Ben nog steeds niet wat gezelliger

Half Nederland puft en zucht. Mensen, wat een zomerhitte.

Misschien zou je denken dat ik lekker naar het strand zou gaan, maar dat is me veel te druk.
Bovendien durf ik op het moment niet goed te rijden, ik ben bang dat ik dan ga hyperventileren.

Vorige week had ik wel met Karin mee gekund op de scooter maar dan voel ik me de hele tijd verplicht gezellig te doen, wat me niet zo goed lukt. En nee, natuurlijk verwacht ze dat heus niet van me, maar toch, de energie heb ik nu (nog) niet om lang onder andere mensen te zijn.

Het lijkt wel of al mijn energie naar denken gaat, tot op het obsessieve af (volgens Rem dan, en misschien heeft hij daarin ook wel gelijk). Hij laat me verder maar een beetje, weet dat het tijdelijk is, en zeurt gelukkig verder niet over huishoudelijke onbenulligheden als ramen lappen en dergelijke.

Maar goed.
Het geeft me allemaal wel te denken.

Ik bedoel: Stél dat mijn vader inderdaad autisme had?
Waar er één is zijn er meer zeggen ze toch?
En inderdaad:
de zoon van zijn broer (mijn neef) heeft ook ASS (begeleid wonen), en Neef, de zoon van zus heeft PDD NOS.

Ik weet het niet.
Van mezelf bedoel ik.
Ik ben echt wel gek op to do lijstjes en vind bla-bla gesprekken over niets best wel lastig, de associaties die ik tijdens het gesprek heb of krijg zijn soms een beetje vreemd voor anderen denk ik.
Daarentegen kan ik me volgens mij wel prima inleven in de gevoelens en beleving van anderen. Ook kan ik echt wel empathie tonen en voelen.

Mijn vader had dat echt niet. Ik weet nog goed dat ik drie jaar geleden zo ziek was (spieren, gewrichten) en dat ze gewoon niet even langskwamen
om me een hart onder de riem te steken.
Pas na een week of zes kwamen ze op zondagmorgen (uur of half twaalf) een leerboek van school brengen dat Kyl op de camping had laten liggen.
Nee. Ze konden echt geen kopje koffie drinken want het gras moest worden gemaaid. In het licht van autisme kan ik nu al die talloze vergelijkbare botte / ongevoelige / ongeïnteresseerde reacties wel plaatsen, maar vroeger kon ik er echt heel kwaad worden.
‘Dit ÌS niet normaal!’

Ik denk gewoon dat je als je maar lang genoeg met iemand samenleeft die autistisch is, je vanzelf bepaalde trekken overneemt.
Je wordt er mee opgevoed, nietwaar? Verder leer je daardoor stemmingen denk ik heel goed invoelen en erop in te spelen, iets wat mij in mijn pubertijd nog niet zo heel erg goed lukte;)
Gut, de zenuwtoestanden als mijn vader bijna thuis kwam. Zaten we alledrie verdiept in ons boek tot mijn moeder op de klok keek en riep, ‘Vlug meiden, je vader komt zo thuis. F. doe jij de badkamer, Narda doe jij de afwas dan pak ik de stofzuiger’.
En altijd moest de radio zacht.
-Een trekje dat ik zelf nu ook heb.-

Ik heb ontzettend veel bewondering voor mijn moeder, maar tegelijkertijd vond ik haar ‘laf’ door nooit genoeg voor zichzelf op te komen.
‘O kind, maar dat doe ik heus wel hoor’, zei ze dan.

En inderdaad kreeg ze met veel geduld mijn vader soms ook wel om. Het was haar toch maar mooi gelukt om hem die eerste keer mee te krijgen naar Spanje. (Vervolgens zouden ze daarna maar liefst nog 50 keer naar Spanje gaan;-)

Ik denk dat hij naarmate hij ouder werd meer problemen kreeg. Pas toen ik hem in het laatste halfjaar van zijn leven vaker zag heb ik hem gewoon benaderd alsòf hij autistisch was, ook al was er geen diagnose.

