Een lek

Verbijsterd ben ik.
Het ging toch zo goed?

Ik was toch gelukkig?
En tevreden?
Ondanks mijn periodes van intens verdriet, intens gemis?
Oké,
Ik was wel eens wat ongeduldig.
Als iemand gewoon maar niet wilde snappen wat toch zo duidelijk voor de hand lag.

Oké,
Ik was wel wat snel geagiteerd
door bepaalde -nou ja om eerlijk te zijn in vergelijking met andere mensen best veel- omgevingsgeluiden.

Of werd bek en bekaf van mensen die steeds mijn aandacht vroegen, en ik ze deze aandacht ook steeds ook gaf, ten koste van mezelf.

Oké,
Ik voelde ook heus wel dat mijn bloeddruk te hoog werd als ik me stoorde aan bepaalde ‘domme’ opmerkingen. (95/145 met uitschieters boven de 100/150, maar in de ochtend, tijdens rust weer zeer acceptabel).

En dat bepaalde lichamelijke reacties op ergernissen niet helemaal meer binnen de juiste proporties waren, zoals het suizen van mijn bloed, het geklop van mijn slapen, het bonken van mijn hart, en mijn dichtgeknepen keel.

Oké….
Dat ik al een poosje geen aandacht kon opbrengen voor andere blogs had ik ook al even door, maar ik zag dit gewoon als iets positiefs.

En dat ik soms heel veel zin had om keihard te gaan gillen en weg te lopen was natuurlijk ook wel een teken aan de wand als ik heel eerlijk ben.

Maar nee, met mij ging het prima hoor mensen.

Ik vond het gewoon niet zo gek dat ik na alles ik had meegemaakt wat sneller geagiteerd raakte, logisch toch?
Ik vergoelijkte de mensen, de situaties en legde ‘de schuld’ bij mezelf:

‘Adem in en adem uit, het ligt niet aan hen, of de omgeving, het ligt aan jóú’.

Met het gevolg dat ik deze gevoelens van mezelf al een hele poos terzijde schuif, omdat ik deze gevoelens niet ‘correct’ vind:
‘Nutteloos en destructief’.

Alleen ze zíjn er dus wel.
En ze laten zich niet langer meer opsluiten.
Blijkbaar.

Nu dus even de roeispanen binnenboord en hozen.

Heb ik weer…

Advertenties

30 gedachtes over “Een lek

  1. En neem een hulpje om te hozen want dat is best zwaar werk en geeft weer ándere problemen!
    Maar het komt goed hoor, niet meer dan normaal dat er een lek in je bootje komt wanneer je het een beetje “verwaarloost hebt” omdat je het druk had met andere dingen. Geef maar een gil als ik zou kunnen helpen met hozen, maar daar heb je waarschijnlijk wel iemand voorX

    Liked by 1 persoon

  2. Rustig en met beleid hozen, niet te veel wiebelen, want dan ga je ook nog overboord. Laat iemand je maar stevig vasthouden tijdens deze lastige klus. En daarna neem je rustig de tijd om het lek te repareren. En misschien heb je daar wel een deskundige bij nodig.
    Jeetje, Narda, na wat jij allemaal te verstouwen hebt gekregen, is het geen wonder dat de druk zodanig toeneemt dat de boot het niet meer houdt. En misschien is keihard gillen ook niet zo’n slecht idee. Laat de glazen maar rinkelen en schenk ze daarna vol….

    Liked by 1 persoon

  3. Je wilde veel te graag sterk zijn en nu kom je jezelf keihard tegen meiss .Je hebt zoveel meegemaakt en nu is het tijd voor jezelf ,jij bent belangrijk !! Neem de tijd voor jezelf die je nodig hebt ,het gaat nu om jou !!
    Lieve groetjes Elisabeth

    Liked by 1 persoon

  4. Zo’n moment had ik zien aankomen bij je. Ik moet de eerste ‘superwoman’ nog ontmoeten, en gelukkig maar, anders zat ik serieus met complexen om mijn niet volmaakt-zijn.
    Ik weet niet wat ‘hozen’ betekent, wel de betekenis van ‘lozen’. Neem tijd om alles te verwerken, desnoods met hulp.

    Liked by 1 persoon

  5. Richting burnout!

    Burnout is vergelijkbaar met een uitgerekt elastiekje.

    Aan jou de keus:
    Laat je het elastiekje in de uitgerekte vorm staan, door zo door te gaan met je leven?
    Laat je het elastiekje terugkeren naar zijn elastische vorm, dmv rust te nemen ( evt therapie) ?
    Of laat je het knappen, door alle signalen te negeren, met alle gevolgen van dien?

    Ik koos onbewust voor de laatste mogelijkheid. En die zou ik je niet aanraden.
    Er schiet mij zomaar die schrijfcursus door mijn hoofd, die jij deed.
    Daarmee laadde je m.i. veel te veel op je vork en die cursus was beslist geen noodzaak.
    Doe zulke dingen enkel als er weer rek zit in het elastiekje?
    Way to go girl!

    Liked by 1 persoon

  6. Rouwen of een verdriet verwerken is naar mijn ervaring toch wel een lijn met pieken en dalen. Soms gaat het heel goed en daarna is het net alsof alles weer zwart is. Sterkte er mee en hopen dat de lijn op den duur wat gladder wordt weer.

    Liked by 1 persoon

  7. Heyhey Girl! Soms komt er een punt dat het even too much wordt het leven gooit nu eenmaal veel naar ons toe good thing maar ook minder leuke dingen… Het is defenitly heel belangrijk om jezelf de aandacht te geven die het nodig heeft. Soms willen het beste van ons geven maar soms vergeten we ook dat we het beste van het beste ook onszelf moeten geven. So.. take your’e time to do you!

    Big Hug! Miss B.💋😚

    Liked by 1 persoon

  8. Het is helemaal niet raar na zoveel verliezen in korte tijd. Dat grijpt zo diep in en daar heb je jaren voor nodig om er überhaupt alleen al aan te wénnen. Neem je tijd en weet dat niemand het je kwalijk neemt als je nu alleen even voor je eigen bootje zorgt en probeert te blijven drijven. En als het niet lukt mag je altijd hulp zoeken.

    Liked by 1 persoon

  9. Ik sluit me aan bij Corja: ‘Laat de glazen maar rinkelen en schenk ze daarna vol….’. Echt. En we zijn ook op een leeftijd dat de hormonen ons ook ernstig in disbalans brengen dus al met al kan ik me goed voorstellen dat het af en toe behoorlijk zwaar is. Wees maar gewoon heel lief voor jezelf. Mag heus wel. De rest komt vanzelf. xxx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s