Portugezen in huis deel 2

Een paar weken geleden vertelde ik hier hoe het het zo gekomen was dat er drie Portugezen bij ons kwamen wonen.

De tweede dag dat Helder en Vania hier waren belde ik met de daklozenopvang in Zaandam om te kijken of ze daar terecht konden.
Helaas was het zo dat Chico en Vania in de ogen van de daklozenopvang niet dakloos waren omdat wij ze al hadden opgevangen. In principe kwam het er op neer dat wij de vanaf dag 1 geen bed hadden moeten aanbieden. Kort gezegd, ze waren er niet welkom, ook niet als we ze alsnog nu weer op staat zouden zetten.

Vania en ik waren die eerste week voornamelijk druk met heen en weer rijden naar het ziekenhuis. Geld hadden ze amper/niet.
Chico, een timmerman van origine, maakte zich nuttig met het schilderen van onze tuinset.

Voor Helder zijn rugklachten werd geen oorzaak gevonden, maar dat hij pijn had was duidelijk. Na een dag of vijf werd hij ontslagen en kwam hij ook bij ons logeren. Hij liep krom van de pijn en af en toe dan zag je het zweet op zijn voorhoofd parelen en werd hij zo wit als een doek.

Op de avonden dat Helder nog in het ziekenhuis lag, had Vania ons tussen het domino spelen -en Vino tinto uit kartonnen pakken van de Aldi drinken door- een beetje verteld voor welke uitzendbureaus ze in Nederland gewerkt hadden. We konden bijna niet geloven dat verschillende uitzendbureaus deze mensen zo hadden uitgebuit. Soms hielden ze maar een paar euro, of een paar cent over van hun salaris. Soms weer wat meer.
‘Wait Remco, I have everything, I show you, okay?’

Vania kwam naar beneden met een dikke map waarin ze keurig alle brieven en salarisstroken van haarzelf en Helder had opgeborgen.
Rem bladerde door de map.
’25 cent salaris, 5 cent salaris’.
Vania vertelde dat ze vaak in het busje moest rijden dat ’s morgens vroeg de mensen naar het werk reed. De bekeuringen vanwege het te hard rijden werden gewoon van haar salaris ingetrokken, ook al was zij niet degene die die dag gereden had, ook dat had ze keurig bijgehouden. Klagen had geen enkele zin. Er werden trouwens meer dubieuze geldbedragen ingehouden voor van alles en nog wat, Rem en ik konden onze ogen niet geloven.

Vania vertelde ons veel over de plek waar ze voordat ze hier in de Zaanstreek waren komen werken hadden gewoond.
Dat was in een oud schoolgebouw geweest. Naast elkaar stonden bedden, met een nachtkastje ertussen. Er waren maar een beperkt aantal douches. Ze sliepen daar met heel veel mensen, ook een meisje in de basisschoolleeftijd was daar met haar ouders, en een baby.

Doordat de mensen niet of nauwelijks hun salaris kregen betaald gingen ze onderling natuurlijk stelen. ‘You could not trust anyone’. Ze mochten niet alleen het schoolgebouw verlaten om boodschappen te doen, dat mocht alleen onder leiding. ’s Avonds gingen het hek op slot. De paspoorten waren ingenomen, die had de baas in beheer. Als ik me goed herinner was dat gewoon een voorwaarde.

Als je alle verhalen van Vania gehoord zou hebben zou je vast net zo geschokt geweest zijn als ik. ‘But why didn’t you go to the Police Vania’.
Zelfs de politie was corrupt, volgens haar. Ook dat kon ik amper geloven.
In eerste instantie dan.

Natuurlijk spraken Rem en ik er onderling ook over.
‘Dat kan toch niet zomaar, geloof jij het Rem?’
Als alles waar was geweest wat Vania verteld had dan moest daar wat aan gedaan worden. (Chico vertelde ook zijn verhalen maar dat vertaalde Vania naar het Engels voor ons).

Zoals ik de vorige keer al vertelde klopten de salarisstroken die Helder van zijn laatste werkgever had ook van geen kant.
Deze werkgever was hem (ook) duizenden euro’s schuldig.
Op de eerste avond dat Helder weer ‘thuis’ was vertelde hij in zijn gebrekkige Engels verhalen met dezelfde strekking.

‘Je kunt je baas aanklagen Helder. Je hebt genoeg bewijs.
Jullie kunnen hier bij ons blijven zolang als dat nodig is. Wij betalen de boodschappen en we schrijven al de uitgaven op.
Als je de rechtszaak wint Helder, dan betaal je ons terug, en als je verliest ben je ons niets schuldig’.
Ik viel Rem bij.
‘Als wij iets willen doen voor al die andere jongeren die uitgebuit worden is onze kans. Ik denk dat we het moeten doen’.

Wordt vervolgd.

Ik zocht eigenlijk een link van het schokkende verslag van een Portugese journaliste, Maria do Céu Neves, die destijds (2007) undercover voor een Nederlands uitzendbureau werkte, maar kan het verslag nergens meer vinden op internet.
Dit artikel is ook veelzeggend:-(
http://www.nu.nl/economie/3625601/portugese-werknemers-a2-nog-steeds-uitgebuit.html

Fijn weekend allemaal.

Nawoord: Ik heb de link toch nog gevonden: https://www.groene.nl/artikel/de-nieuwe-slaven-van-europa

Vania vertelde ons soortgelijke verhalen.