Drie jaar pap

Lieve pap,

Je bent vandaag alweer drie jaar dood, en nog steeds
is het zo onwerkelijk voor me.
Ben je echt werkelijk dood?

Ik zie je nog zo vaak gewoon voor mijn geestesoog -korte broek, mooie bruine benen, slippers met je slechte teennagel, zonnebril, pet, een pokkeprik op je arm – de tuinplanten water geven terwijl ik met mam toekijk vanaf het terras.

Hoe het met mij gaat?
Ach, we peddelen gewoon maar door, op zoek naar nieuw land.
Ik kan nou wel stoer doen of ik alles onder controle heb en nog precies dezelfde persoon ben die precies hetzelfde kan als vier jaar geleden, maar ik weet zelf ook wel dat dat niet zo is, ondanks dat ik zo hard mijn best doe. De rek lijkt er gewoon wel uit.
Het voelt soms zo oneerlijk. Ik ben al zoveel kwijt geraakt. Ik wil niet nog meer kwijt raken omdat ik mezelf in die jaren ook een beetje verloren ben.

Maar verder gaat het wel hoor. Er zijn ook goede en mooie dingen te melden.
Neef zijn verkering met Tam is weer aan gelukkig en met Kyl heeft een soort elite bijbaantje als butler. Voor hij eind januari voor een paar maanden naar Australië gaat willen we nog even bij Neef langs en bij Lidy. Hij heeft zich vanmiddag ingeschreven voor de instroom in het tweede jaar van de hogere hotelschool. Dus als alles goed gaat zal hij dus vanuit Australië bijna rechtstreeks op kamers gaan.
Kun je het je voorstellen?

Tja. Het leven raast maar voort pap, echt ongelooflijk zo snel de tijd gaat. Ik heb moeite om het tempo een klein beetje bij te houden.
Soms denk ik dat het heel goed gaat met me, en dan weer voel ik me intens somber en verdrietig. Het schijnt er allemaal bij te horen.
Verdraagzaamheid, veerkracht en het vermogen om snel te kunnen schakelen, dingen waar ik vroeger mijn hand niet voor omdraaide: het kost me tegenwoordig gewoon teveel energie. Ik loop er helemaal op leeg. En dat frustreert me.
Want ik heb deze kwaliteiten wel gewoon broodnodig om mijn kop boven water te houden, met name in mijn werk. Ik moet veel tegelijk kunnen onthouden en doen, en om kunnen gaan met alle prikkels die van voren, van achteren, van boven en van opzij komen en daarna, eenmaal weer thuis nog gewoon even koken en zo.
Dat gewoon kunnen doen is toch niet teveel gevraagd?
Moet ik dat dan ook nog kwijtraken? En dan? Wat als het gewoon niet meer gaat lukken?
Daar ben ik bang voor pap.
Heel erg bang.

Ja, het zal heus wel weer wat beter gaan, dat weet ik ook wel.
Ik moet het misschien ook niet moeilijker maken dan het is, niet zo diep nadenken, ik weet het ook allemaal wel, ik weet het wel.
Een beetje relativeren.
Mijn aandacht even op iets anders richten, een beetje lucht geven.
Van de week had ik me om die reden al een beetje verdiept in onze familie geschiedenis. Reuze interessant. Ik zou best graag wat meer over al die mensen te weten komen. Ze hadden allemaal hun eigen problemen en ellende, en kijk, -over relativeren gesproken -uiteindelijk blijft van al die ellende maar weinig meer over dan een paar namen en wat data in het bevolkingsregister.
Meer zal er ook van ons vier uiteindelijk niet meer terug te vinden zijn. We hoeven er nog maar een.

Raar eigenlijk pap.
En dat ze wel om Bowie treuren.
In plaats van om jou.
Dat ook.

XXX

Advertenties

20 gedachtes over “Drie jaar pap

  1. Dat laatste wordt bij ons ook altijd gezegd, als de Koningin, toen nog, een scheet laat staat het in de krant, als er iemand ziek is of erger, dan staat het alleen in de krant als nabestaanden dat zelf regelen…

    heel mooi geschreven Narda, en ja soms denk je even diep na over alles, je bent niet de enige, maar ergens net als jij, weet ik, trek ik mij er ook weer even uit, je kunt er zo goed in verdrinken.
    Sterkte en ik herdenk jouw pa ❤

    X

    Liked by 1 persoon

  2. Nog maar 3 jaar, en aan de andere kant zal het voor jou eeuwen geleden lijken dat je hem kon aanraken………. moeilijk hé , blijf het delen, want daar en in de tijd vind je verdraagzaamheid, veerkracht en het vermogen om snel te kunnen schakelen weer terug ………. het komt wel, maar nu nog niet. Sterkte

    Like

  3. Alweer drie jaar? Ongelofelijk…de tijd glipt door je vingers als los zand. Je zou willen dat je kon zeggen: pap, je bent nu drie jaar weg, het is de hoogste tijd om terug te komen.
    Ik vind het veel erger dat jij je ouders en zus moet missen dan dat Bowie overleden is. Dat zegt genoeg…
    Dikke kus en sterkte ♥

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s