Sinterklaas in de vroege jaren ’70

In eerder geplaatste verhalen over vroeger heb ik al een beetje laten doorschemeren dat wij vroeger gek waren op alles wat onze fantasie ook maar een heel klein beetje prikkelde. De Sinterklaastijd was dan ook ieder jaar weer een hoogtepunt in ons bestaan. En dat gold niet alleen voor mijn zus en mij, welnee, onze moeder deed in niets voor ons onder hoor.

Sint Maarten had zijn hielen nog maar amper gelicht of we snorden onze Sinterklaaselpee alweer op, en drukten wortels voor de hutspot achterover voor het paard. Ik vroeg me als kind trouwens af waarom er op 11 november Sinterklaasschuim werd uitgedeeld, en geen St. Maartenschuim, maar niemand die het antwoord ooit wist -of die zich daar natuurlijk überhaupt druk om maakte. Behalve ik dan.
Mocht u het antwoord kennen dan stel ik het zeer op prijs als u het mij alsnog laat weten.-

Zodra Zus een beetje kon lezen (en dat was rap) hield ze de Troskompas nauwlettend in de gaten om te zien wanneer de Sint op tv zou komen. Uiteraard zaten wij dan aan de buis gekluisterd met een speculaasje en een beker warme chocolademelk.
De week daarna meerde de Goedheiligman dan aan in de Zaan in Wormerveer. Stonden we weer gezellig samen te kleumen met al die kinderen die we al kende van school, de rij voor de luilakbollenkraam bij bakker Jongens, het zwembad, het paardje van de C&A en het tuinpad van de tandarts op een regenachtige maandagmorgen in Koog aan de Zaan tot hij eindelijk op het balkon van de Jonge Prins verscheen.

We hadden trouwens maar een Sinterklaaselpee thuis, en dat was eigenlijk ook wel zo makkelijk: hij begon op kant A met het tot op je botten doordringende geluid van de luchthoorn van de arriverende stoomboot, om zonder adempauze te vervolgen met Kapoentje, Bonnebonnebonne,  Zie de maan schijnt, Daar wordt aan de deur geklopt en O, kom er eens kijken. De B kant eindigde dan met de nummers Zegt moe, RommeldeBommel en Dag Sinterklaasje, maar die laatste zongen we nooit mee (want dan waren we al druk aan het spelen met onze cadeautjes).
De voorkant van de elpeehoes zie ik nog zo voor me: een nogal rood uitgevallen Sint met een nogal verdacht blauwe neus omringt door mysterieus grote dozen met bonte strikken en smetteloze witte-kragenkindjes waarvan Zus en ik ons altijd afvroegen of zij wel ècht bestonden.
Die kraagjes èn die kindjes.

Uiteraard geloofden wij wèl heilig in Sint Nicolaas.
Zus had het zelfs zo hoog met Sint en zijn zwarte pieten op dat ze zelfs bij hem solliciteerde voor de functie van Zwarte Piet. Ik herinner het mij nog heel goed, het was op het Sinterklaasfeest van mijn vader zijn werk. Zus mocht even bij de Sint op schoot toen ze haar cadeautje op mocht halen.img_3392

‘Wat wil jij later worden?’
Ze moest maar flink haar best blijven doen met gymnastiekles had Sint gezegd, dan zou het vast en zeker in orde komen.
Ik vond de gedachte dat zij mij zou gaan verlaten heel erg. Hoe moest dat nou met mij, als zij naar Spanje zou gaan?
Ik kon toch niet zonder haar?

Zij had die middag trouwens ministek gekregen, en ik was stinkend jaloers geweest.
Net zo jaloers als op haar Sneeuwwitje 3-D sprookjesboek dat ze in haar schoen had gevonden. Ik kon mijn ogen (en onhandige handjes) bijna niet van dat mooie glazen kistje afhouden. Gek, dat ik mij weer niet goed herinner welk sprookjesboek ik zelf gekregen had,img_3393

en dat ik ook niet meer weet wat er ooit in dit pakje  gezeten heeft. (Misschien komt het omdat ik de beelden van mijn zus met dat betreffende stuk speelgoed dan op mijn harde schijf heb opgeslagen en mijzelf niet met mijn cadeau ’s heb zíen spelen?)

