Adams familly?

Eind oktober alweer.
Precies een jaar geleden was Zus druk bezig met de voorbereidingen van haar Halloween feest, ter ere van haar vijftigste verjaardag op 1 november.
De vele berichtjes op haar mobiel hieromtrent getuigen van voorpret.
Ik laad het ding nog steeds trouw op.
-Don’t ask-.

Gister is mijn stiefschoonvader opgenomen. Raar woord hé?
Rem zijn eigen vader was al overleden toen hij nog maar een jongetje van tien jaar was.
Kanker.

Mijn schoonvader, een flamboyante intelligente man, met een Joie de Vivre waar je U tegen zegt, is helaas een beetje de weg kwijt.
Zaterdag hebben we er toevallig nog een bakkie gedaan.

Mijn tante N, de vrouw van mijn ome J. die een paar weken voor mam was overleden gaat in een bejaardenhuis wonen. Zij heeft hetzelfde als mijn schoonvader.

Met buurman Tijmen is het ook niet zo best. Twee weken terug is hij opgenomen in de Schelp, het Hospice waar ook mijn moeder verbleef.
Ik kan het niet opbrengen om bij hem langs te gaan.
En gelukkig begrijpt hij dat.
Rem heeft zaterdag even een bloemetje en een kaart bij zijn vrouw gebracht.

Kip Lotte is een paar weken terug overleden. Nu ik toch bezig ben met al dat vrolijke nieuws. Op de dag van de oplevering van mijn ouderlijk huis. Over timing gesproken. 

Goed, even iets verfrissends: Op het werk zijn we begonnen te werken met een ander systeem, Epic. Over een tijdje zal dat wel weer gewoon worden, maar het kost wel een hoop energie hoor.
Je hoort het gewoon af en toe kraken, die ouwe grijze massa van me.

Morgen een nachtdienstje, en daarna hoef ik pas zondag weer een dagdienst.
Eigenlijk moet ik daar nog wat mee, met die dienst, want dan is er ook een mis in de kerk waar ze kaarsen voor Zus en Mam geven aan de nabestaanden.
Vorig jaar had ik samen met mam de kaars voor pap gehaald.
Hij staat nu in de kast op de plank. Tenminste, wat er nog van over is, mam brandde hem op feest- en gedenkdagen op de schouw.
Misschien kan ik morgen Lidy vragen om te gaan.
Ik ben er nog niet uit.
Misschien moet ik maar proberen of ik mijn dagdienst kan ruilen.

Van het crematorium nog niets gehoord. Dat zal ook niet lang meer duren voor ik de as van mam mag halen. En dan zet ik het maar naast de urn van zus tot het weer mooi genoeg is om door het Guisveld te varen. Misschien moet ik pap zijn urn dan ook maar halen, hij staat daar maar zo alleen. Vandaag heb ik twee lieve kleine bloemetjes voor hem gekocht, morgen maar even heen. Misschien kidnap ik ‘m wel. (Nee hoor). 

Morgen moet ik trouwens ook Memento Mori even bellen. Afgelopen zaterdag schoot me ineens te binnen dat we nog helemaal geen bedankkaartjes hebben verstuurd. Zo stom!
Had MM direct een mail gestuurd, maar nog geen redactie terug gekregen dus.

Hadden trouwens nog een diepgaand gesprek tijdens het eten vanavond. Over de dood, en dat ik dan zou willen dat mijn kist dicht gaat omdat ik nooit zou willen dat Rem en Kyl zouden moeten gaan beslissen of ik dan wel mooi genoeg zou zijn.
Laat mij maar liever donor zijn, een Win-win situatie voor allen lijkt me.
Een dood lijf is een dood lijf.
Je kunt het mooi aankleden, make up op doen, maar dood is en blijft dood.
Of misschien moet ik zeggen: zielloos.

Haha, we zijn af en toe ook net de Adams familie hier hè?
Kyl had zaterdag ook weer zo’n gezellig shirt in Hilversum gekocht:
image

Hij heeft er ook een broek van;-)

Nou, gezellig dat je er weer was hoor!

Groetjes, Morticia
Narda

Advertenties

21 gedachtes over “Adams familly?

