Wat er niet in zit kan er ook niet uit

Heeft u dat ook wel eens?
Dat u zomaar ineens inzicht krijgt op een stukje van uzelf?
Dat iets, wat u al maanden zo geen jaren voor raadsels heeft geplaatst u ineens volstrekt duidelijk is geworden?

Vaak heb ik dat dan ook nog eens op een heel vreemd moment. Ik bedoel, zo’n gedachte is toch niet de meest voor de hand liggende bij het wakker worden.

Waarschijnlijk heb ik er dan toch gewoon onbewust op zitten broeden. Anders kan ik het ook niet verklaren. Maar goed, u vraagt zich misschien inmiddels vast een beetje af welke verhelderende gedachte vanmorgen nou eigenlijk door mijn hoofd schoot, of niet?

Het gaat om het volgende:
Soms vind ik het moeilijk om gewoon lekker ontspannen met (een groep) mensen om te gaan. Niet omdat ik ze niet aardig vind, dat is het niet.
Nou ja, soms ook wel misschien, want nu ik er eens goed over nadenk heb ik mijn blogjes over ‘In Principe mensen‘ en incongruent gedrag  natuurlijk niet voor niets geschreven.

Feit is dat ik mezelf gewoon niet altijd even op mijn gemak voel bij mensen, vooral niet in een groep mensen, ook al zijn ze aardig.  Tegen de tijd dat ik bijvoorbeeld ergens over na heb gedacht en er nog even op in wil haken is men alweer bij het volgende onderwerp, men hoort me gewoon niet (?), of ik maak een grap of zo die kennelijk niet zo leuk is als dat ik hem zelf vind.
Een doodse stilte vind ik ook al zo ongemakkelijk. Ik weet niet hoe dat u vergaat maar ik word daar gewoon peu-nerveus van. (Voor dat probleem heb ik trouwens de perfecte echtgenoot gevonden;-)

Eigenlijk deed/doe ik altijd wel mijn best om in een groep te passen, de ene keer gaat dat wat makkelijker: bij familie of met een sloot rosé bijvoorbeeld, maar een andere keer gaat dat soms behoorlijk ten koste van mezelf, en kost dat mij enorm veel energie. -Over incongruentie gesproken!-

En vanmorgen werd mij ineens duidelijk dat er in het laatste geval meestal sprake van is dat ik èn die mensen en daarbij de gespreksonderwerpen gewoon totaal niet boeiend vind.
Vaak gaat het om gewone normale huis-tuin-en keukendingetjes hoor, en ik vind het heel erg van mezelf dat ik daar weinig mee heb, maar ik heb het gewoon niet in me: dàt wat andere vrouwen zo goed kunnen: babbelen over kinderen, recepten, weet ik veel wat allemaal met mensen die ik gewoon echt totaal niet interessant vind, ook al zou ik dat ook zo graag kunnen.  Vaak betreft het hier mensen die zichzelf enorm graag horen praten en zelf nauwelijks geïnteresseert zijn in jouw gedachten. -Tenzij er sprake is van leed , pech of andere ellende natuurlijk, dan zijn ze een en al oor-.

Daarop voortbordurend besloot ik dat ik daar gewoon minder energie in moet gaan stoppen: gewoon mijn eigen (introverte) gangetje gaan waarbij ik mij het prettigst voel, en daarbij andere mensen die wèl met elkaar energie (en weet ik veel wat) uit die contacten putten daarom waarderen, respecteren en verder een beetje met rust laten. Waarom zou ik eigenlijk zo graag willen dat (ook ) deze mensen mij leuk, aardig en gezellig vinden?

Deze beslissing maakt me denk ik geen slechter mens. Ik zal nooit iemand bewust pijn doen of kwetsen, en als ik iemand ook maar ergens mee kan helpen dan zal ik dat altijd doen, want ook dàt is gewoon een van de karakterschappen die mij gewoon maken wie ik ben.

En u? Hoe vergaat dat u allemaal? 

