Systematische gezinsopstellingen 1

Het zal de rouw zijn.
De rouw zal de reden zijn dat ik me zo aan het verdiepen ben in het verleden, en dan met name ons gezin vroeger.
Ik denk ook, dat ik door het kunnen doorzien van deze systematische gezinsopstelling beter zal kunnen begrijpen wat er is gebeurd.
En als ik het kan begrijpen kan ik het vast ook een plekje geven.

Ik wil een beetje proberen uit te leggen wat ik denk wat er (mee) speelde:

Ik ben ooit begonnen met bloggen omdat ik behoorlijk ziek was. Door polyartrose en/of een bacterie had ik sinds begin april ’13 veel last van ontstekingen. Ik kon wekenlang amper lopen.
Het deed me veel verdriet dat mijn ouders mij toen niet kwamen opzoeken. Ja, mijn moeder belde af en toe. ‘Gaat het?….Nou, kassie ‘an dan maar hè?’ (Rustig aan).

Op een zaterdagochtend, begin mei, kwamen ze vanaf de camping iets langs brengen wat Kylian vergeten was. ‘Koffie?’ vroeg ik.
‘Nee, we moeten meteen naar huis. Het gras moet gemaaid en mama moet een was doen’.
‘Pap toe, het is half twaalf. Een kop koffie kan toch best?’
Het kon niet, en ik werd boos.

Ik begreep het niet.
Waarom was het nou altijd zo moeilijk om bij mij op visite te komen?
En als ze dan kwamen (verjaardagen, enkele keer met kerst of Sinterklaas) was het meestal zo kort mogelijk, en hield mijn vader nog liefst zijn jas aan ook.
‘Nee we moeten gaan hoor, mama moet aan het eten beginnen’. Zomaar spontaan mee blijven eten dat was echt bijna niet mogelijk, daar moest hij zich echt eerst op instellen.

In die week ben ik gaan zoeken op internet en ik kwam al vrij snel terecht op een site waar verhalen stonden van volwassen kinderen met een ouder (met verdenking) van een stoornis in het autisme spectrum.
Het was voor mij zeer herkenbaar.
Pijnlijk herkenbaar soms zelfs.
Ik ging nadenken.
Neef is een paar jaar geleden gediagnostiseerd met PDD NOS.
Dat kwam er ook bij. Vaak is er een vorm van erfelijkheid in het spel. Ik moest denken aan mijn opa, de vader van mijn vader.
Aan zijn continue ‘money-money-money’ gebaar tussen duim en wijsvinger. Het gefluit.
Zou het kunnen?

Ik heb de zeventigste verjaardag van mijn moeder op 22 mei aan me voorbij laten gaan.
Wel had ik even gebeld.
‘Alles goed? ….Nee ik kom niet, ik heb teveel pijn…Nou, fijne dag hoor, en kassie ‘an!)

Op mijn verjaardag 31 mei belden ze mij en ze wilden graag op maandag 2 juni koffie komen drinken. Tijdens dat gesprek hoorde ik pas van de darmproblemen van mijn vader en het naderende ziekenhuisbezoek. ‘Wil jij met me mee Nadda?’

In de maanden die daarop volgden zag ik mijn vader vaker dan in de jaren voorheen.
Bepaalde tics die ik vroeger niet had kunnen plaatsen vielen nu een beetje op hun plek. Het gesmak in de auto, op weg naar het ziekenhuis. Het heen en weer gedraai van zijn hoofd op het brancard op de eerste hulp ’s nachts. Het continue volgen van de weerberichten op de verschillende kanalen. Het op tijd moeten eten. (Ook vanwege zijn diabetes, maar vroeger was dat ook al zo).
Het onzeker voelen / weinig plezier beleven aan uitstapjes met / naar vrienden / familie.
Nee, doe maar gewoon dezelfde plek op de camping, en Spanje.
Vijftig keer. Mijn kast puilt uit met fotoboeken;-)
Maar wat moet dat die eerste keer een opgave geweest zijn voor mijn vader.

Ik weet nog goed dat mijn vader opgenomen moest worden die nacht. Ik had al zo’n vermoeden en dus stond zijn tas vast ingepakt. Maar wat nam ik mee?

Later heb ik er een paar keer voorzichtig met mijn moeder over gesproken.
‘Denk je dat dat zou kunnen?’
Ze dacht ook dat dat best wel eens zo zou kunnen zijn. ‘Ik heb daar wel vaker aan gedacht hoor kind’.

Het verklaart in ieder geval voor mij een hoop, en het neemt ook een hoop boosheid weg.
Als mijn vader inderdaad een stoornis had in het autisme spectrum dan was het allemaal geen kwade opzet geweest, maar een groot onvermogen waardoor de dingen zo zijn gegaan zoals ze gingen, en waardoor ik geworden ben wie ik nu ben.

En dat is oké.

