Rouw

Ik zoek je
op de plank in de kast
in mooie foto’s
en de zilveren armband waar we alledrie zo allergisch voor zijn
naast mams lege asbak
en de biljartbekers van pap.

Zoek je
in teksten
op cd’s
en in onze vingerafdrukken
op de blinkende glazen
en tingelende messen.

In de echo’s in mijn hoofd.

In de vele boeken.
In het beeldje.

Of in de brieven aan mijn lippen
met de schelp met de zee aan mijn oor
gevangen in de geur
van nicotine
boterkoekjes
Pledge
en patchouli.

Fluister je naar me
in het kookboek mam?
Ben je bij me
in het kruisje om mijn nek?
Vind ik jou, pap, terug in de oude brandweerjas van zolder?
En jou, zus, in die vlinder misschien?

De brieven stop ik terug in het doosje.
De schelp ernaast.
De kast sluit ik
met aan mijn vingers
jullie ringen,
wezenloos alleen.

Advertenties

41 gedachtes over “Rouw

  1. Ook ik voel met je mee. Het gevoel en het verstand staan lijnrecht tegenover elkaar: ja, ze had niet meer verder gekunt en zo is het goed, maar wat had je ze nog graag bij je gehad. Heel herkenbaar(in 2000 mijn moeder). Sterkte, Ingrid (SE)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s