Portugezen in huis, deel 3

Portugezen deel 3

Voor wat vooraf ging zie deel 1 en deel 2.

Naast het spelen van domino spraken we in de week die volgde veel over de mogelijkheden die we hadden om een eventuele rechtszaak aan te spannen.
Wat was het risico?
Hoe lang zou het kunnen duren?
Het zou moeilijk worden, er zouden ruzies komen.
Konden we daarmee omgaan?
Op elkaar vertrouwen dat we evengoed door zouden blijven gaan?
En bovenal:
Wat deden we Kylian aan, en zouden we geen gevaar lopen?
We haalden ons nogal wat op onze hals.

Aan het eind van de week was de kogel door de kerk: Chico zou naar huis gaan.
Chico had bijna geen bewijs. Al zijn correspondentie en loonstroken had hij weggegooid. Bovendien zou het over een paar weken veel te koud gaan worden op de zolderschuur, en in huis hadden we geen plek voor hem.
Rem had een zwart baantje voor Chico geregeld als timmerman in de buurt van zijn eigen werkgever. Het was natuurlijk best een gok, maar de baas van Chico was zeer content met hem, hij werkte als een paard, en hij was een echte vakman. ’s Morgens reden ze samen naar het werk. Soms was Chico dan al om vijf uur daar, en moest hij twee uur wachten op het stoepje voor zijn baas de werkplaats opende. En ’s middags idem dito, Rem maakte destijds vaak dagen van twaalf uur. Maar Chico bleef altijd vrolijk, en was heel blij dat hij nu zijn bijdrage kon leveren aan de kosten en kon sparen voor zijn terugreis.
Hij was stapel gek op Rem.
Na vijf weken is Chico teruggegaan naar zijn vrouw en dochter in Porto. Later belden we hem nog wel eens op, en dan ging hij helemaal uit zijn dakkie:
‘Remcoooo. Good friend. You okay? Narda Okay? Kylian okay? Nino okay?’
En dan vroeg Rem: ‘Chico okay, wife okay? Daughter okay?’

Helder en Vania verhuisden van Kylians kamer naar een tweepersoons matras op de vliering, zodat Kyl weer terug kon van de kastenkamer naar zijn eigen bedje.

Terwijl de rechtszaak tegen de laatste werkgever van Helder werd opgestart probeerden we er samen in huis het beste van te maken.
Helder bleef enorm veel last van zijn rug houden en wandelde heel veel met Nino. Om hem heen hing altijd een zweem van pijn, teleurstelling, depressiviteit, schuldgevoel etc. Vania was sterker, slimmer ook, ondanks dat ze nog maar 23 was.
Op de dagen dat ik werkte zorgden zij samen voor het huishouden en het eten. Ze konden heerlijk koken.
De namen van de gerechten weet ik niet precies meer. Vaak kwamen onze buren met hun drie kinderen ook mee eten. En uiteraard sponsorden ze dan brood, wijn of wat dan ook.
Ondanks alle problemen en zorgen hadden we het vaak ook reuze gezellig. In oktober ging Helder voor ons tamme kastanjes poffen in de tuin. Vuurtje erbij, dekentjes, Vino tinto. Natuurlijk kookten wij op onze beurt stamppot en dergelijke voor hen. Soms leek het wel een commune.

Wij probeerden ze zoveel mogelijk te leren over onze gebruiken en gewoonten en vice versa. We keken bijvoorbeeld iedere dag naar ‘Man bijt hond’.
En ook Sinterklaas vierden we natuurlijk samen. Ik had Vania een tientje gegeven en haar verteld dat het meer om de pret ging dan de cadeautjes op zich. Mijn ouders waren er ook en mam had natuurlijk ook cadeautjes gekocht voor Vania en Helder. Dikke sokken, een muts, een shawl, dat soort dingen. Mam had een Sinterklaas gedicht in het Spaans gemaakt. Vania en mijn moeder konden elkaar in het Spaans begrijpen, en pap, nou ja, die sprak natuurlijk zijn universele gebarentaal.

Naar mate ze langer bij ons woonden begon Kylian zich ook steeds meer aan hun te hechten.
Ze kregen zelfs een zoen op hun wang als hij ging slapen. Vania bracht hem ook wel naar school of pikte hem op. Soms bakten ze koekjes met hem, of brownies, of taart. Ze zijn zelfs met me mee geweest naar het open podium van Kyl op school en waren zo ontzettend trots op hem.
Best bijzonder hé?

Natuurlijk was het niet altijd koek en ei. Helder zag het af en toe totaal niet meer zitten. En soms, als ik dan thuis kwam uit mijn werk en er niets gedaan was in huis dan werd ik ook wel kribbig hoor. Tot overmaat van ramp werd de opa van Helder ook nog heel ziek. Deze man was als een vader voor hem, Helder was bij hem opgegroeid.

Ondertussen waren we natuurlijk ook druk met ‘de zaak’ op zich.
Ik schreef verschillende politieke partijen aan, -zonder overigens veel respons-, we zochten contact met de Portugese ambassade, het SIOD, het Noord-Hollands dagblad, en ‘Expresso’, een grote krant in Porto en omstreken.
Er kwamen een journaliste en fotograaf van deze krant naar Nederland en naast dat er een grote reportage in deze krant verscheen, werd er een video gemaakt voor ‘Expresso tv’.
Het Noord-Hollands dagblad plaatste vlak voor de rechtszaak een artikel van een halve pagina.
Maar we waren met veel meer dingen druk.
Ik vond bijvoorbeeld dat Helder best recht had op een uitkering…

Wordt vervolgd.

Advertenties

20 gedachtes over “Portugezen in huis, deel 3

  1. Dat moet echt een hele bijzondere tijd geweest zijn, gelukkig klikte het goed, maar die irritaties lees ik er ook al uit, en dat is vaak wat mensen vergeten. Ik hoop op een goede afloop! Want ja, daar had hij wel recht op.

    X

    Liked by 1 persoon

  2. Pingback: Portugezen in huis, hoe het afliep | Beaunino

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s