Roeien zonder jou

Gister tapas gegeten op het terras bij de Krokodil ter ere van Rems verjaardag. Was gezellig, maar we vonden het eten een beetje tegen vallen deze keer.

Vanmorgen heb ik de helpdesk van de thuisstudie maar weer gebeld. Gisterenmiddag had ik eindelijk de inlogcodes mogen ontvangen, maar inloggen ging niet. Nu wil ik natuurlijk niet direct heel hard van stapel lopen, ik ben immers niet voor niets heel langzaam aan het reintegreren, maar ik begin nu wel wat nieuwsgierig te worden. Ergens deze week wordt ik teruggebeld of gemaild.
-Begrijp nu waarom je er zes jaar over mag doen-.

Kyl is weer lekker met de auto naar het strand. Heerlijk toch voor hem. Sinds een twee weken werkt hij minder vaak  in het hotel. 
De chefkok was ontslagen, contracten van goede collega’s werden niet verlengd,   de menukaart drastisch beperkt, kortom: het is niet meer de meest inspirerende omgeving om te werken. 

De ‘oude’ chefkok met wie hij het heel goed kon vinden heeft hem gevraagd of hij hem vrijdag wil helpen in de catering. Een Bbq in Vinkenveen of zo.
Af en toe werkt hij ook nog wel in het restaurant in Beverwijk.
En zijn school is natuurlijk weer begonnen natuurlijk, in december hoopt hij zijn diploma te halen. 
Maar goed, nu is meneer dus lekker met een vriend en twee meiden naar het strand.

Ik moet nog wel wennen aan onze nieuwe auto hoor. Al die verschillende piepjes. Snap er niets van. En dan heeft Rem ook nog de stemmen van de Dik voor Mekaar show op de Tom Tom gezet. Hoor je ineens Harry Nak: ‘Moeten we niet tanken?’

Vorige week had ik al een stomme actie doordat ik mijn sleutels in mijn tas in de kofferbak had laten liggen. Ik stond in de parkeergarage van de Deka. Om dat hele lange verhaal kort samen te vatten:
Uiteindelijk moest ik tussen de stoelen door klimmen naar de achterbank en daar ondergetekende strakgespannen hoedenplank mijn tas zien te vissen. Pfff…ik schaamde me dood.

Vandaag snapte ik bij het uitstappen en weglopen maar niet waarom er nou weer waarom alles bleef piepen. Bloednerveus word je ervan!
Bleek dat ik de motor niet had uitgezet. Dat moet met een knop. Mijn sleutels kan ik gewoon in mijn tas laten. Als ik wegloop gaat de auto dan vanzelf op slot.
Als je tas tenminste niet in de kofferbak ligt..

Vandaag alweer een jaar gewoon aan het door roeien zonder mijn lieve mam.
Ik vind dit zo’n mooie foto van haar. In het Guisveld genomen door mijn vader. Het jaar weet ik helaas niet. Ik denk 1980- 1985 of zo.

Advertenties

18 gedachtes over “Roeien zonder jou

  1. Ik heb weleens de deur van mijn auto met draaiende motor op slot gedaan. Was ook leuk… Moest ik m’n man met de reservesleutel op laten draven. Eens en nooit weer. Voortaan heb ik een reservesleutel in mijn tas (-:
    Dat het alweer een jaar geleden is van je moeder… Het lijkt zoveel korter, terwijl het voor jou misschien als veel langer voelt.
    Het is een pracht van een foto!
    Sterkte lieffie ♥

    Liked by 1 persoon

  2. Een heel mooie foto
    Een jaar het lijkt lang maar ik weet uit ervaring dat het niet zo is …. Mijn vader december wat komt een jaar 3 dagen voor de kerst … Ik zie er nu al tegenop
    Veel sterkte

    Like

  3. ~proest~ Harry Nak op je tom tom, hahahaha ik hoor het al, zal mijn ouders eens vragen 😉

    en die foto is zeker mooi van jouw moeder, en dat jaar, ja, zei ik van de week al, dat het zelfs voor mij als de dag van gisteren lijkt, dat ik je net las, dat ze er zelfs nog was! En ineens.. Een jaar alweer. ❤

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s