Advertenties

55 gedachtes over “Wat er niet in zit kan er ook niet uit

  1. Goed stukje alweer!
    Een paar maanden geleden las ik iets over energievretende/negatieve mensen en ben ik er ook mee gaan experimenteren. Het is eenvoudig je uit hun klauwen los te trekken zodra je beseft dat je met zo eentje te maken hebt, en het blijkt dat die persoon niet eens merkt dat je afstand neemt. De opluchting is zo helend! Het gaat hier over het soort mensen die je hierboven beschrijft.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik ben niet zo’n mensen-mens en kan me vinden in je blog. Ook wat betreft dat je ineens “het licht” ziet over hoe jezelf bent of op iets reageert. Dat we anders zijn, wil niet zeggen dat we minder waard zijn dan de doorsnee-mens. Ik zie er het nut niet van in om over kussens of gordijnen te praten. Op verjaardagen ben ik voornamelijk lichamelijk aanwezig (-: Zeker sinds mijn cvs/me kan ik het “partijtjes” niet meer verdragen…
    Twijfel niet aan jezelf. Je bent een schat!
    Dikke kus ♥

    Liked by 1 persoon

  3. Heel herkenbaar. Het word wel moeilijk als je moet werken met iemand die zich daar niets van aantrekt, zich blijft opdringen en je geen moment rust gunt. (Maar dat is dan vooral mijn eigen ervaring.)
    Wat Bentenge opmerkt is ook heel waar: een negatief moment betekend niet dat die persoon (altijd) negatief is. Sommige mensen aanvaarden je meer voor wie je bent dan je zelf beseft. Ook dat heb ik al mogen ondervinden.
    Ik vermoed dat deze tekening heel herkenbaar is:

    Liked by 1 persoon

  4. Een paar weken geleden overkwam mij ook zoiets.
    Ik gaf mijzelf de schuld van de echtscheiding, want ik was toch bipolair, waar zij niet meer tegen kon.
    En op een gegeven moment dacht ik, “ZUM BALLEN DACH MIT”, of zoiets.
    Zij wilde scheiden, zij komt niet meer terug en ik, IK GA NU VERDER MET MIJN LEVEN.
    Nou, toen viel er zoveel van mij af.
    Helemaal bevrijd en eindelijk weer gelukkig.

    Liked by 1 persoon

  5. Herkenbaar….ik ben op de één of andere manier ook niet te zien of te horen.Nou zie ik zulke mensen trouwens liever dan die mensen die zo aanwezig zijn dus misschien val ik ook wel mee.Lekker jezelf proberen te blijven….en zo weinig mogelijk mensen opzoeken 😉

    Liked by 1 persoon

  6. Heel herkenbaar!
    Op m’n werk ben ik extravert en dat moet ook wel in mijn functie. Zeg wat ik vind en ben niet bang om in een groep het woord te nemen.
    Privé ben ik het tegenovergestelde en voel ik me vaak onzichtbaar. Heb moeite met gesprekken die nergens over gaan. Het vreet energie en is zonde van m’n tijd. Lov en ik hebben geen vrienden (beiden zijn we import en vrienden gingen met beide exen mee) dus zijn op elkaar aangewezen. Het is goed zoals het is.

    Liked by 1 persoon

  7. Heel herkenbaar! Ik kan ook niet echt in een grote groep mensen over koetjes en kalfjes zitten babbelen. Meestal hou ik me dan bezig met hen observeren. Heel interessant, en vaak verhelderender dan hun koetjes en kalfjes.

    Liked by 1 persoon

  8. Ieder vogeltje zingt zoals hij/zij gebekt is, dat is dus evengoed jouw recht.
    Small talk kan wel helpen om mensen wat te leren kennen, in my humble opinion, je kan toch niet direct over zware levensvragen beginnen. Overigens heb je meestal snel door welk vlees je in de kuip hebt.
    Boeiende blog waar ik me overigens wel in kan vinden, al klinkt dat mss wat tegenstrijdig!
    😀

    Liked by 1 persoon

  9. Misschien zijn “wij bloggers” wel meer van het schrijven dan van het praten. Ik betrap mezelf er ook vaak op mezelf beter schrijvend kan uitdrukken dan pratend. Maar de “veplichte gezellige avondjes” heb ik al heel lang geleden afgeschaft. Toch kan ik ook bést wel over koetjes en kalfjes praten maar niet met iederéén.

    Liked by 1 persoon

  10. Gewoon niet doen dus, of niet altijd meedoen. Ik ben ook zo’n introvertje, graag alleen. Contact is leuk, ditjes en datjes trouwens ook, maar de groep moet niet te groot worden, dan word ik langzaam onzichtbaar. Ook niet erg, soms is gewoon beetje toekijken ook lekker. Maar ik skip dus regelmatig feestjes of borrels op de zaak ofzo.

