Samen

Soms is de waarheid nog zo ontzettend rauw dat hij voor mij alleen valt te aanvaarden als ik hem verhul in beelden van hun blije gezichten die mij bemoedigend toeknikken.
De realiteit is zo vaak nog te schrijnend voor me om als waarheid onverbloemd te aanvaarden, hoe doods dood kan zijn wil ik niet echt weten.

———

Zojuist kwam ik een kennis tegen bij de supermarkt. Net als ik heeft zij haar oudere zusje verloren.
En onze zussen hadden elkaar vroeger veel beter gekend dan wij nu: in hun mavotijd hadden ze samen op paardrijden gezeten in Uitgeest.

Mijn kennis liep gearmd met haar moeder naar de ingang, ik zette net mijn boodschappen in de auto. Ze riep:’ Hé Narda, Hoe gaat het nou?’ Ik stak over en liep naar hen toe.

De broosheid van haar moeder ontroerde mij bijna direct, een kwetsbaarheid die als vanzelf ook mijn kennis leek te overspoelen, zichtbaar, als was het een open wond die daar bloedend op straat voor ieder zichtbaar was.  Het leek alsof ik ons, mam en mij, ineens daar door mijn eigen ogen zag. Ons zag zoals het geweest moest zijn voor een ieder die ons samen had gezien.

‘Het gaat wel goed, en met jou?’
Het ging ook goed. Zei ze. Toen keek haar moeder mij aan en vroeg: ‘Ben jij nou Fenna? Fenna toch? Jij zat samen met mijn dochter op paardrijden. Mijn dochter leeft niet meer.’

‘Fenna leeft ook niet meer’ zeiden kennis en ik in koor. ‘Dit is het zusje van Fenna.’
Ze schrok.
‘Dat had ik je toch al verteld mam?’
-Wie kon het haar kwalijk nemen? Ik zal de laatste zijn, het verdriet van een moeder ken ik zo ontzetten goed van nabij.- ‘Fenna had altijd van die prachtige lange bruine vlechten.’                                                          ‘Ze zijn nu vast samen aan het paardrijden in de hemel’, zei ik, nadat we de dood vlotjes hadden doorgenomen: ‘Zo zie ik het maar, anders is het ondraaglijk’.

Het was voor het eerst dat ik dat hardop tegen iemand zei.
Ze knikten beiden. ‘Ja ze zijn paardrijden in de hemel’ zei de moeder toen, en ze glimlachte flauw toen ze haar lichtblauwe ogen op de verte richtte, alsof zij hen daar  samen werkelijk zàg.

Toen namen we afscheid en haakte mijn kennis liefdevol haar arm in die van haar moeder en zei: ‘Kom op mam, we gaan nog even de boodschappen halen.’ Ik herkende de zorgzame blik die mijn kennis in een flits over haar moeder liet glijden als was het de mijne voor ze dapper hun weg vervolgden.

Samen.

Advertenties

24 gedachtes over “Samen

  1. Samen. Zij hebben elkaar nog, wat hun verlies niet minder erg maakt ofzo, maar toch. Jij bent alleen en moet alleen het ondraaglijke gewicht van de dood en het gemis dragen.
    Ik vind het een onroerend mooi en verdrietig blogje. X

    Liked by 1 persoon

  2. Met een traan én een glimlach gelezen lieve Narda!
    De dood een plaats geven is zo ontzettend moeilijk, omdat “het” onherroepelijke je steeds in je gezicht slaat, op zoveel momenten.
    Ik heb (maar dat weet je al) respect hoe je erover kan schrijven en hoop dat het “tonnen” helpt!
    Liefs 😘

    Liked by 1 persoon

  3. Traantjes in de regen

    soms komt men heel toevallig ergens mensen tegen
    die óók de Dood op bezoek kregen
    bron van een leegte die zwaar blijft wegen
    en van ongezien veel tranen die worden verzwegen

    Pijnlijk mooi, Narda!
    Amai!
    Lenjef

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s