Overpeinzingen op de zaterdag 1

Soms denk ik
We zijn eigenlijk met niets anders bezig dan ons leven proberen te structureren in een schamele poging de dood te ontkennen.
We wassen ons.
We kleden ons netjes aan.
Leren.
Maken afspraken,
die we nakomen of niet.
En noemen dat beschaving.

Het biedt ons houvast.
Geeft ons het idee grip te hebben op ons leven.
Alles onder controle.
Het gras gemaaid, de auto gepoetst, de nageltjes in de lak.

We verwachten antwoorden
op al onze vragen.
Verwachten gerechtigheid, want
het leven moet toch eerlijk zijn?
Bouwen een mooi pensioen op
voor later.
Want dat later mensen, dàt hebben we verdiend.

We zoeken een geloof wat bij ons past, of ons op wordt gedrongen.
Zoeken aansluiting bij gelijkgestemden.
Horen erbij.
Waarbij dan ook.
Net zoals alle andere kuddedieren dat doen.

We sluiten ons af van het leed in de wereld. We zien het wel, maar doorvoelen het niet meer.
Gruwelijke beelden op het journaal raken ons amper.
Wat we eten zijn we voor het gemak maar even vergeten.

En als er eens iets gebeurd wat ons laat realiseren dat onze zekerheden slechts op los zand zijn gebouwd zoeken we samen zo snel mogelijk de structuur weer op in ons wereldje van schijnveiligheid.
Zo snel mogelijk proberen we weer alles binnen de lijntjes te krijgen, in begrijpelijke hapklare brokken, in een poging elkaar gerust te stellen.
Onze wonden te likken.
Het onaanvaardbare aanvaardbaar te maken.
Door ons geloof, of op welke wijze dan ook.

Gezond zijn en leven is niet zo vanzelfsprekend.
Leven is een groot geschenk, dat je zomaar zonder pardon weer afgenomen kan worden.
Roep maar, schreeuw maar dat je dat onrechtvaardig vind tot je een ons weegt.
Voor je het weet lig je te creperen, schieten de kankerbulten als paddestoelen uit je lijf en moet je je kont laten afvegen door je liefste, met de gordijnen dicht.
-Want we willen het niet zien-.

Open je ogen.
Uiteindelijk ontsnapt niemand aan de dood.
Ook jij niet.

Maar je leven,
wat ga je daarmee doen?

Advertenties

36 gedachtes over “Overpeinzingen op de zaterdag 1

  1. Ja wat ga je daar mee doen. Proberen zoveel mogelijk te genieten. Ondertussen zit je vast aan regeltjes. Zelfs het houden van mensen is al nadelig, want deze kunnen ziek en/of dood gaan. Waardoor je weer veel pijn hebt en niet kunt genieten van het leven.
    Ik las van de week een boek daarom stond dat een zwangere vrouw uiteindelijk zwanger is van de dood, dat vond ik zo luguber, want dat was voor de schrijver het uiteindelijke doel van het leven.
    Maar wat je in die tussentijd doet, dat is het belangrijkst. Voor mij is dat veel liefhebben, en bij veel liefhebben hoort helaas ook veel verdriet hebben, dus hoge pieken en diepe dalen. En de dood wordt nog steeds niet makkelijk geaccepteerd als iets wat bij het leven hoort,
    Heel moeilijk allemaal. Het is een beetje een warrige reactie geworden.
    Liefs Petra

    Liked by 1 persoon

  2. Gisteren las ik ergens (vraag me niet waar want dat weet ik niet meer, gevalletje ‘Alzheimer light’): ziekte, daar weten we (beter of minder goed) mee om te gaan, misschien omdat er nog altijd hoop is? Maar de dood, dat is erg abstract, nog zó afstandelijk en (hopelijk) ver weg. Maar het kan zo maar voorbij zijn, de dood kan ook ‘komen’ zonder een waarschuwing vooraf. Juk, het is mooi weer buiten ….. 😉

    Liked by 1 persoon

    • De dood maakt geen onderscheid. Eigenlijk is dat nog wel het ‘mooie’ aan een slopende ziekte: je kan afscheid nemen. Bij mijn zus kon ik dat in november niet. Ze was boodschappen aan het doen.
      Je hebt gelijk, het is prachtig weer, alleen wel bewolkt hier. Laten er de dag maar weer plukken.

