Hoe het zo’n beetje ging…

Het is vandaag de sterfdag van mijn opa. De vader van mijn vader. Ik was geloof ik tien jaar. Volgens mij was het 1977.

Ik zie nog zo de kist voor me in het kamertje voor in de kerk.
Mijn oma zat er naast. ‘Kom maar kijken meiden, hij ligt er zo mooi bij’. Achter mijn grote zus schoof ik aarzelend dichterbij.

Gek, maar op de angstige momenten in mijn jeugd als de tandarts of de dood lag mijn hand altijd in de hare. In die van Zus dus, daar zocht ik veiligheid, en niet bij mijn moeder.

Mijn moeder zocht zelf ook haar veiligheid bij mijn zus.
Zus was groot en sterk.
Zus was degene die altijd kalm bleef, en rationeel bleef denken in crisissituaties als lekke banden, parkeerbonnen, etc.

Uit hetgeen ik gister schreef heeft u vast al een beetje begrepen dat mijn ouders het niet makkelijk met mij hadden vroeger, en ik niet met hen.
Ik wil daar nu wat meer over uitleggen, voordat ik meer ga vertellen over mijn pubertijd.

Begin jaren ’80 raakte mijn vader zijn baan kwijt doordat het bedrijf waar hij werkte failliet was gegaan. Het was in die jaren crisis. Mijn vader was toen ook net gestopt met roken, -cold turkey natuurlijk, zo was hij wel.-

Tot de tijd dat ik er achter kwam dat mijn vader echt niet alles wist was ik altijd echt een vaderskindje geweest. Nou vond ik het nog niet eens zo vervelend om te ontdekken dat mijn vader niet alles wist, maar ik vond het wel heel naar als hij niet wilde toegeven dat hij het gewoon fout had, en toen ik een jaar of veertien was kon ik met de beste wil van de wereld niet meer doen alsof rood groen was. Mijn moeder en zus waren daar wel een kei in.
Soms dacht ik echt weleens dat ik gek werd, toch weigerde ik hem gelijk te geven.
-natuurlijk zal ik ook heus wel vaak gewoon ook ongelijk hebben gehad-.

U begrijpt vast dat een vrij autoritaire, werkloze, met roken gestopte vader en een nogal recalcitrante puber nu niet direct de juiste ingrediënten waren voor een gelukkig gezinsleven thuis. Tel daar een overspannen moeder en geldzorgen bij op, en u heeft het plaatje wel voor ogen denk ik.

Meestal zat ik dus op mijn kamer te lezen of in mijn dagboek te schrijven of was ik bij vriendinnen. Ik trainde in die tijd vijf keer per week bij Lycurgus. Vier avonden en op zondagochtend was er duintraining. Op school deed ik weinig. Huiswerk maakte ik bijna nooit. In de tweede klas ben ik blijven zitten.
Evengoed had ik bijna iedere dag wel ruzie. Meestal was dat iets tussen mijn vader en mij. Mijn moeder gaf mijn vader altijd gelijk, ook al was wit zo zwart als roet. Ik had daarom ook totaal geen respect voor mijn moeder in die periode, en trok me weinig aan van wat ze me vroeg. Ik vond het bijvoorbeeld belachelijk dat Zus en ik iedere week de badkamer en het toilet moesten schoonmaken. Ik was een kind wat zei:’Ja, doe het lekker zelf!’, maar zus deed dat gewoon hoor.
Ik denk dat ze kostte wat het kostte de vrede enigszins probeerde te bewaren in huis.
Eten was voor mij meestal een hel. Ook al had ik me zo voorgenomen geen ruzie te krijgen, meestal gebeurde dat toch.
Ik hou er -denk ik daarom- nog steeds niet zo van om ‘gezellig samen te eten’.

Mijn zus was denk ik zowel de steun en toeverlaat van mijn vader, mijn moeder als van mij.
En ja, natuurlijk had ze ook zelf wel eens ruzie met mijn ouders hoor, maar 19 van de 20 keer was ik het.

Ik denk wel eens dat mijn zus zichzelf in die jaren zo erg verloochend heeft, dat ze zichzelf later verbijsterd heeft zitten afvragen wie ze nou eigenlijk daadwerkelijk was.
Fenna, de perfecte verloofde, dochter, dierenartsassistente, huisvrouw, zus, vul maar aan.
Mijn zus is pas op haar 26-ste gaan puberen vermoed ik.

En het zou misschien best eens zo kunnen zijn dat dat haar uiteindelijk fataal is geworden.

Advertenties

33 gedachtes over “Hoe het zo’n beetje ging…

  1. Ik moet het stuk van gisteren nog lezen en lees dit als eerste, ik vermoed dat je helemaal gelijk hebt als ik dit zo lees, ze heeft zich altijd weg gecijferd. Voor anderen. En dat is niet goed, i know, want zo was ik ook, soms nog zelfs. Hangt van de situatie af, ik kies mijn battles uit nu.

    Sterkte lieverd, en dank je wel voor het delen van jouw verhaal, mijn verhaal vandaag is ook niet zo vrolijk.

    X

    Like

  2. Gek hé, dat we vroeger zo rebels en opstandig waren en achteraf komen we dan tot de jaren van verstand en kijken we er met gemengde gevoelens op terug.
    Goed van je dat je het hier zo opschrijft, meer kun je niet doen, maar het zal jou wel helpen. Knuffel!

