Dag lief huis

Juli ’76.
‘Hier is het meiden. Negentien’.
Mam belt aan bij de gele voordeur.
Zus en ik kijken naar het voortuintje en dan naar elkaar.
Takken van een verwilderde heg hangen ver over het verzakte straatje met hier en daar wat paardebloemen en distels tussen de grauwe stoeptegels
De gele deur opent zich voor we er iets over kunnen zeggen.

We worden verwacht om het huis te bekijken.
Pap kon niet mee.
‘Let goed op de ligging van de achtertuin schat, dat is het belangrijkste’.

8-10-’15
Ik steek voor de laatste keer de sleutel in het slot en stap naar binnen. Het oude groene zeil met het plavuizen motief dat jarenlang onder de vloerbedekking verborgen was geweest doet me vreemd vertrouwd aan. Alsof de tijd heeft stilgestaan.
Ik loop naar binnen en leg mijn tas op de vensterbank.

Binnen is het erg donker, vies en het ruikt muf.
De deuren, muren en verwarmingsbuizen zijn rood, geel, pimpelpaars en zwart geschilderd.
De vader van het gezin zit in een rolstoel aan de tafel achter.
De vrouw is dik en stinkt naar zweet.
‘We gaan gelijkvloers wonen aan de Vondelstraat’.

Mam kijkt naar de tuindeuren met ruitjes.
Er staat gewoon een radiator voor.
Ik vind het maar gek.
‘Kunnen ze nog open?’ vraagt mama.
Ze kunnen nog open.
En de tuin ligt op het zuidwesten.



Pap was zich later rotgeschrokken.
‘Hoe heb je dit nou kunnen accepteren?’

De open haard ziet er verdrietig uit zo. Rem heeft de balken van de open haard eraf gehaald om later weer in onze eigen schouw te plaatsen. Het zijn oude balken.

‘Die balken komen nog uit …’
Pap staat op een trap en ik lig met mijn boek op mijn buik op de bank toe te kijken hoe hij de open haard maakt. Mam is boodschappen doen. We hebben net soep gegeten en naar de ‘Dik voor Mekaar show’ geluisterd.

Hij heeft een gat in het plafond gemaakt. Er gaat eerst een vuurvaste stalen pijp in. Daaromheen isolatie materiaal, en dan maakt hij weer stalen platen de schoorsteenmantel. ‘Kijk, zó doe je dat Nadda’.

Ik open de achterdeur en loop over het paadje naar buiten, naar de schuur. Gelukkig mogen we de gaten in de muur van de schuur gewoon zo laten.

We zitten met ons vieren aan tafel. Pap heeft het licht in het nachthok in de schuur aangedaan en het klepje opengedaan. Vroeger was dat het kolenhok. Vanuit dat hok kunnen ze via het gat in de muur de ren in en uit. ‘Gaan ze nou naar binnen pap?’
Het kippenhok is eindelijk klaar en gisteren hebben we Wyandotte’s gehaald bij een fokker in Westzaan.

‘Ja hoor, kijk, daar gaan ze’.
Verheugd kijken we toe hoe vier witte pluimkontjes over het trappetje het nachthok in trippelen.

De schuur is leeg.
Het geluid van de bijl zingt zachtjes na in mijn hoofd.
Ik sluit de deur en loop naar het plekje waar mijn lieve poes Porky begraven is.
‘Dag Porrek’.
Ergens diep onder de kliko ligt haar zusje. ‘Dag Poerek’.

Weer binnen ga ik via de keuken naar boven. De lange spiegel is weg.

‘Ga nou eens opzij! Ik wil ook kijken’

Er valt niets meer te dralen, niets meer te zien. 

Boven neem ik afscheid.
Dag kamer van zus, van mij, van Kyl.
Dag kamer waar ik zoveel huilde.
Dag zolder, weet je nog van die peuk?
(Sorry voor de keren dat ik als puber stomdronken over je dak gekotst heb).
Dag kamer waar ik zoveel schreef.
En ik zoveel las.
Waar ik de liefde ooit bedreef.
Droomde, wenste, vervloekte.
En waar ik afscheid voor altijd nam van mijn vader.
‘Zorg maar goed voor de nieuwe mensen lief huis’.

Beneden haal ik de sleutels van mijn bos.
Daar is de man van Parteon al.
Snel loopt hij een rondje door het huis.
‘Keurig hoor, knap werk’.

Een handtekening.
Een hand.
Een sterkte.
Een dag.
En dan trek ik de deur voor de laatste keer achter mij dicht.

38 jaar.
Ik kijk nog even achterom.
En zie ons weer staan.
Mam, Fenna en ik.                                                                       Voor die gele deur. 

Alsof het GVD gisteren was.

Advertenties

31 gedachtes over “Dag lief huis

  1. Goh, poehoe. Is weer even slikken hé. Heb ik twee jaar geleden ook gedaan, zelfs nog een laatste keer daar geslapen, in het bed van mijn ouders, vlak voor de verhuizers kwamen. Had ik wel het geluk dat mijn ouders gewoon naar een flat gingen verhuizen. Maar dat huis achterlaten, dat deed me wat.

