Verder roeien

img_4189Ik moet vaak denken aan het sterven en de dagen daarna van alledrie. Zo nemen mam, Zus en ik weer afscheid van mijn vader op het bed van mijn ouders, zo sta ik met mam weer te kijken hoe de kleur langzaam uit Zus haar mooie gezichtje wegtrekt, in het volle besef dat mam zelf hetzelfde lot zal zijn  beschoren binnen hooguit een jaar, en zo lig ik weer in mijn eentje naar het onweer en het reutelen van mijn moeder te luisteren in die verschrikkelijke, lange hete augustusnacht.

Daarna zie ik me weer met Good Old dr. Spruitje pap netjes recht leggen, zijn ogen sluiten, een opgerolde handdoek onder zijn kin. Zus die zo moet huilen. Pap die in zijn zwarte zak alleen maar bijna rechtop gedragen door het bochtje kon. 
Het na twee dagen pas kunnen aankleden en opmaken van Zus omdat ze eerst uit Groningen moest komen. De lijkstijfheid die natuurlijk toen al toegetreden was in haar mooie sterke lijf, haar zware hoofd in mijn handen.

Mam, waarbij ik voor mijn gevoel zoveel dingen verkeerd heb gedaan vlak na haar sterven. Hoe heb ik het toch toe kunnen staan dat de verpleegkundige al zo snel na haar overlijden haar bovengebit eruit haalde om het even te poetsen? Ze zou nooit gewild hebben dat ik haar toen zo had gezien.

Het volgende moment leg ik weer met Zus en Kylian nog wat bloemen in de kist van pap voor we de kist sluiten, om een tel later mezelf met Kyl en Neef hetzelfde te zien doen bij Zus.
En Kyl, Rem en ik bij mam.
Een laatste bloem.
Een laatste kus.
Het sluiten. Voor altijd donker. En dan een voor een de witte schroefknoppen in de donkergroene kisten. -Het was soms wel even pielen, maar oefening baart kunst hoor mensen.- 

Kyl was er al die keren bij. Bij het sluiten bedoel ik. Mam kon het niet. Rem bleef daarom bij mam.

Misschien komt het omdat ik de hele maand geen alcohol drink dat de beelden weer steeds zo naar boven komen. Misschien verdrong ik ze wel. Wie weet.

Maar ook voel ik tegelijkertijd dat ik eraan toe ben om weer een stapje verder te gaan.
Ik heb soms het gevoel dat ik stik thuis. Hun asurnen in de kast. De foto’s, de spulletjes in de gestapelde ladenblokken van de Act.ion pontificaal in de woonkamer.
De kasten, de schilderijen. Paps ladenkastje in onze slaapkamer, met daarin nog zijn garantiebewijzen, schroefjes, Enkhuizer almanakken, brillen, en oude afstandsbedieningen van God mag weten wat…img_4190

Door het papierwerk en de foto’s voor Neef was ik afgelopen zomer al weer een keer gegaan, en nu is het tijd om langzamerhand afscheid te gaan nemen van wat spulletjes. Spulletjes, waarvan ik de meeste al mijn hele leven ken. Spulletjes, die bij mij beelden oproepen uit het verleden. Spulletjes, waarover ik stuk voor stuk iets zou kunnen vertellen.
Spulletjes, die over een paar weken op een plank tussen heel veel andere spulletjes zullen staan in de kringloop, en waar hooguit misschien nog eens iemand zich een keertje vanaf zal vragen hoe oud ze zullen zijn, voor ze uiteindelijk allemaal zullen belanden op de vuilstort:
Ashes to ashes, dust to dust.

