Over incongruentie, auto’s en een fietstochtje…

Wat is het toch moeilijk om nu een update te plaatsen zonder in gezeur en geklaag te vervallen.
En dan zijn mijn humor en fantasie ook nog eens op vakantie of zo. Maar goed, schrijven helpt me de zaken voor mezelf op een rijtje te zetten, dus vooruit maar met de geit. Bovendien staat schrijven met stip bovenaan op mijn lijstje waarop de dingen staan die Ik leuk vind en die mij energie géven. Dus laat ik maar gewoon lukraak ergens beginnen en kijken waar het toe leidt.

Afgelopen vrijdag was ik voor de eerste keer bij de Poh, zo noem ik de Ggz Praktijkondersteuner maar. De Poh is een man. En dat vind ik fijn. Bij vrouwen heb ik vaak dat ik het ene hóór, maar het andere zie/voel. Erg lastig om dan alleen uit te gaan van de gesproken boodschap en mijn gevoelens en de non-verbale boodschappen verder te negeren. Om die reden vind ik het over het algemeen fijner om met mannen om te gaan dan met vrouwen. En dan helemaal met mannen die zo evenwichtig en stabiel zijn als een huis. Om dezelfde reden vind ik bloggen ook zo fijn. Gewoon lekker ééndimensionaal, zonder incongrentie.
Maar goed, ik was vrijdag dus voor de eerste keer bij de Poh.

Ik kan er natuurlijk nog niet zo veel van zeggen eigenlijk zo na een uurtje. Vrijdag moet ik weer heen. Komende week rustig aan doen en alleen de dingen doen die ik leuk vind en waar ik energie van krijg.

Maar dat valt nog niet mee. En hoewel ik blij ben dat het weer mooi genoeg is om in de tuin te zitten geniet ik er niet echt van.
Ben zo onrustig. Loop maar een beetje heen en weer. Nergens zin in. Nergens puf voor. Kan niets verzinnen voor het eten. Ik doe gewoon bijna niets. En dan voel ik me weer zo lui en zo’n waardeloze vrouw. En dat bén ik op het moment natuurlijk ook gewoon. Laten we daar geen doekjes omheen winden.
-Niet dat ik ooit een perfecte huisvrouw ben geweest-.
Dinsdag moet ik naar de bedrijfsarts en ik zie daar als een berg tegenop. Ze is aardig hoor, daar niets van maar gewoon naar mijn werk, als ik daar aan denk knijpt mijn keel dicht. (en zo). Terwijl ik het heus naar mijn zin heb in het ziekenhuis. Wat het is begrijp ik zelf niet helemaal.

Maar goed, even positief blijven: ik heb wel een paar meter Hedera gesnoeid.
(Tuinieren stond op nr. 2), en gister heb ik gefietst (3).
Het was wel pas zes uur voordat ik eindelijk op mijn fiets stapte en het waren maar 5 km in de eerste (brugjes op) en tweede versnelling, maar ik heb het wèl gedaan.

Dat fietsen deed me wel goed. De krekeltjes, de vogeltjes, de wind door mijn haren, de zon op mijn lijf. Het raakte me ineens zó allemaal. Ik moest bijna huilen.

Ik vermoed dat veel mensen van mij denken dat ik maar een harde tante ben omdat ik verdriet niet zo snel laat zien aan de buitenwereld. Ik denk gewoon dat ik mezelf heb geleerd om mijn tranen weg te slikken, maar de emoties zijn wel degelijk aanwezig -over incongruentie gesproken!-
Als je iets niet ziet wil dat natuurlijk nog niet zeggen dat het er ook niet ìs.
Misschien moet ik de tranen maar gewoon proberen te laten komen als ze komen en niet steeds weg redeneren. Hoe zei mijn vader dat? ‘Dat komt of dat komt niet’.
Ik ben in ieder geval wel van plan om voortaan wat vaker en beter naar mijn intuïtie, gevoel en lijf te luisteren.

