Te prikkelgevoelig of te onopgevoed?

Soms vraag ik me oprecht af of ik zelf nou zo onverdraagzaam ben geworden of dat mensen gewoon steeds minder met elkaar rekening houden.

Na alles wat er de afgelopen paar jaar is gebeurd ben ik nog veel gevoeliger geworden voor prikkels dan ik al was, dat weet ik.

Maar als ik de situaties die mij  overprikkelen stuk voor stuk bekijk, dan denk ik dat het toch ook veel te maken heeft met rekening houden met elkaar.

Ik weet niet hoe het met u zit, maar mijn ouders hebben mij dat van kindsbeen af wel geleerd, met name mijn moeder. ‘Even stil zijn nu hoor’.
Of: ‘Nee, niet op de bank staan, dat hoort niet zo’ of:’ Laat poesje nu maar even met rust’. Vaak volgde er na het ‘verbod’ dan een uitleg, waardoor ik leerde begrijpen waarom ik stil/ rustig/ geduldig/ beleefd moest zijn.
Zelf heb ik op dezelfde wijze geprobeerd mijn zoon zo op te voeden.
Ik geloof nooit dat hij zomaar door een gesprek heen zou tateren, luide muziek zou afspelen in de trein of een telefoongesprek in een ruimte voeren waar anderen door gestoord zouden kunnen worden.
Is dat ook niet gewoon een van de top tien dingen die we zouden moeten leren van onze opvoeders? Als zij het ons niet leren, wie dan?

Een paar maanden geleden schreef Klief er ook al een blogje over, maar dan met name over kinderen die niet geleerd hebben zich zo te gedragen dat anderen daar geen hinder van ondervinden.
Ik moest daar zojuist weer aan denken toen ik op een bankje zat te wachten op de trein. Er zat een jonge moeder naast me op de bank met een dochtertje van een jaar of drie. Het meisje hield zich aan de leuning vast en sprong op en neer op de bank. De moeder keek geen moment op van haar IPhone.
Zou ik dan wat van zeggen?
Uitdagend keek het meisje mij aan.

Aan het eind van het perron zag ik de trein aankomen.
Precies op tijd.

Advertenties

27 gedachtes over “Te prikkelgevoelig of te onopgevoed?

  1. Opvoeden is tijd steken in je kinderen. Veel mensen steken liever tijd in zichzelf.
    Dreinende kinderen in winkels krijgen waar ze om jengelen want dan houden ze hun mond. Tja.
    Ik zie regelmatig moeders met een uk achterop, een kind op fiets met zijwieltjes rechts naast haar fietsen en maar kijken op die telefoon…
    Liefs ♥

    Liked by 1 persoon

  2. In de grote stad is onopgevoed echt normaal. Vreselijk soms Ik zie hier ouders met telf die achter de kinderwagen aan hobbelen Praten niet tegen het kind zijn alleen met zichzelf bezig Walgelijk gewoon .
    Gelukkig ben ik in het bezit van een paar priemende bijna zwarte ogen . Ik kijk alleen naar naar die schreeuwers en 9 van de 10 keer kappen ze dan .

    Liked by 1 persoon

  3. Het zal van een beetje van alles af hangen zeker. Ouders die niet echt omzien naar de opvoeding van hun kinderen maar ook wij worden ouder en worden een beetje prikkelbaarder denk ik. Ook ons humeur zal er wel mee te maken hebben dat we de ene dag meer verdragen dan een andere. Soms heb ik ook zin om een opmerking te geven en moet dan heel hard mijn mond toepersen 🙂

    Liked by 1 persoon

  4. Wij hebben ook al vaak tegen elkaar gezegd: daar kunnen wij blijkbaar niet meer tegen… Ik weet nog dat, toen ik een keer mijn zoon streng vermanend toesprak op straat (ik weet al niet meer wat hij mispeuterde) dat er mensen me bekeken alsof ik hem zwaar aan het mishandelen was. ’t Is ook nooit goed!

    Liked by 1 persoon

  5. de telefoon maakt meer kapot dan je lief is zou ik bijna zeggen. neem alleen al de mensen die op volle geluidssterkte , wáár dan ook, in gesprek zijn met hun telefoon. De gene dat er andere mensen het gesprek( soms heel intiem) kunnen volgen is totaal verdwenen. Daarin is geen plaats meer voor kinderen. Mijn dochter weigert in de winkel “bellende klanten”te helpen en reageert niet op mensen die al bellend aanwijzen wat ze hebben willen. Ze zegt dan vaak ” ik zal U niet storen in Uw gesprek, ik help wel alvast een andere klant” dan weten ze niet hoe snel ze het gesprek af moeten breken. Dus ja, als ouders zélf al niet weten hoe het hoort……

    Liked by 2 people

  6. Wat ben ik blij dat er meer “oude zeuren” bestaan! Ook ik, 55 jaarjong, merk dat ik en veel leeftijdsgenoten, zich steeds meer ergeren aan het ontbreken van normen en waarden. Opvoeding? Nee, kids zijn de baas en beslissen! Gedrag: niet om over naar huis te schrijven! En niet alleen opvoeding, maar ook die verbale agressie, in het verkeer, op meerdere plaatsen…..wij wonen in Zweden waar het nog mee viel maar je ziet het hier ook erg verloederen! Ik geloof zeker dat een leeftijdsgebonden irritatie meespeeltmaar eriszeker een heelstuk verloedering. Ikzou zo graag weer wat regels aanscherpen….

    Liked by 1 persoon

  7. Ik snap je van a tot z, ik begin dan ook onverdraagzamer te worden denk ik, irritaties die ik op doe onderweg, verkeer ook vooral, maar ook kinderen en gewoon andere mensen, ik irriteer mij dan vooral aan de ouders, zelf heb ik het ook mee gegeven aan mijn kind allemaal. Letten op je omgeving en rekening houden met… ook met uitleg en onderweg ook alert blijven, soms zelfs nog, omdat tijden ook zijn veranderd, lees, telefoon gedrag inderdaad.

    En ja, een nieuwe irritatie in deze tijd, zijn inderdaad de telefoongesprekken die in de bus worden gehouden, keihard ook nog, zodat je woord voor woord mee kunt luisteren, of je nu wilt of niet.

    X

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s