    Liked by 1 persoon

  11. Nou mijn ervaring is inmiddels wel dat ook praatjes die soms als prietpraat beginnen, had het vrijdagavond nog weer, opeens diepgang krijgen en mensen opeens veel meer vertellen en heb vaak de meest ontroerende verhalen gehoord op die manier. Maar heb ook wel op verjaardagen gezeten dat het alleen maar ging bijvoorbeeld over tv uitzendingen zoals idols en zo waar ik nooit naar kijk. Voelde me gewoon een Allion.

    Like

  12. Van smalltalk krijg ik stenen kloten, maar als het gesprek in groep wat dieper gaat, neem ik met veel graagte deel.
    Wat blogland betreft, geldt voor mij dat ik de drang om te schrijven wantrouw, maar de drang om te formuleren niet.

    Liked by 1 persoon

    • Ja, ik neem dan toch ook wel weer graag deel aan het gesprek. Ik kan mezelf dan best redelijk formuleren.
      Je laatste zin begrijp ik niet helemaal ben ik bang. Hoezo (wanneer) wantrouw je de drang om te schrijven? Na een aantal jaren bloggen blijkt er volgens mij wel een noodzaak tot schrijven. Of doel je nu op de populaire blogs over mode en recepten?

      Like

  13. Lieve Narda wat een oprechte en eerlijke biecht blog je daar. Ik herken hierin heel veel van mezelf, het niet kunnen (en willen) babbelen is voor mij en voor mijn echtgenote de reden waarom we al zeer lange tijd niet meer aan verjaardagen doen en liever in klein gezelschap echte gesprekken aangaan met mensen die dat ook graag doen. Iets wat ons overigens lang niet altijd in dank is afgenomen, maar waardoor we onszelf hebben bevrijd van vele nutteloze en energie-vretende avonden. Je bent goed zoals je bent en door je bewust te worden waarom je doet zoals je doet, geef je jezelf de kans om (nog meer) te worden zoals je kennelijk bedoeld bent. Lekker doorgaan zo.

    Liked by 1 persoon

  14. Boeiend onderwerp. Ik maak hierin wel hetzelfde mee. Ik merk de laatste jaren dat ik eigenlijk helemaal niet zo sociaal ben, integendeel. Ik heb een paar vriendinnen, maar raak bijna in paniek als er van te voren een afspraak wordt gemaakt. Moet ook altijd weg kunnen. Ze kennen mij inmiddels goed, dus is het geen verrassing. Ik kan met de een langer als met de andere. De een is er voor tuin contacten, de andere is er voor allebei zwijgend met een boek op het strand, en dan wel ook gezellig wat drinken en eten. Maar ik ben niet iemand die een hele dag al babbelend op een strand bedje door kan brengen. Of zo’n hele groep die elke zondag met elkaar naar het strand gaan om te zwemmen en te bbq-en, ik zou daar niet aan moeten denken. Soms twijfel ik aan mijzelf, vaak kun je mij niet blijer maken dan om vrijdag door het hek te rijden thuis, en er pas op maandagmorgen weer uit te komen. Dan denk ik, ben ik wel normaal? iedereen vind het toch leuk om met een groep allerlei leuke dingen te ondernemen, en ik niet. Ja soms wel, maar niet te vaak. En dan heb ik een man die dat ook heeft, dus die geniet ook van het alleen zijn. Ik denk dat ik het maar moet accepteren, dan voel ik mij het best, maar soms heb ik toch het gevoel dat ik van alles mis, maar is dat zo? Best wel een beetje warrig verhaal, maar dit ben ik. Liefs Petra

    Liked by 1 persoon

  15. Ik ben eigenlijk precies hetzelfde. Ik voel me ook vaak niet op mijn gemak in een groep. Ik word niet gehoord, of ik ben niet adrem genoeg of…. Maar idd nu je het zegt, het interesseert me ook vaak niet zo, die oppervlakkige gesprekken zoals je ze voert met iemand op een receptie of zo. Ik hou meer van één op één contact met mensen die ook graag over het leven filosoferen of zo. Niet dat ik niet graag lach, dat doe ik ook graag.

    Liked by 1 persoon

  16. Altijd met krijt op stap

    velen staan aan een lange zijlijn die ze zelf trekken
    kijken dan van op de rand
    naar de vreemde andere kant
    waar ze soms het onderwerp zijn van de gesprekken

    Héél herkenbaar voor mij, Narda! 🙂
    Lenjef

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s