En weer doorrrrr (2)

De toespraak wil nog niet zo vlotten.
Eerst maar eens gister uit mijn hoofd schrijven, dan is er weer ruimte voor andere dingen.

Gistermiddag had ik nog even naar Memento Mori gebeld.
Het zat me op de een of andere manier toch niet helemaal lekker.
Esther vertelde me dat ze mijn moeder gezien had en dat ze er nog mooi uitzag.
Maar als ik het nodig vond kon de kist natuurlijk tijdens de condoleance dicht en later zouden ze de mensen die heel graag nog even persoonlijk afscheid wilden nemen van mam daar nog gelegenheid voor geven. 

Kwart voor zeven waren we bij memento Mori.
Rem en Kyl liepen met me mee naar mam.
‘Ze ziet er mooi uit hoor’, zei Letty. Maar om heel eerlijk te zijn schrok ik een beetje. De make up die ik samen met Martine bij mam had gedaan was nagenoeg verdwenen en iemand had haar pony achterover gekamd. En ik had nog wel zo’n moeite gehad die weer een beetje goed te krijgen. Ik wist hoe verschrikkelijk ze dat vond. Wat zou ze zich afschuwelijk gevoeld hebben de afgelopen dagen als ze dit had geweten.

Ik begon maar snel met de make-up. Toen (met veel moeite) haar pony maar weer gedaan zoals mam het altijd wilde. De groene oogschaduw, het lijntje.
De lippenstift.
‘Dat is al stukken beter Nar’.
‘Misschien moeten we het licht nog een beetje meer dimmen mam?’
Ik twijfelde.
Open?
Dicht?
Wat moest ik nou?

(Ome) Jaap, Annet, ome Jan en tante Joke waren al gearriveerd. Dat zijn twee broers van mijn vader met hun vrouwen.
Tante Joke is al tijden een volgster van mijn blog dus ik wist dat ze op de hoogte was van mijn twijfel.
En van mams ijdelheid natuurlijk. Maar wie weet dat nou niet?
‘Willen jullie me alsjeblieft eerlijk je mening zeggen?’

We keken met ons vijven naar mam.
‘Eerlijk zeggen’.
‘Ik zeg dicht’, zei tante Joke.
Annet was het met haar eens.
Van mijn ooms weet ik het niet eens meer.
Op hun oordeel had ik toch niet afgegaan;-)

Toen de mooie grote foto van mam samen met ons bloemstuk op de kist stond voelde ik me direct een stuk beter.
Had ik het nou maar meteen gedaan.
Aan de andere kant, mocht iemand nou nog twijfels over mijn beslissing hebben dan kon ik ze verwijzen naar tante Joke en Annet.

Iedereen zei dat ik gelijk had.
(Peet)tante Lenie en Lidy waren gelukkig ook blij met mijn keuze.
‘Nee hoor Narda, zo zou mam het gewild hebben, ik hoef haar niet meer te zien’.

Er waren best veel mensen.
Zelfs tante Pia, een oude vriendin van mijn moeder.
En collega Ellen kwam ook nog even.
Het is super vermoeiend zo’n condoleance.
Maar toch geeft het zo ontzettend veel steun.

Mocht je ooit twijfels krijgen of je naar een condoleance zou moeten gaan: Altijd doen! Ook al denk je dat ze daar echt niet op je zitten te wachten, je aanwezigheid wordt zeer op prijs gesteld. Gewoon, omdat je de moeite hebt genomen om even te komen. Aan te raken. Aan te horen.
Natuurlijk zijn berichtjes en kaartjes ook fijn hoor, maar aanwezigheid is nóg fijner.
Vroeger dacht ik daar echt zó heel anders over.

Gisteravond gingen Rem en Kyl gelijk voetbal kijken.
Mannen!
Maar daarna hebben we gelukkig toch nog een stief uurtje nagepraat.

Maar goed. Ik moet nu Snurky hier naast me maar eens wakker maken. (Ik heb geen zin om zelf koffie te maken;-)
En die toespraak hè, dat wordt zo langzamerhand toch wel een dingetje nu.
Komt goed, komt goed.
Gelukkig hebben we anders de foto’s nog.
Slechte kwaliteit maar zulke mooie beelden.
Dat zal voor de mensen in de zaal ook best confronterend zijn.
Helemaal voor Neef ben ik bang.
Maar ook mensen die al eerder overleden zijn staan op sommige foto’s.
Ome Co, ome Jan, tante Lies, pap, Zus, ome Leo, tante Agnes, ome Joop.
Ze maakten allemaal deel uit van haar leven.