Ik accepteerde maar -als Rem erbij was- dat hij alleen met Rem praatte en mij gewoon volkomen negeerde in het gesprek. Als Rem dan zei:’ Klaas je dochter zegt wat’, zei hij:’ Ik kan niet horen wat ze zegt hoor’.
Of als ik de telefoon opnam. Nu moet ik daar wel om lachen, maar het is best wel bot om zonder verder enige plichtplegingen te roepen:
‘Nadda ik moet Remco hebben’.
Hij dacht er echt niet over na dat zulke dingen mij zou kunnen kwetsen.
Interesse in mijn school? Werk?
Hij had nagenoeg geen flauw idee wat ik dacht of wat ik deed, de gesprekken daarover waren zeer oppervlakkig. Toch heb ik ook wel van hem geleerd hoor. Deze wijze les bijvoorbeeld:
‘Je moet niet luisteren naar wat mensen zéggen, je moet kijken naar wat ze dóén’. Ik denk dat dat een van zijn manieren was om de wereld te begrijpen.
Ook een mooie waar ik hem dankbaar voor ben:
‘Zoals jij denkt dat het moet, zó is het goed’.

Nou ja, daar denk ik dus allemaal aan. Dat soort gedachten. Dat soort twijfels. Spijt, verdriet, toch ook heimwee, melancholie.

Hebben jullie trouwens zomergasten nog gezien zondag met Griet op de Beeck? Deed me goed om te zien dat er meer mensen zich kwetsbaar op durven te stellen, kennelijk ben ik dus niet de enige idioot;-D
Dapper van haar hoor. Ik heb (bewust) nog geen een boek van haar gelezen, maar toen ik eergisteren in de bieb was waren ze allemaal uitgeleend. Weet ook eigenlijk niet of haar boeken een goed idee zijn voor mij op dit moment.

Anyways, ik heb jullie weer genoeg verveeld met al mijn kronkels. Ik wou maar dat er weer wat ruimte in mijn hoofd was voor een beetje fantasie, het is gewoon (nog steeds) even niet anders.

Ik moet nu echt wat gaan doen.
Een beetje actie in de tent hier gooien. Voel me een stukje rustiger nu ik alles weer even opgeschreven heb. Maar het is nog maar zo’n klein beetje.
Een to do lijstje in mijn hoofd maken is niet zo moeilijk:
Fietsen, winde plukken, wasje draaien. Alleen aan de uitvoering schort nog even het een en ander;-D

Advertenties

43 gedachtes over “Ben nog steeds niet wat gezelliger

  1. Ik blijf lekker thuis met dit warme weer. Ik hou ook niet van die drukte. Je verliest er te veel energie door, net zoals al dat malen in je hoofd. Weet je, bij mijn vader ging het ook zo. Geen empathie, alleen oog voor zichzelf en zijn eigen behoeften, maar kon zich wel prima aanpassen als het in zijn kraam paste. Mijn therapeute noemt het narcisme van de bovenste plank. Ik maak me nog altijd boos over de manier waarop hij ons negeert. Onze vierde zoon is autistisch en dat is heel wat anders.

    Like

  2. Goh, wij lijken wel een tweeling?
    Jij in het nu, ik 16 jaar geleden.

    De geest wil van alles en het lichaam trekt dat niet.
    En dan kun je duizenden oorzaken zoeken ( die je niet verder helpen)
    Er is maar één oorzaak!
    Nar haar geestelijke elastiekje staat zover uitgerekt, door de zware omstandigheden van de laatste jaren, dat haar lichaam NEEEEEE brult tegen haar geest.
    En het klote van het hele verhaal is, dat die geest niet WIL stoppen.
    Die is Narda maar aan het porren, plagen en opstoken.
    Die geest moet dus ook tot rust gedwongen worden.

    En het enige middel wat bij mij heel goed hielp, was een Diazepammetje van 2 mg.
    Heerlijk die rust in mijn hoofd.
    En als het was uitgewerkt en mijn gedachten begonnen weer te malen, nam ik er gewoon weer een.
    Voor mij was dat toentertijd een levensreddend medicijn.
    En als ik nu ‘gek’ word in mijn hoofd wat zo’n 10 x per jaar voorkomt, neem ik ze weer in.
    Aan u de keuze, lieve meid?

