Over ‘230 km verderop’ en nog wat keuzestress 2

Gisteren naar ‘230 km verderop’ geweest voor de uitvaart. Het was een mooie, rustige en ingetogen plechtigheid. Net als mijn vader had hij het meeste al zelf geregeld met vooral niet te veel poespas.
Ex gaf net als bij zus weer een mooie (interactieve) speech met een lach en een traan. Hij gaat trouwens met de dag meer op Youri Mulder lijken. Neef zat voor de vierde keer binnen een paar jaar op de eerste rij. Ik zou zo graag willen dat zijn leven makkelijker zou zijn geweest. Of dat ik hem kon helpen.
Sommige knuffels kunnen helaas nooit meer dik genoeg zijn ben ik bang, zeker niet die van de (App)tante van 230 km verderop.

Via Zeist terug naar huis gereden om een definitieve beslissing over de auto te nemen. -Wij gaan hier niet over 1 nacht ijs zoals u merkt-. De afgelopen weken verliepen de gesprekken hier in huis niet veel verder dan:

Kyl of Rem: ‘Kijk Rem / Kyl deze is ook interessant’.
Ik: ‘Wat voor kleur?’
K/R: ‘Nog maar *30.000/*60.000 (*vul maar in) op de teller. Nap’.
Ik: ‘Toch geen zwarte hé? Ik wil echt niet nog een keer een zwarte hoor….’
‘R/K: ‘Uit welk jaar?’
Ik: ‘….die kan ik altijd zo moeilijk terug vinden. Ze lijken allemaal op elkaar’.
R/K: ‘lederen bekleding, trekhaak….’
Ik: ‘Met een open dakje?’
R/K: ‘Automaat?’
Ik: ‘Er zit toch ook wel een nav in hé?!’
R/K: ‘Nee. 6 versnellingsbak. …PK..(er volgt op dit punt een totaal onbegrijpelijke en oninteressante discussie omtrent de capaciteit van de motor over en weer waarbij ik uiteraard To-Taal wordt genegeerd).
R/K: ‘Best interessant’.
Ik: ‘Maar wat voor kleur is ‘ie nouwww?’
R/K: -Met verstoorde blik in koor-: ‘Wi-hit!’

Om een lang verhaal kort te maken: Ik heb gelukkig ternauwernood kunnen voorkomen dat ik de komende jaren in een schreeuwerig DS3 grafkistje met bling-bling dashboard door het dorp zal stuiteren, danwel in het vervolg met een aanhanger mijn boodschappen zal moeten doen in een of andere Mitu of Motu. 

U zult vast kunnen begrijpen hoe zeer ik uiteindelijk in mijn nopjes ben met onze witte middenklasser uit 2012, mèt schuifdakje uiteraard, een heerlijk rustig en overzichtelijk dashboard –‘Dat heet gewoon saai mam’-, schattige zwarte velgjes, nav, stille motor en geïntegreerde Bose installatie. Mijn eerste keus, en gelukkig -uiteindelijk- ook de eerste keus van Rem.
Gezien we maar gemiddeld hooguit 4 à 5000 km per jaar rijden kunnen we hier vast weer jarenlang rijplezier van hebben.
Vanmiddag gaan mijn mannen hem ophalen. Verheug me er nog het meeste op dat ik voortaan niet meer met mijn sleutel in de verkeerde auto sta te porren.
-Kent u dat?- Sterker, ik hoef voortaan helemaal niet meer met sleutels te porren, yee-ha!

Fijne vrijdag allemaal.

Advertenties

20 gedachtes over “Over ‘230 km verderop’ en nog wat keuzestress 2

  1. Als het maar rijdt wordt er bij ons altijd gezegd of werd, als het maar doet waar het voor gemaakt is, in het algemeen, hahahaha Goede keuze denk ik, weinig poespas, gezien ik geen rijbewijs heb, dus is het allemaal abracadabra, maar van dat overzicht, daar heb je mij in mee 😉

    Ik wens je heel veel rijplezier straks, en lekker, geen sleutel meer, ja dat is wel handig, hahahaha

    X

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s