Advertenties

23 gedachtes over “Verder roeien

  1. Hoe kun je nou iets fout doen wat je met de zuiverste intenties gedaan hebt. Doe (nog) niéts weg waar je geen goed gevoel bij hebt maar bij alles dat naar de kringloop gaat bedenk dat één van mijn meest favoriete eigendommen een gehaakt tafelkleed is, ooit gekocht op een curiosa markt waar het via een opkoper terecht gekomen was.
    Het is aan slijtage onderhevig en na iedere wasbeurt moet ik weer wat kruispuntjes aan elkaar naaien, ik maakte er al eens een logje over en wat is het jámmer dat de vorige eigenaresse geen idee heeft waar haar kleedje terecht is gekomen.
    https://rietepietz.wordpress.com/2010/11/25/postuum-compliment/

    Liked by 1 persoon

    • Het is een heel mooi kleedje. Ik herinner me dat mijn moeder ook een dergelijk oud kleedje had, maar dan half linnen erbij. Het streek altijd zo fijn.
      Ja, je hebt wel gelijk, maar ik moet echt wel wat keuzes gaan maken. We gaan de vliering eerst leegruimen om hem te isoleren. (De spullen die terug gaan kunnen nu mooi even op Kyl zijn kamer worden geparkeerd).
      Ik zal genoeg overhouden, heus;-) X

      Like

  2. Zo herkenbaar lieve Narda…behalve die “troep” dan,die heeft zus.Ik zit in gedachten ook nog regelmatig naast het bed van mijn moeder in het ziekenhuis,zie het gezicht van mijn zus …haar gezicht werd door de zuurstof helemaal naar binnen gezogen doordat ze geen gebit in had,zie mijn zwager nog onherkenbaar in zijn kist liggen. Ik heb ook fouten gemaakt door te klagen waarom ze haar de morfine niet gaven…waardoor ze om 23.30 nog een longfoto gemaakt hebben.En ze was al zo ziek.Mensen maken fouten…al kan je in zulke situaties niet van fouten spreken hoor lieve Narda. Ik heb alleen nog een olifantje van mijn moeder en de eetkamerstoelen van mijn moeder omdat zus nieuwe nam,een cognacglaasje met steentjes erin van mijn vader en een zelfgemaakte vlinder van zus….meer hoeft het niet te zijn. Xxx

    Liked by 1 persoon

    • Akelige beelden. Je weet waar ik het over heb.

      ik herinner het me nog goed, die laatste dagen van jouw moeder. Nu alweer twee jaar terug?
      Je hebt niet veel gehouden, maar je hebt ook wel gelijk: ze huizen nog in je hart. XXX

      Like

  3. Ach wat treffend geschreven. Voor alles is een tijd als je rouwt. Nu ben je toe aan het gaan opruimen van spullen en het loslaten wat minder belangrijk is. Je zus en ouders zullen hierdoor niet vergeten worden, maar jij krijgt zo meer ruimte om verder te kunnen, proef ik uit je woorden. Sterkte!

    Liked by 1 persoon

  4. Het is zo’n deel van wat ‘het verwerkingsproces’ wordt genoemd. Ik denk dat die beelden en herinneringen gewoon erbij horen. Ik heb ze nu ook regelmatig weer… of is het de tijd van het jaar? Met zijn stormen en opruimdrang?
    Prachtig geschreven Narda… weer een heel treffend stuk.

    Liked by 1 persoon

  5. Wat ben je een rijk mens als je een dochter of een zus mag hebben gehad die met zoveel liefde de laatste zorg aan je kon geven na het overlijden. Wat heb je dat mooi gedaan.
    Mooi ook om te lezen hoe je rouwproces doorgaat en het nu tijd is om weer wat spulletjes op te ruimen. Ik keek vanmorgen toevallig nog naar een paar oude pannenlappen van m’n moeder en dacht: waarom bewaar ik ze eigenlijk nog, die oude versleten en gehaakte dingen? Ook weer een stapje dus in mijn rouwproces.

    Liked by 1 persoon

  6. Moeilijk soms he Nar? Ik denk dat je moeder en je zus af en toe glimlachend naar beneden kijken en tegen elkaar zeggen: ‘Zelfs nu we hier zitten blijft ze zich nog druk maken om ons, de schat’. Je bent een geweldige dochter en zus geweest, dat weet ik heel, heel zeker! XXX

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s