    Liked by 2 people

    • Zo erg is het niet dat ik me geen raad meer weet. Ik denk dat het juist nu belangrijk voor me is om wél te luisteren naar mijn gedachten. Het zijn geen psychotische gedachten (volgens mij). Eerder een verwerkingsproces, waarvoor het nu misschien (pas) tijd is.
      Nee, voor mij dus (nog?) geen diazepam oid. Dat kan een goede oplossing zijn als je psychotisch dreigt te worden, maar daar is in mijn geval mi geen sprake van. Het is alleen zo vermoeiend. Fietsen en lichamelijk bezig zijn, tuinieren, dat helpt me wel.

      Like

      • Ja, bewegen maakt het (geluks) stofje Endorfine aan. Helpt goed, totdat je stopt met bewegen en weer in de penarie zit.

        Ik wilde ook niet aan de Diazepam.
        Was een hele grote vergissing van me.

        Like

  3. Ik las alle boeken van Griet Opdebeeck en ik begrijp wel wat je zegt: als je al wat emotioneler bent en als je al iemand bent die gaat nadenken en het gaat toepassen op zichzelf… nou dan hakken bepaalde passages er best wel in. Misschien beter iets ontspannends lezen dan… 🙂 Knuf!

    Liked by 1 persoon

  4. Het is toch al ongelooflijk knap dat je je “kronkels” kwijt kan?
    Ik heb de laatste 2 jaar wel moeten leren dat je over het verleden niet teveel twijfels mag hebben, want dan raak je (ik) vast in een negatief heden. Ook de gedachten rond “wat als” wil ik niet meer toelaten, het zet geen zoden aan de dijk, alleen maar meer gepieker!
    Energieverspilling, maar…het is niet altijd even makkelijk en ik begrijp dat het maalt in je hoofd.
    Hoop dat je rust vindt, al is het maar in je eigen tuin met je eigen gedachten…kan heerlijk zijn!
    Liefs 😘

    Liked by 1 persoon

  5. Van die schrijfster heb ik zelfs nog nooit gehoord, dus nee ook niet dat programma gezien.
    Het komt gewoon wel goed met jou hoor, die twee spreuken van je vader zijn gewoon héél goed, daar kun jij je rustig aan vasthouden.
    Voor jou werkt “van je af schrijven”blijkbaar het best, niets mis mee hoor, gewoon dóen, als ik héél eerlijk ben lees ik dit soort verhalen liever bij jou dan je fantasieverhalen maar ik moet je natuurlijk gunnen (en dat dóe ik ook) dat je weer gauw fantasieverhalen kunt schrijven.

    Liked by 1 persoon

  6. Het hoort bij het rouwproces dat je het verleden gaat analyseren. Zwaar werk en vaak niet opbeurend. Ik wens je kracht en wijsheid. De boeken van Griet zou ik nog even laten liggen als ik jou was. Maar ze zijn zeker de moeite waard voor later.
    Luchtige wuif knuffel uit zinderend Vlaanderen.

    Liked by 1 persoon

  7. Vaste lurker. Geloof mij; jij bent absoluut niet autistisch! Jij bent een vrouw die in korte tijd heftige life events hebt meegemaakt. En nu ben je aan het rouwen, verwerken én aan het leven. Als jij naar de jou gezette stappen kijkt kun je niet anders dan erg trots op jezelf zijn! Bemoedigende groet🍀

    Liked by 1 persoon

  8. Ik denk dat het mooi is dat je die kronkels hier kwijt kan en mensen je misschien zelfs kunnen helpen.
    Ook geloof ik dat begrip ook helpt in de verwerking. Er is zoveel gebeurt in jouw leven en ik geloof dat er ook genoeg is dat nog een plaatsje verdiend. Die kronkels helpen jou daar gewoon lekker bij!

