In alle staten…

In alle staten.
Dat was ik zojuist.

Even na half acht belde Rem me op mijn mobiel. Ik liep -na mijn nachtdienst- net de trap in het ziekenhuis af, op weg naar huis.
Koetjes, kalfjes, u kent het wel, en dan ineens, quasi tussen neus en lippen door de vraag:’ Zeg heb jij misschien nog een appje van Kylian gehad vannacht?’

Nu weet ik niet hoe het u vergaat bij zo’n opmerking, maar bij mij sloegen direct alle inwendige alarmbellen op tilt.
‘Hoezo? Lag hij niet in bed dan? Was zijn jas er niet, mijn fiets?’

Rem probeerde me natuurlijk te sussen. ‘…vast stappen, ergens blijven slapen, maak je nou niet meteen druk’.
Maar dat deed ik natuurlijk wèl.
Mijn kind werkt soms tot in de nacht.
Als hij de laatste trein niet haalt moet hij achter het CS de nachtbus nemen naar huis en dat zit me al tijden niet lekker.
Bovendien hebben we de afspraak dat hij me op de hoogte houdt als het later wordt, om wat voor reden dan ook. En dat doet hij ook altijd.

Ik probeerde hem direct (10 keer) te bellen natuurlijk terwijl ik naar de metro liep. Niets. Nada. Hij ging wel over. De laatste keer dat hij op zijn app gekeken had was 2.17 zag ik.
Mèn wat was ik ongerust.

In de Metro besloot ik het hotel te bellen. De stagebegeleider vond het ook niets voor Kyl en stuurde een bericht uit in de groepsapp. Toen ik in de trein zat belde hij terug. ‘Ze zijn met een paar gaan stappen’.
We beloofden elkaar te bellen zodra er nieuws was.
Stappen. Dat was in ieder geval wat.
Enge vieze mannen, kidnappers en roofovervallers maakten plaats voor beelden van onpeilbaar diepe zwarte grachten zonder trappetjes om eruit te klimmen / drank en malafide taxichauffeurs.
In de trein bekeek ik de meldingen van de nacht van politie en ambulance.
-Zou ik het ziekenhuis al bellen?-

Ik besloot op het station te kijken of ik zijn -lees mijn- fiets zag.
Zowaar, daar stond hij.
Snel reed ik naar huis.
-Zou hij dan toch een taxi genomen hebben?-
Ze deden het erom: de auto’s, de fietsers, de verkeerslichten. Pas na een kwartier reed ik de straat in.

Ik voelde mijn hartslag in mijn hals kloppen terwijl ik de deur opende. Zijn jas hing niet aan de kapstok.
Snel opende ik de deur naar de woonkamer.
Daar lag zijn jas!
Met twee treden tegelijk rende ik naar boven en opende zijn deur.
Gelukkig. Daar lag hij.
Onder zijn dekbed.
Ongehavend.
Veilig.
Thuis.
Ik kon wel janken.
-en deed dat later ook op het toilet-.

‘Waar zat jij nou verd….??’

Geloof me.
Het kost je twee jaar van je leven zoiets.
Mínstens.
Met meneer ga ik nog een hartig woordje babbelen.
Maar nu eerst anijsmelk.
En wat proberen te slapen maar.
De adrenaline giert nog steeds door mijn lijf.

Ik was zo verschrikkelijk bang…

Kent u dat?

Advertenties

32 gedachtes over “In alle staten…

  1. Ja, ik ken dat….. Na het lezen van jouw verhaal schiet bij mij automatisch ook de adrenaline door het lijf! Maar momenteel kan ik het wel even gebruiken… Hoop dat jij ondanks alles goed hebt geslapen! X

    Liked by 1 persoon

  2. Ja en of! Het is gelukkig maar 1x gebeurt in zoverre dat ik echt in alle staten was, madame moest om 6 uur thuis zijn voor het eten, om 7 uur nog niets, toen ging er ook een alarmbel af, ik was nogal rustig en bedacht mij dat ik ooit ook weleens wat te laat was, maar vanaf kwart voor 7 begon het dan wel niet lekker te zitten. Overigens, was dit nog in lagere school tijd… ze was met een vriendin buiten spelen nog voor de mobiele telefoons, ken je die tijd nog? Eigenlijk ook onze tijd?