Die sprookjesboeken waren trouwens een uitzondering. Meestal kregen we kleine dingetjes in onze schoen hoor. Een rekenpen die de tafels kon uitrekenen, reuze handig-, een vierkleurenpen, een Holly-hobbygum, dat soort dingen. Degelijk ouderwets flutspul wat verder nergens goed voor was, en zijn magie slechts ontleende aan de naam van de gulle gever.
Wij waren overal blij mee, want ieder cadeau was voor ons weer een bevestiging dat hij ons op pakjesavond vast en zeker niet zou vergeten.
En dat heeft de goede man ons dan ook nooit aangedaan gelukkig. Het leed zou niet te overzien zijn geweest. Hoewel het feit dat wij op een goede morgen alleen maar een rekenpen in onze schoen hadden gekregen en ons onderbuurjongetje een elektrische trein compleet met bomen, tunnels, noem maar op, ons tot in het diepst van onze tere kinderzieltjes bezeerd had. Onxe moeder probeerde natuurljk dan wel aan ons uit te leggen dat Sint gewoon niet overal langs kon komen op pakjesavond en dat sommige kinderen hun grote cadeau om die reden dus eerder in hun schoentje kregen. Tegen zoveel logica viel natuurlijk niets in te brengen.

Op pakjesavond zelf moest natuurlijk eerst de hele A-kant mee gejubeld worden. Voor deze keer zong mijn vader dan ook hard mee, terwijl mam nog even snel in de hal een bloesje moest strijken of de banketstaaf op moest warmen of zo. En ieder jaar opende tijdens het zingen de huiskamerdeur en werd er door een zwarte handschoen met pepernoten gestrooid. ‘Zwarte Piet? Was die dan hier?’ Als het Sinterklaas betrof kon mijn moeder liegen alsof het gedrukt stond. Pas als we aan de B-kant van de elpee waren en mam ons koor was komen versterken (misschien moesten we dan wel nog harder zingen?) werd er op het raam gebonsd. We gilden het dan uit en sprongen in onze Hamelen nachtjaponnetjes op en neer terwijl mam verheugd in haar handen klapte en pap eindelijk de verlossende woorden sprak: ‘Rustig allemaal, ik ga wel even op het balkon kijken’.

Daags na pakjesavond vierden wij steevast Sinterklaas nog eens dunnetjes over met de hele familie moederzijds in de bovenwoning van mijn oma. Ik denk dat we al snel met een mannetje of vijfentwintig waren, maar het hele spul paste er wonderwel toch iedere keer maar weer in. Het was er altijd een drukte van jewelste, want iedereen van groot naar klein was natuurlijk peu-nerveus voor het hele sinterklaas gebeuren. Mijn tantes deden voor wat betreft fantasie en inlevingsvermogen maar bar weinig onder voor mijn moeder, dus bij iedere bonk op de zoldervloer boven ons gilden onze tantes en moeders: ‘Het is zwarte Piet, Hij komt jullie halen!‘ en verslikten wij ons zowat in de grote kleurrijke suikerbeesten, een lekkernij die wij alleen bij onze oma kregen. Het gebonk boven onze hoofden duurde zeker wel een paar minuten. En wij maar gillen natuurlijk. Het hart klopt nog in mijn keel als ik eraan terug denk, mensenkinderen wat een toestand.
Heus, mijn tantes, en met name tante C. hadden geen slecht figuur geslagen in de film Sint, of in welke film dan ook.

Later, zodra de rust weer een heel klein beetje was wedergekeerd werd het dan natuurlijk wel weer reuze leuk: Er was bisschopswijn voor de tantes, en uiteraard waren ook de pilsjes, de citroentjes, jonkies en de palinkjes weer gezellig van de partij.

Ik meen dat de oude buurtjes Bos voor Sint en Piet speelden, maar helemaal zeker ben ik daar niet van.

Wat een prachtige herinneringen toch allemaal. Zulke herinneringen gun je toch ieder kind?

Advertenties

15 gedachtes over “Sinterklaas in de vroege jaren ’70

  1. Ik kan me niets meer van dat sint gebeuren herinneren, behalve dat zwarte Piet in huis kwam en ik als de dood was nog steeds niets van die rare pieten hebben hoor. Maar moet inderdaad blijven bestaan

    Liked by 1 persoon

    • Ja, en ik hoop dat ik ze nooit zal vergeten, maar ik merk dat mijn geheugen de afgelopen jaren iets slechter is geworden. Als ik stukjes terug lees over de jaren ’70 denk ik af en toe: ‘O jaaa’. Ik denk omdat er zoveel gebeurd is de afgelopen drie jaar. X

      Like

  2. Jij bent van de leeftijd van mijn kinderen en ik weet bijna zeker dat zij óók alles door elkaar zullen gooien. Maar, net als jij, hebben ze ( naar ik hoop) héél veel mooie herinneringen aan het Sinterklaasfeest dat altijd uitbundig werd gevierd. En zeker weten, dát gun je ieder kind.
    Ik vind het een fééstje dat ik mee mag gaan helpen herinneringen “aan te maken” bij alwéér een nieuwe generatie.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s