    Liked by 1 persoon

  9. Je hoofd zit gewoon te vol. Pas als er “lege plekken” zijn, kan je nieuwe ideeën opdoen en meer energie krijgen. Soms heb ik het gevoel dat mijn hoofd vol zit met geeltjes, je-weet-wel van die sticker memo’s en er echt niets meer bij kan, pfff…
    Misschien ben je nog niet toe aan een boek van Griet (-:
    Dikke knuffel

    Liked by 1 persoon

  10. Ik heb ooit een boek gelezen over autisme, geschreven door iemand die zelf zo was. Ik kan je verzekeren dat ik van de ene verbazing in de andere viel! Plots ga je dingen anders zien en begrijpen. Het komt er op neer dat autisten vaak bang zijn, maar ze kunnen het niet uitleggen omdat ze het zelf niet begrijpen… en dus ook niet kunnen plaatsen…

    Like

  11. Helemaal gewoon als het zo blijft spoken dat je liever niet de drukte opzoekt of erop uit gaat met iemand anders, ik heb dat ook als ik in zo’n bui ben. Ik ben dan gelukkig alleen? Nee, soms is het ook fijn om iemand om je heen te hebben als die jou zo goed begrijpt als Rem doet.

    Fijn dat je het ook wilt delen met ons, al zul je er zelf uit moeten komen natuurlijk. Ik heb hem niet gekend, dus kan niet met je mee kijken 😉 Soms zou ik graag willen dat ik dat wel kon, met anderen mee kijken, terug in het verleden in beelden of ontmoetingen.

    X

    Liked by 1 persoon

  12. Het is niet niks wat je meegemaakt hebt en logisch dat je terugdenkt aan je jeugd en oplossingen zoekt voor situaties.
    Maar je vader was je vader en dat blijft hij. Ieder mens heeft zo zijn eigen dingen en waarom moet er tegenwoordig toch steeds een labeltje aan worden gehangen? Waarom moet het een naam krijgen? Accepteer een mens zoals hij is. In zijn/haar waarde laten. Dat doen mensen ook bij jou, hoop ik toch? In ieder geval Rem en Kyl sowieso.
    En juist naarmate je er langer mee leeft (je moeder met je vader) gaat dat ‘omgaan met’ steeds beter. Je kunt je wel blijven afvragen waarom je vader zoals in je voorbeeld wel met Rem praatte en niet met jou? Wie weet zag hij in jou wel een vrouw die sterker was dan hij zelf was. En die confrontatie in gesprekken niet aan durfde te gaan. Daar kom je toch niet meer achter. Ach.. laat het los Narda.. Maar ik snap het, dat kost tijd! Sterkte en fiets lekker door de wind!
    Dikke knuffel XXX

    Liked by 1 persoon

    • Dank je voor je uitgebreide reactie Trees. Het gaat me niet om een label te kunnen plakken, als je dat denkt heb ik mij niet goed genoeg uitgedrukt. Het gaat mij om het eindelijk eens te begrijpen. Dat daar dan een naam bij hoort, dat is slechts bijzaak.
      Ik heb al heel heel lang erg hard mijn best gedaan om het los te laten. Natuurlijk blijft mijn vader mijn vader. Juist na het begrijpen kun je het beter los laten.
      Verbaal was ik inderdaad sterker dan mijn vader, dat klopt.
      Ik probeer geen modder te gooien, probeer hem in zijn waarde te houden. Ik zou het vervelend vinden als jij zou denken dat ik hem niet in zijn waarde laat. Autisme of een andere stoornis is volgens is toch geen scheldwoord? Het verklaard juist voor mij dat hij niet anders kòn.
      Ik heb nog een groot deel van mijn leven voor de boeg, en hopelijk kan ik alles wat er gebeurd is door het op mijn manier te verwerken loslaten en verder gaan, vooruit kijken.
      Ik zou niets liever willen. XXX

      Liked by 1 persoon

      • Ik begrijp goed wat je bedoelt te zeggen hoor. Ik bedoel die labeltjes ook meer in het algemeen. Het is zo’n trend tegenwoordig. Nee autisme is zeker geen scheldwoord, zo bedoel ik het dus ook niet hoor. Ik begrijp dat je ook veel respect hebt voor je vader en dat je nu erkent dat hij niet anders kon, want ja ieder mens is nou eenmaal anders.
        Sterkte meissie! En sowieso fijn dat het je goed doet als je alles opschrijft.
        Het is mooi dat je dit durft te delen!
        Veel liefs XXX

        Liked by 1 persoon

  13. Lieve Narda, praat je wel eens met iemand? Een therapeut of een coach? Zodat je niet in kringetjes blijft draaien met jezelf?
    Weet in ieder geval dat je niet autistisch bent. Ik herken mezelf heel erg in wat jij schrijft (to do lijstjes, vind bla-bla gesprekken lastig, associaties die ik heb of krijg zijn vreemd voor anderen, wel inleven in gevoelens & empathie tonen). Heb ik ook. Allemaal. Maak je dus in ieder geval daar niet te sappel over.