    Pfffffffff, hele park uit gekamd, nergens, bij haar vriendin aan de deur, daar waren ze het wel gewend van hun kind… maakten zich niet druk.. ze had wel een horloge in die tijd al… er zat niets anders op dan thuis te gaan zitten, komt ze rond 8 uur binnen strompelen, echt in alle staten was ik.. waar zat je nou! En snap je dan niet dat… ze had mij nog nooit zo zien flippen…. dat heeft haar weer bang gemaakt (gelukkig maar?). Ze waren aan het vissen….. ergens… wel in de buurt maar er is zoveel water hier in de wijken dat dit echt overal kon zijn, nu bleek, dat mijn madame wel degelijk had gezegd, ik moet naar huis, ik moet om 6 uur thuis zijn, en die vriendin had haar aangezet om niet te gaan….. want dat kwam wel goed…

    Uh ja… die vriendin had wel meer gedaan bleek niet veel later in tijd… en mijn dochter was zo slim om haar los te snijden van zichzelf…. ze waren ongeveer 11 jaar, net voor middelbare school leeftijd, nog net lagere school tijd…

    X

    Liked by 1 persoon

  3. Ja, heel herkenbaar! Vooral als ze je altijd (braaf) laten weten waar ze uithangen en je dan ineens he-le-maal niets hoort. Je wordt gek terwijl je bij je volle verstand bent en staan ze dan ineens voor de deur dan kan je ze tegelijkertijd wel zoenen als keihard om de oren slaan.
    Rem lijkt mijn man wel: eerst praatjes langs je neus en daarna met iets belangrijks komen. Daar moet ik hoognodig iets aan gaan doen (-:
    Ik ben benieuwd of je met zo’n hoog adrenalinegehalte nog een oog hebt dichtgedaan… Wel héél fijn dat het goed is afgelopen!
    Dikke knuffel

    Liked by 1 persoon

  4. Wow wat een schrik!!! Wauw!!! Echt niet te bevatten!! Maar wat ongelofelijk fijn dat hij gewoon thuis in bed lag!!!
    Ik snap dat je daar echt even om gejankt hebt!!
    Dikke knuffel!! Gelukkig is alles goed 😘

    Liked by 1 persoon

  5. Ik mag er niet aan denken… en bij een dochter denk ik stijgt het risico dat enge vieze mannen/kidnappers/… toeslaan ? Maar eind goed al goed, gelukkig ging je 106 worden dus twee jaar minder dat merk je niet 🙂

    Liked by 1 persoon

  6. pfffffffffffffff, die kids beseffen zelf niet dat ze je daarmee doodongerust maken hé!
    Ik panikeer nu niet snel, maar in jouw plaats had ik me toch ook wel zorgen gemaakt. Gelukkig is ie ongedeerd en veilig terug thuis.
    Maar ik veronderstel dat ie wel een serieus gesprek zal gehad hebben later op de dag?

    Liked by 1 persoon

  7. Mijn kroost was begin jaren 80 “jong” dat was toch grotendeels wel rustiger. Maar misschien laat m’n geheugen me in de steek en ben ik veel vergeten. Maar ik kan me natuurlijk goed voorstellen dat je op tilt sloeg, juist áls ze altijd netjes melden wanneer het later wordt.

    Liked by 1 persoon

  8. Ik begrijp je wel; het is je zoon en je wilt gewoon weten of alles goed is. Mijn vader stelt het nog steeds op prijs als ik even in een appje laat weten of alles goed gaat als ik een weekend weg ben. En ik ben 21, moet je nagaan, haha. 😛 Ouderlijke bezorgdheid blijft denk ik.

    Liked by 1 persoon

  9. Zeker ken ik dat, en dan zijn mijn kinderen niet eens zo groot nog. Maar heb het zelfs als m’n man te lang blijft hangen op een borrel (eh, die borrel die om 17 uur begon en rond 12 uur ’s nachts nog niet thuis!). Onredelijke paniek, want ik wéét vaak dat er niet echt iets is. Maar toch…

    Liked by 1 persoon

  10. Ja heel herkenbaar. Ik zou precies zo hebben gereageerd, werd al ongerust van je blogje alleen al. Volgens mij heeft het ook niets met loslaten te maken. Moeder blijf je voor de rest van je leven, hoe oud ze ook zijn.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s