Met de mannen hier gaat alles zijn gangetje. Ze zijn de laatste weken erg bezig met auto’s kijken op internet; twee handen op een buik, ouwe jongens krentenbrood. We rijden nog steeds in onze oude Nissan, maar die is nu echt wel aan zijn endje. Rem gaat altijd op de fiets naar zijn werk, en veel verder dan het station en de supermarkt komt het ding met mij amper vanwege mijn snelwegvrees. Kyl rijdt er denk ik nog het verst mee als hij in Beverwijk moet werken. Maar goed, mijn mannen zijn het er stellig over eens dat ik niet nog veel langer in ‘die vuilnisbak’ over straat kan. (Ik gebruik de auto namelijk ook-heel functioneel!!- als opslag voor lege boodschappentassen/ kratten/ flessen/ oud papier en dergelijke, uiteraard tot grote ergernis van Remco.

Maar goed, ik krijg hier dus te pas en te onpas foto’s van auto’s onder mijn neus gedrukt.
‘Hmmm…’ zeg ik dan. En gooi er voor hun aardigheid wat termen achteraan als ‘Hoeveel km? Nap?’
‘Maar wat vind jíj dan leuk mam/ Nar?’
Ze leven volgens mij in de veronderstelling dat het kijken naar foto’s van (in mijn ogen steeds maar weer dezelfde auto’s) op internet enorm heilzaam voor mij is.

De stand is nu als volgt:
-De bijna spiksplinternieuwe *bling bling* crème kleurige minicooper cabrio met zwarte velgen en bruin lederen bekleding waarmee Kyl vrijdagavond in een vlaag van verstandsverbijstering onder mijn neus zwaaide : 1
(Wel ’n puntje: ligt ‘iets’ boven budget).
-Saaie donker-crematorium-grijze Citroën DS3 1.6 ‘Met echt àlles Mam’ / ‘ja, zélfs een trekhaak Nar’ : 2

Gelukkig tel ik in mijn eentje ook voor twee. Tenminste, dat zegt Rem altijd: dat hij twee handen vol aan me heeft.
(….En anders kan ik de heren natuurlijk altijd nog gaan dreigen met zo’n schattig klein wit ‘Up’-je;-)

Ach, wat kan mij het eigenlijk ook schelen waar ik in rijd. Áls het maar rijdt en een dak heeft.
Zolang ze maar niet gaan zeuren over die boodschappentassen en zo…
Ja, bij nader inzien is een ruime achterbak eigenlijk wel een pré.
En misschien is potdicht, en onopvallend donkergrijs in mijn geval ook eigenlijk wel het beste.
-Geblindeerd als het even kan-.

Nou, ik heb toch even wat geschreven, al is het dan van de hak op de tak, maar zo gaan mijn gedachten ook. Ben vanaf vier uur (en dus nu ook ruim vier uur lang) met dit stukje bezig geweest.

Blogs lezen laat ik nog een beetje voor wat het is, evenals FB, dat probeer ik ook te beperken. Het zijn zoveel prikkels. En aan de ene kant heb ik heel veel behoefte aan allerlei soorten prikkels maar het zijn ook energietrekkers.
-Voor mij dan-.

Mochten jullie het op hebben kunnen brengen dit relaas helemaal tot hier te lezen, dan wens ik jullie veel liefs en een hele mooie fijne zondag.

Advertenties

30 gedachtes over “Over incongruentie, auto’s en een fietstochtje…

  1. Ik ben aan het eind geraakt.
    Zaaglogje? Nee, wat je schrijft kan ik heel goed begrijpen. Je hebt je ei kunnen leggen, en laat het ei-leggen op nummer vier staan van je favoriete bezigheden.
    Geniet van je mooie zondag en laat alles gewoon op je af komen !

    Liked by 1 persoon

  2. Ten eerste een dikke knuffel. En ik hoop dat mr Poh je ook kan laten huilen. Soms heb je dat nodig.
    En ja…. “De bedrijfsarts ik moet bij mijn werkgever de drempel weer over moment” Succes van de week.

    En het is zo lastig dat je je zo voelt. Knuf knuf knuf.

    Ik ben dan wel weer benieuwd wat voor auto er straks op je pad staat…
    Dat de mannen een mooie keuze mogen maken.

