Kylian Down Under 1

De afgelopen dagen stonden natuurlijk geheel en al in het teken van Kylians aanstaande backpack avontuur.
Man, man, het kost je gewoon weer een jaar van je leven die dagen: lijstjes maken, kampeerwinkels bezoeken, backpacks testen, papierwerk in orde maken, kleding, etc. Ja, het houdt allemaal wat hoor.

Zondagavond was er natuurlijk nog het kleine afscheidsfeestje.
We waren rond zes in Atlantic. Kyl wist natuurlijk van niets, dus toen we na de coquilles, tournedos, Grand dessert, koffie wéér een drankje bestelden hield hij het niet meer. Werd wel een beetje sneu ook op het laatst hoor. Hij had dan wel afgelopen vrijdag avond ook met een klein stel vrienden en collega’s in het restaurant in Beverwijk waar hij werkt afscheid genomen, maar was graag zondagavond ook nog wat gaan drinken in de Bataaf. Het lullige was dat niemand ‘kon’. Kyl zijn gezicht werd steeds sipper, terwijl hij heel hard zijn best deed om gezellig te blijven. Roel stuurde een lullig appje met: ‘Veel plezier in Australie’ , Martijn zou later op de avond ‘dan nog wel even snel’ langskomen om die geleende broek langs te komen brengen, en de rest had ook zogenaamd wat anders. Uiteindelijk had hij met een stel ex-collega’s nog wat af weten te spreken in de Bataaf. ‘Mag ik dan alsjeblieft nu vast gaan mam?’

O mensen, jullie hadden zijn gezicht moeten zien toen het hele spul binnen kwam. Het was zo leuk. ‘Ja, je denkt toch niet dat wij je zomaar laten gaan hè Kyl?’
Ze hadden zelfs (thank God) nieuwe boxershorts voor hem gekocht. Die meiden hadden natuurlijk ook hun ogen niet in hun kop gehad in Vinkenveen (tijdens het villa-zitten).
Na nog een drankje en met zijn allen geproost te hebben lieten wij ze met elkaar achter.

Maandagmiddag nadat ik thuiskwam het werk hebben we nog even lekker met z’n tweetjes op de bank gelegen terwijl Rem (die vrij had genomen) boodschappen ging doen en kookte. Kyls tas stond inmiddels al klaar beneden. Het deed me ineens weer ontzettend denken aan kyl’s scouting weekend, weet u het nog?

’s Avonds stuurde Kyl zijn vader in Engeland een app om te zeggen dat hij de volgende dag naar Aus zou gaan. Die belde natuurlijk meteen, ineens kan dat natuurlijk dan weer wel, als hij het zelf maar interessant of leuk vind. Hij zou wel even gaan ‘netwurken’ voor Kyl, ‘hier and thaar’, en zijn verjaardagscadeau /cq kerstcadeau zou hij opsturen naar Robin in Perth, dan kon Kyl dat daar ophalen. (Vreemde actie weer, want waarom niet naar zijn dochter, Kyls halfzus Jess? Zij woont ook in Perth en dáár gaat Kyl nl. over een tijdje een poosje logeren. Ach, misschien is het cadeau wel een skydive, dat zou dan well weer leuk zijn. dus Kyl verwacht er -door schade en schande wijs- gelukkig niet al te veel van en hoopt geloof ik alleen maar dat het in zijn tas past. (De cadeau’s van Simon gedurende zijn hele leven: een elektrische gitaar, een trompet (mijn kind heeft en had ook helemaal niets met muziek maken) en een metalen Vikinghelm;)
Tijdens het telefoongesprek kwam Martijn ook nog even binnen waaien voor een laatste potje Monopoly. (Ja echt mensen, dat spelen ze tegenwoordig weer life!)

Gister was het natuurlijk eindelijk de grote dag. Wat was het allemaal spannend voor hem (en voor mij). Eerst kregen ze een gezamenlijke laatste briefing en daarna volgde het gezamenlijke inchecken. Ze zijn met 24, waarvan Kyl een van de vijf (zes?) jongens is. En ja, zijn Backpackkoffer (dat bestaat mensen, heus, het bestaat) was uiteraard het allergrootst en het allerzwaarst: 18 Kilo!
Er werd veel gehuild (wij niet, wij zijn wel wat gehard inmiddels op afscheidneem-gebied).
Kylian had gelijk al aansluiting bij twee meisjes waarvan ik er eentje direct ‘lief huilmeisje’ had gedoopt, want ze stond zo te snikken toen haar vriendinnen als verrassing afscheid van haar waren komen nemen.
Na het inchecken was er nog tijd voor koffie. En toen moesten we toch echt afscheid gaan nemen.
Eenmaal door de douane liep hij maar snel achter mooi lief (alweer!) huilmeisje aan om haar te troosten, en eenmaal op het balkon liepen ze al lachend en zwaaiend naast elkaar.

Vanmorgen kreeg ik gelukkig al een app vanaf een terras in Hong Kong. Ze hadden daar een tussenstop van dik tien uur, dus dat was erg leuk. Vanavond rond 23:00 zal hij dan eindelijk in Sydney in het hostel aankomen waar hij in ieder geval tot zondag zal blijven om zijn zaken verder op orde te maken en de Blue Mountains te bezoeken.
Vanaf zondag ligt er nog geen plan. Het enige dat nu vast staat is dat hij op gegeven moment naar zijn half zus in Perth zal gaan, en bij Robin zal gaan skydiven in Pinjarra, voor de rest ligt alles gewoon nog open. Go with the flow!

Zelf heb ik straks een avonddienst, mijn eerste sinds eind juni of zo. Ik heb er wel vertrouwen in. Alles komt goed.

Àlles!!

Advertenties

33 gedachtes over “Kylian Down Under 1

  1. Wat een heerlijk positief logje, nee natuurlijk sta je niet snikkend op Schiphol als je zoon voor een geweldige reis vertrekt, feestje toch, wél spannend natuurlijk! Maar we gaan er vást meer van horen.

    Like

  2. Nar, jij hebt voorlopig blogs zat met je kind als Aussie.
    Weet je: het gemist went. Echt. Ik heb geen traan gelaten toen Roos weg was. Bizar eigenlijk want ik heb haar ontzettend gemist, natuurlijk (-:
    Je hebt het fantastische gedaan als moeder! Je hebt Kyl wortels gegeven en nu laat je hem vliegen ♥
    Dikke kus!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s