Ik zei laatst al tegen mijn nichten Konijn dat we binnenkort maar eens een fotomiddag moeten organiseren met ons allen.
Onder het genot van een hapje en een drankje uiteraard.

Maar ik ben nu tijd aan het rekken.

Hop-hop, aan de slag.

Advertenties

30 gedachtes over “En weer doorrrrr (2)

  1. Wat fijn dat je dingen van je af kan schrijven en dan waarschijnlijk weer de moed vindt om door te gaan! Misschien dat die mannen wel bewust even in het voetbal duiken om even de kop stil te zetten? Hopelijk is het nu beter gelukt met je toespraak….Er zullen vandaag veel lezers aan jullie denken!

    Liked by 1 persoon

  2. Succes met de toespraak. Doe maar net of je een blog schrijft, heel spontaan en wat je hoofd en je hart je ingeeft, dan komt het helemaal goed. Ga je die zelf voorlezen? Ja duh, dat zal wel, anders heet het geen toespraak… Misschien al eens oefenen luidop en zien hoe het klinkt? Het lukt je best!

    Liked by 1 persoon

  3. Narda, Narda…. je kan zo goed schrijven uit je hart. Doe dat ook voor je moeder en denk niet teveel na. Dat levert in een mum het beste stukje op. Je moeder verlangt geen literatuur, ze wil jou horen, haar dochter. Ze zal daar zitten, pijnvrij en verlangend je uit dat grote hart van je te horen spreken. Doe het maar gewoon.

    En even over de titel… nu is het nog allemaal hectisch. Maar straks is dat voorbij. Neem je dat wel ruim de tijd voor jezelf, de rouw, de verwerking. Niks van dooorrr dooorrr, dan krijg je er misschien later de klap van.

    Nou ja, ik ben maar een blogger, maar ik heb het met mijn moeder ook meegemaakt (die werd ook maar 72) en het minste wat ik kan doen is dat een beetje delen.

    Veel sterkte vandaag.

    Liked by 2 people

  4. Iedereen heeft een mening, ik ook 😉 maar over zo iets persoonlijks als kist open of dicht bij een condoleance heb ik wijselijk mijn mond gehouden. Ik persoonlijk vind namelijk ‘dicht’, omdat een lichaam al direct na de dood, zeg maar als de geest eruit is, zó enorm anders uit ziet. Ik heb dat gezien bij mijn moeder. ik wist dat wel maar schrok ervan.
    En nu rustig aan beginnen te schrijven jij 😉

    Liked by 1 persoon

  5. Goeie beslissing denk ik Narda. Het is best volgens mij om je de mensen te herinneren zoals ze bij leven en welzijn waren. Maar dat is mijn héél persoonlijke mening natuurlijk. Die speech komt zonder enige twijfel in orde, al zal het gruwelijk moeilijk voor je zijn. Veel sterkte

    Liked by 1 persoon

  6. Heel de dag denk ik al aan je. Nee, daar voel je niets van… Vanmiddag wordt het echte afscheid. Je toespraak is vast gelukt. Je schrijft zo geweldig. Moed en vertrouwen. En massa’s sterkte natuurlijk. Ik brand een kaarsje voor je moeder.
    Liefs en een pakkerd

    Liked by 1 persoon

  7. Terwijl ik dit lees ben je al naar op weg voor het állerlaatste afscheid.
    In mijn gevoel had inderdaad graag even die arm om je heen komen slaan, maar ja, op zo’n gelegenheid een blogger voor het eerst ontmoeten lijkt me toch niet héél gepast.
    Maar “je zit nu (in lappie) op m’n schoot” en ik hou je dus toch een beetje vast en denk aan hoe je straks je ongetwijfeld ontroerende toespraak houdt….. die echte knuffel hou je te goed, misschien ooit eens bij strandwandeling ……

    Liked by 1 persoon

  8. Hoop dat mijn kaarsje geholpen heeft, hij brand zo mooi en rustig, dat ik het gevoel krijg dat het wel goed is.
    En ik hoop dat ook op de uitvaart er een heleboel mensen waren, om jullie te steunen, weet uit ervaring hoe goed dat kan doen.
    Denk aan jezelf meis . Knuffel.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s