    Liked by 1 persoon

  14. Weet je, jou vader was jou vader en je moeder was je moeder, en ze waren goed zoals ze waren. Een naampje kun je er nu niet meer opplakken, maar wat voor meer waarde zou dat geven?
    Weet je, als ik mezelf bestudeer hebt ik trekken van : autisme, borderline, anti-sociale persoonlijkheidsstroonis enz ,……….. en dat hebben de meeste mensen, jij ook waarschijnlijk.
    Maar jij probeert op het ogenblik het overlijden van al jou geliefde te verwerken, en dat gaat niet sneller met het etiketje autisme op je vader te plakken.
    Sorry, als je mijn reactie te direct vind, wat ik helemaal voor kan stellen, verwijder je hem maar hoor, maar ik hoop wel dat je er iets aan hebt.

    Like

    • Nee, natuurlijk verwijder ik je reactie niet. Juist deze reacties kunnen mij een zetje in de goede richting geven.
      Het gaat hier alleen niet zozeer om het verwerken van hun overlijden, maar om te begrijpen wat er nou precies is gebeurd, waardoor mijn zus aan de drugs raakte en zo.
      Mijn moeder was net 72, mijn zus net vijftig. Dat is veel te jong.
      Het begrijpen waarom is voor mij van cruciale waarde. Ook wil ik voor mijn neef mijn visie duidelijk krijgen. Hoe zou jij je moeder willen zien? Als een egoïstische junk of als de ‘redder ‘ die (tot haar achtentwintigste) zichzelf verloochende om haar ouders en zusje overeind te houden?
      Met snelheid / haast om mijn verdriet om hun verlies te verwerken heeft dat minder te maken.
      Ze deden hun best, echt. Ik hield van ze, heus, met heel mijn hart.
      Maar laat ik alsjeblieft wel een lering proberen te trekken uit de fouten in onze geschiedenis met het oog op de toekomst.
      Ik begrijp dat het misschien te moeilijk is voor een ander om het zo te voelen zoals ik het voel, en ik begrijp dat je mij niet wil kwetsen en me alleen maar wil helpen. Dank je daarvoor.

      Like

      • Weet je, ook ik bleef na het overlijden van mijn ouders met dit soort waarom vragen zitten. Ik heb 10 jaar gezocht, haast tegen beter weten in, want alleen zij hadden het antwoord kunnen geven, of artsen na onderzoek wat nooit gedaan is. 10 jaar van mijn leven en achteraf alleen maar verloren, want door mijn vasthoudendheid raakte ik mensen uit mijn omgeving kwijt ………… en misschien wil ik jou dat wel voorkomen, al besef ik maar al te goed dat jou pad misschien wel heel anders is dan het mijne..

        Like

        • Ja, voor iedereen is dat misschien weer anders. Bij mij gaat het er – naast het begrijpen voor mezelf- nog veel meer om dat ik het negatieve beeld dat mijn neefje over zijn moeder heeft genuanceerder te maken.
          Hij heeft zijn hele leven nog voor zich.
          Hij is heel erg belangrijk voor me.
          Als ik daardoor mensen in mijn omgeving kwijtraak dan is dat zo.
          Mensen die je drijfveren niet kunnen of willen begrijpen kun je toch ook maar beter kwijt dan rijk zijn?

          Liked by 1 persoon

  15. Ik lees een rouwproces pur sang…

    To do lijstjes in je hoofd hebben een groot nadeel: Ze staan niet zwart op wit dus kan je ze makkelijk negeren. Daarom schrijf ik ze tegenwoordig op in een mooi boekje. Vinkjes zetten is zo heerlijk.. Ook al betreft het de vinkjes: pillen nemen, neusspray nemen. Een vinkje is een vinkje.

    xxx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s