    Geniet van je zondag. En groot gelijk dat je nu voor jezelf kiest. Echt waar. Blogland wacht wel. 😘😘😘

    Liked by 1 persoon

  3. Weet je wat zo herkenbaar is voor mij? Dat jij ook beter met mannen overweg kunt dan met vrouwen, en dan nu in de zorg, ik heb ooit een vrouwelijke huisarts gehad omdat ik daarvoor koos, omdat ik zwanger wilde worden in de nabije toekomst toen, nou ja… de mannelijke arts mijn oude, heeft mijn zwangerschap ontdekt, waar zij dat niet heeft gedaan, ik bedoel… huh?

    Vrouwelijke gynacologen, daar had ik binnen een half uur ruzie mee, laat staan met andere luisteraars, of wat ze zouden moeten doen, al heb ik ook al een aanvaring met een mannelijke gehad ooit, binnen een uur ook vooral… en daarmee besloot ik ermee te stoppen om op zoek te gaan naar iemand buiten de deur om mijn dingen kwijt te raken.

    Alles wat je schrijft is gewoon heel logisch, dat je het niet ziet, wil niet zeggen dat het er niet ziet, en ja het is ook zo dat men dan denkt dat je zo sterk bent, echt niet!

    Een hele dikke knuffel van mij en geniet van deze zondag, oh ja, je zegt dat je lui bent, fietsen? Tuinieren? Het is zomer, hoe denk je dat het er hier binnen uit ziet, hahahahaha waar ik dus constant nu juist buiten de deur bezig ben en onderweg, foto’s trek, met of zonder fiets, ja hey, je kunt niet alles tegelijk 😉

    X

    Liked by 1 persoon

  4. Als je zin hebt om te huilen, moet je dat zeker doen en vooral toelaten.
    Vaak heb ik er ook behoefte aan, maar ik heb het gevoel dat ik geen tranen meer heb… ben mijn hele leven gekwetst geweest, mijn hart is gewoon gebroken door wat mij aangedaan is en nog gebeurt. (nu kan ik ook eens zeuren)
    En schuldgevoelens? Die praat je jezelf aan, laat ze maar los…

    Liked by 1 persoon

  5. Soms lijkt sterk zijn zo makkelijk… Maar het volhouden voor de buitenwereld wreekt zich op den duur, je schrijft het in alle geval knap en gevoelig van je af en daar heb ik respect voor!
    Ik heb het ook een paar keer in mijn leven geprobeerd, me sterk houden, voor wie? voor wat?
    Liefs en denk aan jezelf en je gezin! 😘

    Liked by 1 persoon

  6. Ik ben met gemak tot het laatste woord gekomen. Er zijn dingen die ik herken. Dat ik slecht bij mijn gevoel kan. Alles zoveel mogelijk wegstoppen voor een ander. En alle dingen waar ik niet aan wil denken, ook gewoon niet aan denken. Ik dacht dat ik op mijn manier heel goed bezig was omdat ik door alle tegenslag een “sterk hoofd” had gekregen. Dat sterke keert zich nu als een boemerang naar me terug. Wil nog steeds alles in de hand hebben en flink zijn maar er komen scheurtjes in mijn pantser. Therapeut zegt dat ik nóg sterker word als ik mijn kwetsbaarheid durf te tonen. Wie weet geloof ik ‘m nog een keer. Tegen mijn dochter zeg ik altijd: als je mag lachen, mag je ook huilen. Adviezen zijn altijd voor een ander, hè?

    Je hebt de stap naar de Poh genomen. Dat was een enorme hobbel, die heb je nu genomen en ik hoop dat je je beetje bij beetje als een ui kan gaan pellen.
    Het was zeer zeker geen rommelblog! En ook geen klaag- of zeurblog. Want zo ben jij niet.

