Dag stoere W.

Donderdag.
Mam gaat met Scotty mee maar de condoleance van ome Joop in Zaandam.
Zo knap.

Vrijdag.
Voor ik naar de crematieplechtigheid ga breng ik een fles sherry en sigaretten naar mam. Daarna werk ik snel het huis een beetje bij.
Als ik om één uur in het crematorium aankom hoor ik dat het al om half één begonnen was, ik ben nog net op tijd voor een minuut stilte.
Hoe kon ik me nou zo vergissen?
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan.

Tijdens het condoleren staan de naasten bij elkaar in de hoek. De rest van de familie – die inmiddels voor het grootste deel uit neven en nichten bestaat- staat gezellig bij elkaar.
‘Ik vertik het, ik ga niet nog een keer zo in een hoek staan’, zeg ik tegen neef Creon en zijn vrouw Astrid.
Ik ga gewoon bij mijn familie staan. Of in ieder geval vlak bij mam, en niet aan de andere kant van de zaal.
Als ik de zoon van mijn nicht opbiecht dat ik me vergist heb en te laat was drukt hij me spontaan zijn toespraak in handen.

’s Middags komt Yvon een bakkie op de veranda doen, gezellig. Yvon is een oude vriendin van mij uit de tijd dat ik nog met Martin samen woonde. (Het is alweer 22 jaar geleden dat we uit elkaar gingen). Ook daarna nog best lang contact gehad hoor, maar de laatste jaren was het er bij ingeschoten.
Zo gaan die dingen gewoon.
Druk-druk-druk.

Als ik bij mam kom lees ik de toespraak van Jesper voor.
‘O, wat mooi, wat lief’.
José stuurt nog een filmpje van haar dochter. Die kan zo prachtig zingen, en heeft dat dan ook voor haar opa gedaan.
Mam heeft het gevoel dat ze er toch een klein beetje bij is geweest.
-En ik ook-.

Als ik even na negen uur thuis kom kijken we nog vier afleveringen Penoza seizoen 2, we lopen al aardig in.

Zaterdag.
Rem moet gewoon om vijf uur uit de veren. Bikkeltje hoor, die vent van mij.
Ik ga in de tuin aan de gang met het rooster, eigenlijk had ik dat allang af willen hebben.

Om vier uur ben ik bij de Schelp.
Ben, de man van gast Ingrid zit aan de tafel in de woonkamer.
Gek, maar op den duur krijg je toch een band met de andere gasten en hun familieleden. ’s Avonds kon het best gezellig zijn daar onder het afdak. Vaak schoven W. en/ of haar maatje dan ook even aan.
‘Had je het al gehoord Narda?’
‘Wat Ben?’

Dan hoor ik dat W. vanmorgen is overleden.
Ik schrik me rot, dit had ik echt niet verwacht.
‘Dat meen je niet’.
De vrijwilligster komt bij ons staan en verteld dat ze vanmorgen om half acht in bijzijn van haar zus en maatje is overleden.

Mam zit buiten in de tuin aan de houten tafel.
Ze is erg ontdaan door de dood van W.
‘Ik hoorde wel wat maar ik dacht dat ze jarig was, en dat haar visite daarom zo vroeg was’.

Ik neem mijn moeder mee naar huis. De eetkamerstoel met wieltjes staat al klaar bij de voordeur. Met twee handen trek ik haar het opstapje bij de voordeur op. Dan rij ik haar door de huiskamer naar de tuindeuren achter. ‘Verder kan ik niet mam, de rest moet je lopen’.
Met haar handen in de mijne loop ik achterwaarts naar haar stoel.
Dan schenk ik een glas sherry in waarvan ik de helft over twee uurtjes weer terug zal mogen gieten in de fles. ‘Niet weggooien hoor!’

De kippen keutelen wat in het voorbijgaan.
Bram slaapt.
De blauwe regen is in zijn tweede bloei.
Maria staat weer op haar plekje onder de boom.
Een appel valt.
En de vliegtuigen vliegen
schaamteloos over
onze stilte heen.

Advertenties

21 gedachtes over “Dag stoere W.

  1. Pingback: Zoef zoef zondag. | bentenge

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s