De laatste dag

(10 Januari 2014)

Mijn vraag bleef vervolgens in de lucht hangen. Ik had hem luchtig gesteld, dacht ik, maar de stilte die er op volgde voelde ongemakkelijk voor ons allemaal.

Pap wilde opstaan. ‘Help me eens even’. Ik nam zijn grote handen in de mijne en trok hem omhoog.
Voorzichtig schuifelde hij met zijn magere lijf naar de tafel waar mam met trillende vingers haar sigaretjes probeerde te draaien en streelde haar zacht over het hoofd. Ze glimlachte dapper naar hem.
Het brak me.
Bijna.

Pap leunde met zijn handen op de tafel terwijl hij afscheid nam van zijn tuin. In plaats van de kille kale tuin hoopte ik dat hij zijn kippen weer zag scharrelen, zijn jonge meiden zag giebelen en zichzelf het vlees weer zag omdraaien op de bbq, terwijl de katten vanaf de schutting toekeken en mam in haar mooie zomerjurkje lachend met een kan Sangria uit de keuken kwam.
‘Iemand nog?’

Ik probeerde het infuus op zijn onderarm dat de de huisarts vanmorgen al was komen prikken te negeren. Opeens draaide hij zijn hoofd weg van het raam en keek me aan.
‘De allermooiste?’

Ik knikte.
‘Even denken hoor’.
Voorzichtig schuifelde pap weer bij de tafel vandaan richting de grote stoel. Hij zocht even steun tegen de deurpost van de keuken voor hij weer verder ging, in de richting van het raam aan de voorkant van het huis.
‘Ga toch eens zitten lieve schat’, zei mam.

Zelf dacht ik terug aan het strand. Pap, die onze zwembandjes opblies en met ons in het water ging.
‘Klim maar op mijn rug hoor meiden’. Kadetjes met gebakken omelet en zand.

Aan pap, de stoere brandweerman. Pap, die ons leerde vissen en wormen leerde zoeken, die ons leerde varen, en ons leerde hoe we onze banden moest plakken.
Ik dacht aan de vele vakanties met de Constructam.
En opeens ook aan zijn rieten hoedje met de veer. Het leek allemaal veel te kort geleden.

Vanmorgen had ik mijn vader voor het eerst in mijn leven moeten scheren.

Pap tikte op de barometer en draaide voor de laatste keer aan het wijzertje.
‘Al mijn herinneringen aan jullie zijn bijna allemaal even mooi’.
Hij keek tevreden naar zijn voortuintje en toen naar mij. ‘Gele violen hoor, dat zijn de sterkste!’
Ik knikte.

Toen draaide hij zich weer om, keek nog een keer zijn straatje in en riep alsof het de ijscoman betrof:
‘Daar komt de dokter!’

Advertenties

27 gedachtes over “De laatste dag

  1. O lieve meid soms wordt ik zo verdrietig van jou blogjes …. Wat komt er allemaal op je af … Hoop wel dat zonnetje weer voor je gaat schijnen Gister keek ik weer eens op picasa
    Daar zag ik ook jou foto’s een lachend mens stond daar op . Hoop dat je straks na al dit verdriet ook weer kan lachen Dikke kus (omaleentje) Leni

    Liked by 1 persoon

  2. Wat ben jij een fantastisch warm mens. Die mooie herinneringen aan kleine maar o, zo fantastisch grote momenten in je leven. Dat wat je bond en je zal blijven binden, want die herinneringen raak je nooit meer kwijt.
    Sterk dat je dit met ons wil delen… Ik word er stil van.

    Like

      • Ik heb mijn vader verloren toen ik 22 was, precies de dag voordat mijn schat en ikzelf een jaar zouden getrouwd zijn. We hadden al een kindje en hij was peter. Toen ik nog thuis woonde kwamen mijn pa en ik niet goed overeen (om het zacht uit te drukken), maar tot op de dag van vandaag (en dat is nu bijna 34 jaar geleden) blijf ik heel regelmatig aan hem denken en kan ik me bepaalde kleine dingetjes herinneren die mij hebben helpen vormen tot de persoon die ik nu ben. Dus ja, heel zeker, ik kan hierin meer dan een stukje herkenning vinden. Dank je hiervoor…

        Liked by 1 persoon

  3. Ik troost me soms met Toon Hermans. Het leven is, ik zeg maar wat… 10 centimeter lang. Er is dus een tijd van komen en een tijd van gaan, maar het is o zo mooi als die tijd daartussen opgevuld werd met liefde. Niets zo fijn als fijne ouders. En voor fijne ouders niets zo fijn als fijne kinderen. Dat lees ik hier telkens weer… hoe graag jullie elkaar zien/zagen.

    Like

  4. Het deed me inderdaad wel even denken aan de laatste dag van mijn zwager die ook koos voor euthanasie. Zo vreemd dat iemand die er nog is dan opeens weg is. Vond het wel heftig ook allemaal toen net als jij denk ik.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s