Advertenties

28 gedachtes over “Systematische gezinsopstellingen 1

  1. Ja, dat autisme, zou het kunnen dat ze vijftig jaar geleden niet wisten dat het bestond?
    Terwijl je duidelijk ziet dat er iets verkeerd is…
    Je moet het allemaal zelf ontdekken, maar dan is het al wat laat om het nog te begrijpen.
    Dan kan je enkel maar denken waarom toen niet? Dan had ik bepaalde dingen ook beter kunnen plaatsen…

    Liked by 1 persoon

  2. Als ik jouw verhaal zo lees, dan zou het heel goed kunnen, in die tijd was het nog onbekend natuurlijk of werd daar minder op gelet, je moest gewoon mee, dat is nu wel anders, nu is het eerder andersom, zijn we allemaal psychisch wel ergens gestoord.

    Ik ben blij dat jij een verklaring hebt kunnen vinden, want ik denk dat je op de goede weg zit, en dan kun jij er een hele goede plek voor geven nu. Dat is bij mij wel even anders, maar goed, jouw verhaal nu, en ik weet zeker dat je nu zachter zult zijn in je herinneringen, vanaf hier zal jou nog meer op gaan vallen ook al is hij er niet meer ❤

    X

    Liked by 1 persoon

  3. Goh. Ik denk hierbij spontaan aan mijn ouders, en daar zit heel veel herkenning in. Vooral na het herseninfarct van mijn vader, nu vijftien jaar geleden, is hij (maar ook mijn moeder) enorm veel veranderd. Ik moet ook altijd op afspraak komen, het is bijna getimed hoe lang ik daar mag/moet blijven, mijn zoon kan echt niet blijven meeëten ’s middags, voor drie koken is te moeilijk, mijn vader heeft het vreselijk moeilijk met afwijkende gebeurtenissen, ik wijt het gewoon aan de leeftijd. Maar misschien kan ik me niet meer goed herinneren hoe het vroeger was, of heb ik het nooit willen zien. Ik moet hier even over nadenken.

    Like

  4. Wel, ik denk dat mijn vader niet het beste voorheeft of had met zijn kinderen.. hoe ouder ik zelf word, hoe meer ik besef hoe fout “men” kan omgaan met iemand. Maar zijn moeder was net hetzelfde, de kwaadheid is weg bij mij, omdat ik de negativiteit niet wil laten overheersen, maar ik kan geen band meer met hem opbouwen.
    Mooie blog Narda, echt!

    Like

  5. Teruggrijpen naar het verleden is een typisch onderdeel van rouwproces. Dan kom je automatisch ook negatieve herinneringen tegen, zelfs dingen die jarenlang verbannen werden. Vergeet je niet vast te houden aan het heden, aan de mens die je nu bent, de opportuniteiten die je nu krijgt.
    Sterkte !

    Like

  6. Het zou een heleboel voor jou verklaren. Lastig dat ze vroeger zo weinig wisten van dit soort ziektebeelden… Dat had het leven van je paps en jou toch een stukje makkelijker kunnen maken…. Misschien…. Misschien ook niet…

    Liked by 1 persoon

  7. Het is zeker mogelijk, een halve eeuw geleden was je gewoon “een moeilijk mens, of kind” en niemand die vond dat daar eens naar gekeken moest worden omdat men nog nauwelijks iets wist van dit soort”storingen”. Ik kan me wel voorstellen dat het voor jou dingen “draaglijker “maakt, het bewijst dat het niet tegen jou gericht was maar dat het zijn onmacht was. .

    Liked by 1 persoon

  8. Het autistisch spectrum heeft zoveel gradaties …… met zekerheid zul je het nooit weten, maar ik denk dat jij voor een leek een goede diagnose stelde.
    En inderdaad, je accepteert veel dingen uit het verleden makkelijker, met deze kennis.

    Liked by 1 persoon

  9. Het zou heel goed kunnen. Zoals je het beschrijft klinkt het zeer aannemelijk. Ik ken een vrouw die pas 3 jaar geleden – op haar 25ste – werd gediagnosticeerd met autisme. “Vroeger” wist geen arts er raad mee. Of ouders werden niet geloofd in hun zoektocht naar bevestiging van het anders zijn van hun kind. Van jezelf weet je vaak sowieso niet dat je anders bent, want aan wie spiegel je je? Voor mensen met autisme geldt dat helemaal.
    Als het je steun geeft om te weten dat het geen onwil van je vader was maar onmacht, neemt dat veel gepieker van je weg. Vertrouw op je gevoel.
    Dikke kus

    Liked by 1 persoon

  10. Wat schrijf je toch mooie blogs. Soms kunnen je ouders je niet geven wat je als kind nodig hebt. Het mooie aan wat je schrijft vind ik, dat je die kant ook noemt, maar daar overheen verder kunt kijken naar de reden hiervan. In het systemisch werk heet dit ‘ontschuldigingsproces’.
    Je blogs over rouw zijn voor mij ook zo herkenbaar, je kunt zo mooi de juiste toon raken..

    Liked by 1 persoon

  11. Tja, inderdaad… met de wijsheid van nu, hadden waarschijnlijk dingen anders gelopen, of niet, dat weet nu eenmaal niemand. Maar mooi hoor Narda. dat je, met die wijsheid van nu, er op deze milde manier naar kijkt. Dikke knuffel

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s