    Liked by 1 persoon

    • Ja, wie had gedacht dat de zaken zich zo zouden keren. Dat ìk de steun zou worden van mijn ouders en zus. Als je me dat vroeger zou hebben verteld zou ik hard hebben gelachen. Toch ben ik nog wel redelijk opgedroogd. En jij ook. Dat moet je toch hoop geven?! X

      Liked by 1 persoon

  3. Ik was ook zo’n schatje,maar dat lag ook heus niet alleen aan mij hoor. Ben jij ook de jongste? Ik denk dat de oudste de meeste liefde,aandacht en geduld gehad heeft wat je ook anders maakt. Denk ik hoor…

    Liked by 1 persoon

  4. Ondanks dat het een verdrietig verhaal is, vind ik het ook mooi. Omdat het zo puur is. Omdat het zo duidelijk is dat rollen veranderen.
    En omdat ik het mooi vind om te zien wat Zus een dapper persoon was. Misschien wel te jong volwassen, en moest ze dat later inhalen.

    Je bent een mooi mens!! Gevormd door wat je meemaakt in het leven. Maar onwijs mooi en puur!

    Liked by 1 persoon

  5. Oeps, zag aan het eind pas dat het vorige logje me ontsnap was, maar in dit verhaal vind ik best wel veel herkenning, zij het dan dat ik dat soort dingen in de jaren 50 meemaakte. Ook bij mij thuis was er één zus altijd naar alle kanten de vredestichter en ook zij sprong altijd bij in de huishouding zonder te mopperen (en ook als eerste stierf) omdat mijn moeder een nerveus wrak was en de dominante vader weinig goeds deed voor de sfeer.
    Maar uiteindelijk heb je toch in je volwassen leven de band met je ouders goed kunnen herstellen en dáár gaat het om, je kunt kinderen niet kwalijk nemen dat niet om kunnen gaan volwassen problemen.

    Like

  6. Mag ik je verhaal overnemen en mijn naam in de plaats van de jouwe plaatsen?
    Gekheid, natuurlijk. Toch kan ik mijn situatie als puber voor een groot stuk vergelijken met die van jou. Mijn vader was niet werkloos, maar zelfstandige. Werkte van zes uur ’s morgens tot tien uur ’s avonds. Ik had drie broers en een moeder die regelmatig ziek was. Het is niet moeilijk om een boek te schrijven over de hele situatie. Weet wel dat hij ook zeer autoritair was en nergens tegenspraak verdroeg. Ik was de eerste en de enige die dit wel deed, maar kreeg telkens het deksel op de neus, want was ‘sterk in de minderheid’. Mijn uitgaansleven was nihil, want zolang ik studeerde was er geen sprake van. Had ook geen zakgeld, en van vakantiejobs moest drie vierden worden afgegeven thuis. Wat overbleef spaarde ik toen angstvallig voor de dag dat ik kon op eigen benen staan. Op school was ik daarom ook niet populair, integendeel, want ik deed buitenschools met niks mee, kon nergens over meepraten. De ruzies thuis waren schering en inslag, en vaak, heel vaak, gaf ik het op om de lieve vrede.
    Achteraf beschouwd vind ik wel dat ik iets heb gemist, maar ik ben er geen slechter mens door geworden. Nog steeds zal ik vechten voor mijn mening en voor een eerlijke behandeling van iedereen. Ik heb het ongelooflijk geluk een schat van een meisje te hebben leren kennen, met wie ik nog steeds samen ben. En bovenal: mijn kinderen heb ik net omgekeerd op proberen te voeden, met een maximum aan inspraak. Of ze dit ook beseffen is weer een andere vraag :).

    Liked by 1 persoon

  7. ik kan me inbeelden dat je jeugd geen pretje was, narda.
    Ikzelf had een redelijk onbezorgde jeugd met veel vrijheid. Mijn moeder moest mijn broer en ik alleen opvoeden, wat op zich al geen pretje was voor haar. Maar we leerden wel wat warmte en respect was. En werden tot erg zelfstandige mensen opgevoed. Een pluim voor haar!

    Liked by 1 persoon

    • Ik was zelf ook echt niet makkelijk, lijk wat strijdvaardigheid betreft erg op mijn vader. Ik heb toch wél een leuke jeugd gehad, zeker mijn kinderjaren waren thuis erg fijn en gezellig. De jaren van mijn veertiende tot mijn zeventiende waren moeilijk thuis. Daarna ging het beter. Maar ook in die moeilijke jaren heb ik zoveel leuke dingen meegemaakt met vrienden en vriendinnen dat ik niet snel zou zeggen dat mijn jeugd geen pretje was. En ook thuis waren er van tijd tot tijd momenten dat het wél even gezellig was. Ik was ook geen makkelijke puber.

      Liked by 1 persoon

  8. Bijzonder om te lezen. Ik lees hoe je nu bent, vol respect en met mooie woorden over de laatste tijd met je moeder. Zat daar me toch een puberende dame in zeg. Dat had ik niet zo verwacht. Maar zolang volg ik je ook nog niet natuurljk. Xx

    Liked by 1 persoon

  9. Phoe ……… hoe herkenbaar met wat verschillen …………… wat ik heb ik vaak ruzie gehad met mijn moeder zeg!! Wat ik ook deed, ik deed het nooit goed, en dat terwijl mijn zus (in mijn ogen toen) nooit iets verkeerd deed, en mijn broer? Ach die werd tot in zijn graf verwend, nee, ik had het idee dat ik de pispaal was. Ik was degene die het lastigst was.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s