  1. De Adams family, ja, ik moet er even om lachen 😉 zo voelt dat dan ook he, jeetje ja wat kan ik zeggen, ergens houdt het ook weer op, i’ll promise… en ik hoop snel, dat iedereen bij jullie gewoon veilig en wel en gezond ook thuis zit.

    It’s all in the details, en zo is het ook, ruimte, deze hebben ruimte nodig. Gelukkig doen jullie dat ❤

    Liked by 1 persoon

  2. Misschien toch maar niet té veel vooruit denken, best mogelijk dat jouw nabestaanden het nou juist helemaal niet prettig zouden vinden dat de kist dicht móet. Bovendien wil donor zijn niet zeggen dat je er dan “niet uit ziet “hoor”, integendeel, het is meestal niet te zien dat er “onderdelen” van eigenaar zijn verwisseld. over galgenhumor gesproken, ik was ook gek op de Adams family

    Liked by 1 persoon

    • Rem en Kyl mogen mij wel zien natuurlijk en zij vinden het eigenlijk wel fijn ook dat ze daar niet over hoeven na te denken. Ik denk daar heel vaak aan terug, en vond die beslissing en verantwoordelijkheid erg moeilijk en zwaar.
      Ja, ik weet dat je het meestal niet ziet hoor, het een heeft ook eigenlijk weinig met het ander te maken.
      Maar goed Riet, waar praten we over: ik ben van plan om minstens honderd te worden!

      Like

      • ja maar jij begon hoor;-) ik geef onze kinderen alleen mee dat ze vooral moeten waar zij zich zélf het minst ellendig bij voelen en dat hun keuze in alle gevallen door mij goedgekeurd is.
        maar dat ze mogen dóen alsof het mijn keuze is wanneer ze in conflict komen met anderen die menen belangrijker te zijn dan mijn man en kinderen.

        Liked by 1 persoon

  3. Rem en Kyl mogen je toch wel zien? Zij zijn je zielsvrienden. En de rest…laat die maar gaan. I
    k wil ook niet bekeken worden als ik dood ben. Ook geen toespraken. En bitterkoekjes in plaats van cake.
    Dag dag Miss Mortica. Hang in there!
    Liefs en een knuffel

    Liked by 1 persoon

  4. De kist van mijn moeder moest gelukkig dicht….gelukkig maar want ze leek er niks meer op.Mijn halfzus daarentegen was zo mooi….ook gewoon eng eigenlijk.Ik ben ook wel blij dat mijn moeder dat zelf al beslist had,want lijkt me ook moeilijk om die beslissing te moeten maken.

    Liked by 1 persoon

  5. Over een open of dichte kist (ik snap heel goed dat je daarover nadenkt, na alles wat er is gepasseerd) zou ik Rem en Kyl maar laten beslissen. Als het niet zo wrang en onverschillig klonk, zou ik zeggen: wie dan leeft, die dan zorgt. Maar hopelijk is dat nog heeeel ver weg! Ik wens je zo van harte toe dat je een beetje tot rust komt en weer, voorzichtig aan, kunt gaan genieten van het leven. Ik geloof trouwens dat je dat ook wel doet. Je doet in elk geval geen dingen die te confronterend, te moeilijk of te pijnlijk zijn. Heel goed!

    Liked by 1 persoon

  6. Het blijft bizar om over die ‘na de dood’ dingen te praten hè, maar toch wel goed hoor! Ze weten wat jij wilt en ze hoeven niet zelf te beslissen, prima! Ik geloof ook dat het niet ophoudt als je dood bent. Het kan niet zo zijn dat er niks is.. Wat en waar en zo, daar denk ik niet over na, kom je toch nooit uit, maar ik houd me er wel aan vast en ik hoop dat ik hierna mijn dierbaren weer ontmoet… Ach… geloven is moeilijk, je weet het niet hè, maar het geeft wel troost.. aan mij tenminste wel! X

    Like

  7. Tja het is altijd een keuze. Bij mijn broer zijn zijn vrienden nog wel op een avond geweest om afscheid van hem te nemen. En dat was toch wel mooi. Persoonlijk vind ik het altijd wel fijn om nog afscheid te nemen van iemand door hem /haar te zien. Maar het is ieders eigen keuze natuurlijk en dat moet je ook respecteren.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s