    Schrijf zoveel als je zin hebt. Voor jezelf of voor je blog.
    Het is heel logisch dat je op dit moment weinig of niets leuk vindt. Dat hoort erbij maar het gaat óver. Houd je daaraan vast! Aan je gezin en Spook. Laat je verwennen met een nieuwe auto. Dan breng je het nog ver (-:
    Ik wens je rust en regelmaat. Laat die reinheid maar zitten!
    Dikke knuffel

    Liked by 1 persoon

  7. Helemaal gelezen ja… Je mag best even afwijken van alles wat voor jou ‘normaal’ is/was. En huilen is goed. Laat maar los die emoties. Dat je niet naar je werk wilt zegt genoeg, voorlopig heb je er genoeg van, zijn andere dingen belangrijker.
    Die auto, die mannen, joh ze leiden je af. Zo goed bedoeld hè..
    En niet schuldig voelen omdat je niet bij anderen leest, kies maar een keer voor jezelf en pas goed op jezelf. Sterkte met alles! En ook een fijne rest van de zondag! XXX

    Liked by 1 persoon

  8. Ja natuurlijk makkelijk tot het eind gelezen hoor, gewoon fijn om te horen hoe het nu met je gaat.
    Dat het nog niet helemaal juichend is…ach, dat was te verwachten en tja, huilen omdat je vindt dat het zou moeten…? Werkt niet hoor, huilen op commando gaat niet.
    Je bijna tranen op de fiets laten het zien, ze komen zodra jij van binnen weet dat alles “goed en af is” en alle twijfels en stress van je af mogen glijden.
    Heus je komt er wel, en eh…. het láátste dat ik ooit van je zou denken is dat jij een ongevoelige tante zou zijn. Dikke knuffel en nogmaals fijn om van je te horen.

    Liked by 1 persoon

  9. Los van de kommer en kwel (ik duim voor héél veel beterschap!): laat varen die aankoop van een Mini. Het zijn onpraktische autootjes. Mijn madam heeft er eentje en je kunt er welhaast niks in kwijt. (Een koffer ter grootte van een schoendoos, een achterbank die enkel geschikt is voor kinderen en zo goed als geen aflegruimte.)

    Liked by 1 persoon

  10. Er schiet me iets te binnen Narda, en ik zet het dan ook maar gewoon neer: ‘De kracht van kwestbaarheid’: Kwetsbaarheid is niet een kwestie van winnen of verliezen, maar een kwestie van inzien en accepteren dat beide bij het leven horen…en jezelf desondanks helemaal geven.’
    En kracht is wat ik zie en hoor in je schrijven, al voelt het voor jou wellicht compleet anders. Toch geef ik je nog iets mee, want misschien lukt het je om die berg in gedachten iets kleiner te maken, of wat lichter… en weet je, (zie ooit eens iemand tegen mij) al lijkt die berg misschien nog zo hoog, realiseer je je dat je er ook omheen kunt ;-). Dikke knuffel en succes met alles xx

    Liked by 1 persoon

  11. Waarom en van wie zou jij op je eigen blog niet in gezeur en geklaag mogen vallen? Van mij wel hoor, want volgens mij heb jij alle redenen daartoe ………… maar goed, misschien wil je het zelf niet, voor jezelf. 🙂
    En dat je niet bij ons komt lezen …………… nou en? Is geen verplichting, jij bent nu het belangrijkste voor jezelf, want ik, maar ik weet zeker ook alle andere lezers wensen jou zo toe dat je weer lekker in je velletje gaat zitten.

    Liked by 1 persoon

  12. Helemaal, ik heb het helemaal gelezen 🙂

    Dat het elastiekje een keer zou knappen is niet zo gek. Neem je tijd, heel veel tijd, je zult het nodig hebben. Ongetwijfeld komen er ups- en downs. Helaas heb ik ook die ervaring, het is goed gekomen. Leven op enorme emotionele pieken en dan de dalen, waar ik dacht, ik voel helemaal niets…. Fijn dat je kunt schrijven. en iemand hebt om mee te praten. En laat die mannen het voorwerk voor je autootje maar opknappen, dan hoef jij dat niet te doen 🙂 Alleen te beslissen over de kleur, dat schijnt, met een enkele uitzondering, toch vrouw eigen te zijn. Liefs van hier.

    Liked by 1 persoon

  13. het is intussen al donderdag als ik dit lees, en ik heb volgehouden. Flink toch?
    Mocht er intussen een beslissing gevallen zijn over die wagen dan lees ik het misschien in de volgende logjes… (ik lees eerst de oudste logjes)

    Liked by 1 persoon

  14. Pingback: Wat er niet in zit kan er ook niet uit | Beaunino

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s