    Liked by 1 persoon

  2. Pakt me… Toen ik trouwde, een jaar of 5 nadat mama stierf, kon mijn vader niet gauw genoeg ons ouderlijk huis verkopen om bij zijn vriendin in te trekken… Erg verdrietig en ik had het er moeilijk mee… Maar de goeie herinneringen blijven over nu 🙂

    Liked by 1 persoon

  3. Lieve Narda,
    Na het vandaag geschreven stuk moet ik toch echt een volger van je worden. Ik denk aan je! X
    Ben je morgenmiddag aan het werk? Zo niet zullen we even een borreltje doen in Uitgeest? Zaterdagmiddag mag ook! X

    Liked by 1 persoon

  4. Dat is zwaar, afscheid nemen van je ouderlijk huis. Maar weet je, al die herinneringen zitten veilig opgeborgen onder jou hersenpan, en als je behoefte eraan hebt, haal je ze er zo weer bij. Dat is misschien wel waardervoller dan die mooi op elkaar gemetselde stenen.

    Liked by 1 persoon

  5. Zo herkenbaar dit, behalve dat het huis van mijn opa en oma toen ik geboren werd, zij daar allang woonden, in 1956 geloof ik trokken zij daar nieuw in, ver voor mijn tijd, dus ik wist niet beter, en dan… zijn ze er niet meer, op het dorp woonde mijn oom nog in dezelfde straat en ik zag hoe nieuwe mensen introkken… de boel anders inrichtten, en ik? oef… nu wordt het compleet gerenoveerd, geen idee hoever ze nu zijn, mijn oom woont er niet meer, dus kom ik er niet meer langs nu, maar de schuur weg, de poort die altijd was door mijn opa gemaakt weg, was zo raar… heb er zelfs nog foto’s van gemaakt een keertje…

    En met die herinneringen is voor mij ook exact hetzelfde, hoe minder er overblijft om mij heen, hoe meer en dieper de herinneringen lijken te zijn. Teer daarop lieverd, ooit ga je glimlachen, zal nog even duren, maar het mooie blijft bestaan en zo heb je ze altijd bij jou, in je hart en om je heen.

    Als je wilt kletsen, gewoon even wat kwijt wilt, weet je mij te vinden, dan ben ik jouw lezend oog ❤

    X

    Liked by 1 persoon

    • Ooit krijgen we er allemaal mee te maken. Emotioneel was dit zwaarder dan het huis van mijn zus opleveren jl december. En dan hadden we de caravan ook nog leeg moeten maken en verkopen toen mijn vader overleden was.
      De herinneringen overspoelen me soms, alsof ze allemaal vechten zichzelf te laten horen.
      Nu straks werken. Even de gedachten verzetten, en dan van het weekend de laatste spullen opruimen. Dat wordt ook nog een hele klus hoor. Pfff.

      Liked by 1 persoon

  6. En zo neem je iedere keer weer opnieuw afscheid van herinneringen, ooit opgeslagen om nooit te vergeten, misschien soms wat te vervagen, om plaats te maken voor nieuwe, maar ze zijn er en je houdt je er aan vast als je dat nodig hebt, al is het misschien soms wat veel…
    Mooi geschreven Narda, ontroerd bracht het me terug in de tijd waarin ik hetzelfde deed en wat lucht een partijtje janken dan op hè… zouden we misschien best vaker kunnen doen.
    Sterkte met alles wat nog op je pad komt waarbij ik hoop dat je je op die momenten dat het moeilijk is, je kunt warmen aan al die mooie herinneringen… xxx

    Liked by 1 persoon

  7. Wat kun je toch mooi schrijven Narda. Het doet me erg denken aan het afscheid nemen van mijn ouderlijk huis (omdat mijn moeder in een flat ging wonen). In mijn eentje heb ik door het lege huis gedoold en een paar traantjes weggepinkt.

    Liked by 1 persoon

  8. Ik heb zowel mijn vader, moeder als mijn broer nog. Ik kan me niet voorstellen hoe leeg het voelt als ze er geen van drieën niet meer zijn…Alleen van de gedachte word ik al immens treurig. Die 38 jaar draag je met je mee. En je kunt er zo vaak naar terug als je zelf wilt.
    Liefs en een dikke knuffel xxx

    Liked by 1 persoon

  9. Hallo Narda,
    Hoop dat je het kan redden met leuke herinneringen. Uit ondervinding weet ik dat het echt kan al zal je dit nu echt niet geloven. Geef het tijd.
    Het is echt een schrale troost, maar ik vermoed dat je dit zal lukken.
    Ik duim!
    Liefs.

    Liked by 1 persoon

  10. Een heftig moment lieve Narda! De sleutel afgeven en de deur dichttrekken, ik voel met je mee. Voor mij is het 14 jaar geleden… zoveel herinneringen. Maar meisje, die zitten allemaal in je hart en in je hoofd en nu staan ze ook nog hier! Niks gaat verloren als je het zelf niet wilt. Sterkte meissie! XXX

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s