1 november

Vandaag zou je 52 jaar geworden zijn Fen. 

Weet je nog dat Mam altijd ieder jaar op je verjaardag weer vertelde dat je zo’n wonderschone baby was dat jouw foto zelfs maandenlang in de etalage heeft gestaan bij van der Meulen.
Je wàs ook een plaatje:img_3183De eerste verjaardag die ik me echt goed herinner was denk ik jouw zesde verjaardag. Het was ochtend en je pakte je cadeautjes uit bij papa en mamma op bed. Je kreeg een prachtige Barbiepop, Francis heette ze, waarvan je de haren langer of korter kon maken door er aan te trekken. Wat was je er blij mee.

Maar ook was je blij met je poëzie album. Je legde het links op papa’s nachtkastje, ik zie het daar nog zo liggen.

Van slingers herinner ik mij niet veel, maar er hingen altijd ballonnen in de kamer. We konden er op onze ruggen heel lang naar kijken en als we er uiteindelijk dan eentje hadden uitgezocht probeerden we hem zo lang mogelijk in de lucht te houden. Weet je nog hoe we dan door de kamer sprongen tot het eindelijk tijd was om de taart aan te snijden.img_3175Tantes en ooms kwamen, onze neefjes en nichtjes. De buurtjes natuurlijk en Opa en de oma’s, die meestal gemoedelijk naast elkaar aan de suikervrije koekjes knabbelden. Meestal kwam je lievelingsnichtje (vz) Annemieke die precies tien dagen ouder was dan jij later ook op het partijtje voor je vriendinnen toen jullie daar groot genoeg voor waren.

En onder andere daarover lees ik vandaag met heel veel genoegen terug in het dagboekje dat je van tante Fenna en ome Kees kreeg toen je elf jaar werd. Het is zo mooi dat we daarin nu nog jouw eigen mooie herinneringen aan je verjaardagen kan lezen.

Ik had je zo graag vandaag een dikke zusseknufkus gegeven Fen, maar dat kan helaas nooit meer.

Een paar weken geleden werd ik benaderd door Mark, een communicatie manager van Wie Troost Mij met de vraag of ik eens een stukje wilde schrijven voor hun site.
Eigenlijk hadden we al een ander stukje uitgezocht, maar toen ik hoorde dat hij het graag op 1 november wilde plaatsen waren we het er gelukkig over eens dat het dan natuurlijk een stukje voor jou moest worden.

Want wat ik je nog wél kan geven is al die mooie herinneringen van vroeger koesteren, en onze gezamenlijke herinneringen aan onze jeugd levend houden.
Voor je zoon.
En de mijne.
En voor een ieder die je lief had.

Wie weet kan ik later ooit, op een andere 1 november in de toekomst, nog eens over onze verjaardagen aan jouw kleinkinderen vertellen. 
En dan zal ik ze leren ballonnen vangen.
En Schoorsteenveger ging op reis spelen.
Foto’s kijken en vertellen over vroeger. 
En heel, hééél veel zoete taartjes eten.

Voor jou.

Kusjezusje

Advertenties

28 gedachtes over “1 november

  1. Gemis, heimwee en verlangen naar vangen in woorden…Je bent er goed in Narda. Ook je gedicht is prachtig. De laatste regel vliegt je bijna aan. Ik wou dat het je bespaard was gebleven.
    Sterkte en een dikke knuffel ♥

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s