Verguisd, vergeeld en vergeten

Vorige week, in de auto, op weg naar het crematorium, in Wormerveer op de half opgebroken Provinciale weg ter hoogte van het Guisveld tussen Fortuna en Saenden wist ik dat er èrgens een keer een eind aan mijn zoektocht zal moeten komen.
Tegelijk met dat besef brak de zon door het wolkendek, wat voor mij zoveel betekende als een zegen voor deze gedachte uit het hiernamaals.
-Whatever that may be-.

En niet alleen wist ik dàt er een eind moest komen aan mijn poging de ultieme waarheid aan het licht te brengen, ook exact wanneer het zo ver zal zijn stond mij opeens helder voor ogen; op de dag dat ik mijn ouders, zus en onze Bordeauxdog (Beau)Nino in het Guisveld zal verstrooien wil ik voor eens en altijd een eind maken aan mijn zoektocht naar het antwoord op mijn Grote Vraag ‘Waarom?’
Of ik het antwoord gevonden zal hebben betwijfel ik, maar misschien dat deze deadline -o, hoe toepasselijk-, mij daarna wat rust in mijn hoofd zal gunnen.

Ja.
Zo zal ik het gaan doen.
Mits er tussentijds andere lumineuze ideeën van zich doen spreken uiteraard. Voor goede, betere ideeën is het immers nooit te laat.

Misschien ga ik mijn blog daarna nog herschrijven.
Misschien ga ik het ook zo, met alle spel-en stijlfouten wel gewoon uitgeven in eigen beheer.
Gewoon, voor Kylian.
Voor neef.
-op zolder later-
Voor mezelf.
En voor ieder die het verder lezen wil,
weten wil, wat ìk nou eigenlijk denk wat het antwoord is op de zinloosheid van het bestaan.
Want is dát niet exact wat ik zoek?
En waar iedereen van tijd tot tijd naar op zoek is?
Ik ben alleen bang dat ik uiteindelijk ook geen antwoord zal hebben.
Wie heeft immers het antwoord op de dood?
Laat staan op een vroegtijdige dood, zonder afscheid, pats-boem.
Of op de zinloosheid van het bestaan.
Een antwoord op: waarom de dingen gewoon gaan, zoals ze gaan.

Het zal uiteindelijk maar bar weinig mensen ook echt interesseren.
Heus.
Uiteindelijk zal ook ons verhaal gewoon verstoffen, ergens op een zolder:
Verguisd, vergeeld en vergeten. 

Advertenties

19 gedachtes over “Verguisd, vergeeld en vergeten

  1. Je doet wat je kan: alles opschrijven om het niet te vergeten. Je weet maar al te goed dat dit alleen al een therapie is, daarom niet per se om antwoorden te vinden, maar je kan alles wel verwoorden en op een rijtje zetten. Ook dat helpt, en ook dat is verwerking. Er zijn massa’s mensen die dàt niet eens kunnen en maar blijven piekeren.
    Als je het ooit wil uitgeven en je zoekt een proofreader voor verbeteringen, dan roep je maar! 😉

    Liked by 1 persoon

  2. Ook ik heb geen antwoorden voor je lieve Narda, was het maar waar. Maar daarom heb ik met mezelf afgesproken dat ik in ieder geval blijf dromen (en schrijven :-))… en zolang ik er ben, het leven vier, omdat er nog zoveel moois is om voor te leven.
    Dikke knuffel xxx

    Liked by 1 persoon

  3. en dit noemen ze dan filosoferen, geen antwoorden mogelijk op welke vraag dan ook… En dat boek, ooit, al is het voor jezelf, kun je doen, ken er meer die dat hebben gedaan, in eigen beheer, hooguit 5 exemplaren of zelfs maar 2 of hooguit 3. Alleen voor de naasten.. waarom niet eigenlijk, doen we met foto albums toch ook nu? Hooguit eentje maken of eentje weggeven en de rest heeft pech? Waarom niet met onze eigen verhalen…

    Ik zeg doen, en later ooit zal het dan terug gevonden worden en zijn mensen er blij mee. ❤

    X

    Liked by 1 persoon

  4. Op veel vragen komen nooit antwoorden, we zijn eigenlijk zo onwetend. Ik hoop dat je blijft schrijven, zoals het jou helpt om te schrijven, helpt het mij vaak om het te lezen.

    Liefs en fijne zondag.

    Liked by 1 persoon

  5. Ja, wat zou het fijn zijn als die vragen beantwoord konden worden zeg!!! Zelf hoop ik dan altijd maar vurig, dat ik het antwoord na mijn dood krijg en dan snap waar mijn bestaan voor gediend heeft.
    Wens jou zo toe dat als je je geliefde uit gestrooid heb, je de vragen ook van je af gegooid heb en jou hoofd weer wat rust gaat krijgen.

    Liked by 1 persoon

  6. Ik weet niet of je alle antwoorden gaat vinden, wél dat je het allemaal een plaatsje gaat geven, meestal schrijvend maar misschien ook wel door “gebaren”zoals de as uit strooien.
    Wanneer ik mensen hoor praten over een leven ná de dood denk ik soms aan de levensvorm die we waren vóór de geboorte, we leefden, maar weten daar niets meer van maar er werd met liefde op onze geboorte gewacht en dát was het doel van het afbreken van de manier van leven in de baarmoeder, onzin…. zou best kunnen maar laat mij nou gewoon eens een beetje wazig zijn XXX.

    Liked by 1 persoon

  7. Pingback: 22. De vlieg die tegen het raam blijft botsen (2) | enerziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s