar even later wilder en heftiger tot hij bovenop haar lag en ze zich beiden nergens anders meer van bewust waren dan van elkaar.
Hun handen streelden, hun ogen verdronken en hun lippen smeekten en schonken gulzig de liefde tot er geen enkel ander antwoord meer mogelijk was dan het énige mogelijk juiste antwoord om hun verlangen te bevredigen. Hij drong diep, heel diep in haar terwijl hij een traan van haar wangen kuste en zij haar benen om de zijne sloeg om maar zo dicht mogelijk bij hem te kunnen zijn. Er was niets wat ze meer nodig had dan dat.

Ik zou gelogen hebben als ik nu zou schrijven dat ze niet tegelijkertijd kwamen want dat deden ze wel. En ook zou ik de waarheid tekort doen als ik slechts zou vermelden dat het de beste seks was die ze ooit hadden gehad, want het was veel meer dan dat.
Onontkoombaar bijvoorbeeld.
Overweldigend, grensoverschrijdend en verder alle superlatieven die zo prachtig en mooi moeten zijn dat we er tot nu toe nog geen woorden voor hebben kunnen vinden. (En omdat sommige gevoelens zich nou eenmaal niet in woorden wensen te laten vangen omdat het de ratio handvaten geeft waar deze allerminst wenselijk zijn-

Hoe het verder afliep met de schelpjes?
Het tweede schelpje was jammerlijk in stukjes gebroken toen ze er samen op waren gaan liggen.

En schelpje 1?
Die zat natuurlijk in het eenmanscomplot en vond ze een week later gewoon terug in de rubberen rand van de wasmachine😜

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

14 gedachtes over “Schelpje: een flauw en zoetsappig liefdes verhaal

  1. Nou hier zijn dus twee mensen behoorlijk uit hun schelp gekomen;-) Potdorie, zit je ons éérst helemaal in vervoering te brengen ….zo’n door hartstocht verbrijzeld schelpje past dan nog wel….. maar dan die rand van de wasmachine…… ’t is killing! .

    Liked by 1 persoon

  2. Whahahaha het einde, de rubberen rand van de wasmachine, en ja ook al is het fictief, als ze dan samen liggen en verder gaan… dat idee en gevoel ken ik, niet in woorden uit te leggen, of na te vertellen, ooit schreef ik daar heel vaak over zelfs op web-log.nl 😉

    X

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s