Identiteitsverlies

7 augustus schreef ik:
De dood zet je leven op zijn kop.
Al de normen en waarden waarvan je ooit dacht had dat ze een stevige fundatie zouden zijn om de problemen en het verdriet in je leven het hoofd te bieden schudt hij meedogenloos door elkaar tot je trilt op je grondvesten en, murw vanwege de onrechtvaardigheid, om genade roept, en toegeeft je ogen te openen voor dàt wat leven daadwerkelijk ìs.

Gistermorgen besefte ik opeens dat dát, wat er nu met mij aan de hand is gewoon identiteitscrisis heet.

Dat schijnt vaker voor te komen na een groot verlies, welk verlies dan ook. Ik relateerde crisissen voorheen eigenlijk meer aan een bepaalde leeftijd, een scheiding, of verlies van baan.

Crisis.
Door verlies.
Opeens niemands kind meer.
Niemands zus.

Hoe het voelt om wees te zijn?
Dat voelt een beetje alsof je voor het eerst in het diepe moet zwemmen met als enigste kind niemand naast je waarvan je zeker weet dat die je kop boven water zal houden, mocht je dreigen te zinken.
-Onvoorwaardelijk-

Het maakt je ontzettend onzeker.

Crisis:
Oude overtuigingen waarin je je jaren hebt vastgebeten blijken achteraf waardeloos doordat er opeens verbanden duidelijk worden die opnieuw een plaatsje moeten krijgen.

Beetje bij beetje probeer ik de bende in mijn hoofd op te ruimen, en van nieuwe labeltjes te voorzien.

Heus.
Ik ben op de goede weg.
Het is nog steeds wel een troep hoor, maar ik weet in ieder geval nu zo’n beetje wat op welk plekje en met welke label moet worden opgeborgen.

-En dat ook andere mensen mij niet zomaar zullen laten verzuipen.-

Advertenties

31 gedachtes over “Identiteitsverlies

  1. Weet je dat niemands zus dat voelde zelfs mijn opa nog van dik in de 80. Hij zei, nu is er niemand meer met wie je dat hebt gedeeld, enzelfs toen bleef dat erg moeilijk. En voor jou in zo korte tijd zoveel. Ik leef met je mee

    Liked by 1 persoon

  2. Ook nu is wat je schrijft zo herkenbaar.Toen 7 jaar na mijn vader ook mijn moeder overleed zeiden mijn enige broer en ik tegen elkaar ”nu zijn we weesjes ” en we moesten lachen om onze galgen humor .4 jaar later overleed mijn broer op 45 jarige leeftijd .Ik heb me heel lang zo ontdaan en stuurloos gevoeld en het voelt na al die jaren soms nog zo eenzaam .Ik wens je sterkte en kracht .
    Liefs Elisabeth

    Liked by 1 persoon

  3. Zó herkenbaar! Ik ben door hetzelfde proces gegaan toen in 2008 m’n vader, sch.moeder, neef en nog 5 anderen overleden en m’n man en ik ook nog onze baan kwijt raakten. Mooi om dit in jouw woorden terug te zien. Maar ook: er is hoop hoor, hier kom je doorheen! Xx

    Liked by 1 persoon

  4. Ook al heb ik mijn moeder nog, zelfs mijn bio vader ergens… die vraag, hoe voelt het nu om wees te zijn, heb ik zelfs al… het gemis, mijn opa en oma, mijn haven, ten allen tijde, en nog steeds zo nu en dan denk ik… why? Een lastige, ik heb het nooit gezien als een identiteitscrisis, maar eerder als rouwverwerking, het hoort erbij.

    En dat blijft belangrijk, keep on going, met die riemen die je hebt. ❤

    X

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s