      Liked by 1 persoon

  3. Goed gezegd, mooi geschreven en de nagel op de kop. Ik heb er eerlijk gezegd niets aan toe te voegen. ’t Is een beetje duister, maar toch: “Maar je leven, wat ga je daar mee doen?” grijpt naar de keel en daar zou een ieder beter wat meer over nadenken. Of niet. En gewoon leven. Nee?

    Liked by 1 persoon

  4. Jawadde. Echt. Gelukkig zat ik al neer. Ik sluit mijn ogen en geniet van wat ik heb en dank elke dag mijn ouders en grootouders omdat het dankzij hen is dat ik mag leven waar ik leef zonder te veel te moeten denken aan de dood aangezien het eigenlijk niet beter kan dat wat we nu hebben in een doorsnee Belgisch gezin.

    Liked by 1 persoon

  5. Dit stuk is mij uit het hart gegrepen. Zes weken geleden kreeg mijn echtgenoot zijn doodvonnis; nog maximaal een paar maanden tot een jaar. Leven op zijn kop, wanhoop, berusting, angst, doorleven, maar hoe dan? En hoe leven we naar het definitieve einde toe met alle hectiek van artsen, ziekenhuis, ct-scans, plotselinge bloedingen? De abstractie structureren. Dat is wat je dan gaat doen. Zoveel mogelijk gewoon proberen door te gaan, maar ook veel praten, kijken naar de nalatenschap, en maar weer doorgaan, hoe moeilijk ook. Bezoekjes, kaartjes, telefoontjes. Veel slapen, veel naar buiten. Genieten van het moment. We weten het soms niet en soms ook weer wel. Het leven is een eigenaardig fenomeen. En die gruwelijke journaalbeelden, daar kan ik helemaal niets meer mee.

    Like

    • Ach Joke, wat schrik ik daar van. Ik kan me voorstellen hoe moeilijk deze periode voor jullie is. Je probeert uit alle macht een beetje grip op de situatie te krijgen, maar dat valt natuurlijk niet mee. Het leert mij de essenties in het leven op een andere manier bekijken. Doe het op jullie manier. En vandaag hoeft niet dezelfde manier te zijn als gisteren. Heel veel sterkte de komende periode en bovenal heel veel mooie tijden samen.

      Like

  6. Lieve Narda het is waanzinnig moeilijk wanneer je wéét dat “de dood onderweg is”, je zegt het erg mooi in antwoord op een reactie “zwanger van de dood” omdat je wéét dat er nog nauwelijks sprake van uitstel kan zijn.
    Aan de éne kant wil je niet meer op hoeven wachten op het onvermijdelijke, om door te kunnen gaan met je leven.
    Aan de andere kant wil je het onvermijdelijk zo lang mogelijk uitstellen waarbij vooruit zien geen optie is.
    Je hebt je gevoelens weer adembenemend mooi beschreven en wat zou ik graag m’n armen even om je heen slaan<3

    Liked by 1 persoon

  7. Ja wat gaan we er mee doen?
    Proberen zoveel mogelijk te genieten…. Maar voor mij zitten ook in de verdrietige momenten hele mooie pure momenten waar ik dankbaar voor ben dat ik ze mee mag maken.
    Klinkt misschien wel gek….

    Het leven gaat zoals het gaat…. We hebben er ondanks de regeltjes weinig invloed op…..
    En toch blijf ik het mooi vinden….. Het leven…. Dat ik dankbaar ben voor de genezing die ik heb gekregen….

    Liked by 1 persoon

  8. De dood komt bijna altijd onverwacht, dus je moet altijd proberen het beste uit een dag te halen. Voor je het weet is het je laatste dag.
    Door dit soort overpeinzingen besef je weer wat belangrijk is in het leven. Zelf gelukkig zijn, al is het maar door andere gelukkig te maken.

    Liked by 1 persoon

  9. Wow, deze blog kwam vast vanuit je tenen!

    Klein Orkest zong vroeger al; “Later, later is allang begonnen. Later, later is allang begonnen en vandaag komt nooit meer terug. In de boot genomen door de Zilvervloot. Sparend voor later ga je straks ook sparend dood.” Ik moest er even aan denken toen ik je blog las.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s