Troost vinden in

Daar lig ik dan, in Zus haar ochtendjas naar onze oude rode koffiepot op de vensterbank te staren.
Gek, hoe spulletjes dan toch troost kunnen bieden.
Het kruisje om mijn nek, de ringen van mam en Zus om mijn vingers geeft mij het gevoel dat ze toch een beetje bij mij zijn.

Ik heb gister de trouwringen van mijn ouders weer samengedaan in het mooie doosje waarin ik die van mijn vader terugvond.
Dat voelde goed.
Met Mam en zus hadden we vroeger afgesproken ze ‘later’ samen te laten smelten en er twee nieuwe ringen van te laten maken, een voor zus, en een voor mij.
Ik zie nog wel.

De spulletjes, foto’s (en asurn/ ashartjes) van mijn vader, zus en moeder heb ik nu samen op 1 plank gezet. Rem heeft er gezellig een mooi lichtje in gemaakt. Ook het organiseren van de brieven, foto’s en andere dingen die ik wil bewaren heb ik nu beter georganiseerd dan bij mijn zus. Daar ben ik nog niet eens mee klaar.

Het is erg troostend om dit tastbare bewijs van hun leven en liefde voor elkaar dichtbij me te hebben zodat ik het direct kan pakken, inzien en aanraken.

En soms is het ook leuk, brengt het een glimlach op mijn gezicht.
Wist u bijvoorbeeld dat mijn overgrootvader en diens opa olieslagers waren? Ik kom uit een heuse gladorenfamilie.
Vandaar natuurlijk dat ik ook zo doof ben;-)

Ook kwam ik de huwelijksaankondiging van mijn opa en oma moederzijds tegen.
En heel veel zelfgeschreven liedjes, doldwaze stukjes van de ‘Goed voor Berenburg’ schaatsclub (bestaande uit mam en haar zusters en wat vriendinnen), en natuurlijk haar gedichtenboekje.
Mijn moeder kon heel leuk schrijven en dichten.
Ze had me laatst nog verteld dat ze vroeger zelfs een verhaal had ingestuurd naar de Margriet.
‘Niks geworden natuurlijk’.

Haar gedichtenboekje heb ik natuurlijk vaker gezien.
Gister toen ik het weer bekeek zag ik opeens dat ze boven een gedichtje met rode pen had geschreven : Mijn mooiste gedicht. Dat stond er de laatste keer echt nog niet boven.
Ze wist wel dat ik er vandaag of morgen in zou bladeren, ze kent me.
En ze wilde denk ik dat ik juist dit gedichtje vandaag of morgen zou lezen, om me een klein beetje te troosten.
image

image

image

image

Advertenties

31 gedachtes over “Troost vinden in

  1. wauwwwww kippenvel! Wat een dierbare schat. Zo bijzonder ook dat je zo dichtbij haar kan komen ook, het voelt als even in haar belevingswereld zijn en op dat blaadje drukte ze met zachte kracht de woorden uit dat blauw op papier wat jij nu nog kan aanraken. Zoals zij het ook gezien en aangeraakt heeft. Je moeder zou vast een blog hebben gehad als ze jonger was geweest..

    Liked by 1 persoon

  2. Hoe prachtig! En zo heb ik mijn poëzie albums waar de handschriften van mijn overleden dierbaren nog in staan, met plaatjes erbij geplakt, maar ook inderdaad andere troostrijke stukken en sieraden die nog bij mij zijn, zoveel …. troost, dat blijft.

    En ik zie ook nog mijn moeder ontploffen omdat ik haar poëziealbum mocht lezen, en ik daar dus de plaatjes uit had geknipt omdat die zo mooi vond, ahum…. wist ik veel met 8 jaar dat mijn overgrootmoeder op de bladzijde ervoor had geschreven :S 😉

    x

    Liked by 1 persoon

  3. Mooi gedicht, en zeker een gedicht waar je je aan vast kan houden. Staan ze in zo’n chinees boekje? Die hadden altijd van die tekeningen op alle bladzijden.
    Heb hier ook zo’n (chinees) boekje met m’n gedichtjes erin….en ook mijn zoon trok er zo’n hoofd bij van ‘ik ga niet alles bewaren hoor’

    Liked by 1 persoon

  4. Jongelui staan nuchter tegenover dit soort gedichten. Bekijken het van de praktische kant. Al heeft Roos me ooit gevraagd als ik dood ben, of zij dan mijn blokfluit mocht hebben;-)
    Mooi gedicht! Bij de laatste regels heeft ze vooral aan jullie gedacht ❤
    Schrijftalent zit bij jullie in de familie.
    Beterschap met je maag.
    Liefs en sterkte

    Liked by 1 persoon

  5. Hoe mooi is dat? Een dochter zijn die zoals haar mama zo mooi schrijft?

    Je hebt gelijk dat je een opmerking maakte over het feit dat jouw blog mss meer gelezen werd/wordt in deze droevige tijd.

    Weet ook dat dat niet echt negatief is. Ik heb zelf vrijwel elke dag jouw blog gelezen of opgezocht. Met zoiets van, zou er nieuws zijn?

    Voel me echt een gluurder in jouw leven.

    Weet echter ook dat ik oprecht met jou meeleef, al ken ik je niet echt.
    Je wordt gewoon meegesleept met jouw woorden, jouw gedachtes, jouw gevoelens, jouw oprechtheid, jouw verdriet, jouw liefde voor jouw dierbaren.

    Dit alles maakt jouw schrijfsels zo echt.

    Hoop dat jouw verdriet plaats kan maken met tijd om die om te vormen in mooie herinneringen.

    Liefs.

    Liked by 1 persoon

    • Dank je Mieke. Zie het absoluut niet als een verwijt. Mensen zijn nou eenmaal geneigd het mysterie ‘dood’ en alles daaromheen te doorgronden.
      Ik zie het zeker niet als negatief dat er ruim drie keer zo veel lezers zijn als normaal. Straks neemt dat vanzelf weer af, en dat is ook goed. Liefs terug.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s