Beetje aanrommelen

En weer zijn de dagen vanzelf overgegaan in weer nieuwe nachten, nieuwe ochtenden, en nieuwe dagen. Morgen is mam drie weken in de Schelp.

Vorige week het nare bericht gekregen dat nu ook de andere broer van mam kanker heeft. Longkanker, met uitzaaiingen naar de onderrug, waarschijnlijk krijgt hij eenmalig een palliatieve bestraling om de pijn wat draaglijker te maken. Hij was al zo mager ook, op de verjaardag van mijn moeder in mei.

De oudere meneer van in de negentig is inmiddels ook overleden. Mam deelt het Hospice nu met twee vrouwen, waarvan de één waarschijnlijk totaal bedlegerig is. Toch geeft het wat meer reuring voor mam, al is het maar door de aanloop van het bezoek voor beide dames. De kinderen van één van de dames heb ik toevallig al leren kennen via FB.
Rare wereld is het toch.

Eigenlijk werken er best nog heel wat ‘bekenden’ van mij in de Schelp. Alice natuurlijk, maar ook een hele goede vriendin van mijn nicht, de moeder van een klasgenootje van Kylians basisschool, de moeder van een meisje waar Kyl een jaar mee op de havo zat, een mavo-jaargenootje van mezelf, en misschien nog wel meer hoor.

Mam gaat iedere dag wel een ietsje pietsje achteruit, dat is ook te verwachten natuurlijk, maar toch vind ik dat best moeilijk om te accepteren.
Soms hoest ze zo erg.
Het lopen, en in- en uitstappen in de auto gaat steeds moeilijker.
Een heel klein beetje in de war soms.
Gelukkig heeft ze nog wel haar humor.
Gister hebben we nadat we haar ‘thuis’ brachten best een gezellige avond gehad daar, onder het straalkacheltje. 
Oude herinneringen opgehaald.
Maar ook veel gepraat over zus, en over wat zus overkomen is.
Meestal gaan we rond negen uur, half tien dan weer naar huis.
Beetje Tour de Jour kijken, of oude afleveringen van ‘Ik vertrek’.
(Lijkt me trouwens best leuk om de tune van ‘Ik vertrek’ op mijn crematie te laten horen. Beetje humor heeft nog nooit een mens kwaad gedaan;-)

Zou ook best weleens echt willen vertrekken hoor. Wie weet, doen we dat ook nog wel eens. Als het aan mij ligt wèl. Rem is veel realistischer, en laten we wel zijn: het meeste zou natuurlijk op zijn schouders terecht komen, lichamelijk stel ik natuurlijk niet heel veel voor, door de polyartrose.
Maar goed, dromen mag altijd toch? Zeker als er iemand is die mij met beide benen weer op de grond zet.
-Het is vluchtgedrag natuurlijk, ik weet het.-
Soms wil ik gewoon heel hard wegrennen van alles, of net als vroeger met mijn hoofd onder de dekens duiken en dan hopen dat, zodra ik mijn ogen weer opendoe alles een boze droom blijkt te zijn: Pap is gewoon het kippenhok aan het verschonen, Zus geeft de katten hun vlooiendruppels en mam komt met de boodschappen de poort binnen.
-Wat wordt ze toch dik-.

Helaas pindakaas.

Kyl gaat ook niet echt lekker op dit moment.
Hij werkt heel veel. Gisteren is hij met al zijn collega’s naar Amsterdam geweest, en had hij Veel te Veel gedronken.
Ècht teveel bedoel ik.
Nu is hij over het algemeen wel een redelijk rustige puber, maar op dit moment heb ik grote twijfels of het wel wijs is om hem volgende week nog naar Lloret te laten gaan.
Zeker ook met het oog op de gezondheid van mijn moeder. Zorgen om hem kan ik er niet bij hebben nu, ik moet hem blindelings kunnen vertrouwen, en op hem kunnen varen als hij onverhoopt naar huis zal moeten komen.
Mensen, wat is wijsheid?

Of er nog leuke dingen zijn?
Ach, heus.
Spook heeft ‘de plek van de week’ van vorige week gelukkig achter zich gelaten. Dat was de afzuigkap. De plek van deze week is de poort.
Puntje is alleen dat meneer een beetje hoogtevrees heeft.
image

Rem heeft zijn racefiets weer uit het vet gehaald en is nu lekker weer een beetje aan het fietsen. Eigenlijk zou ik dat ook best kunnen doen, gewoon even een rondje Krommeniedijk straks, goed plan.

Vanmiddag misschien even op de motor weg richting West-Friesland, want daar blijft de zon wel schijnen volgens de weerberichten.
Zaterdag zijn we even met de motor naar Zantvoort en Haarlem geweest.
image

image

image

image

image
Alleen maar twee lekkere Franse worstjes gekocht op de markt, en twee palinkjes voor bij mam.

image
Best handig hoor, een motor. Nooit gedoe met parkeren of zo. Op dit oude ding hebben we samen heel Frankrijk doorgekart in 2011. Toen waren de kuipdelen nog wit, er zitten nu andere kuipdelen op nadat hij in een nacht zomaar ‘omgevallen’ was.
Misschien is hij oud, maar hij doet het altijd, en we hebben er al hele mooie en gezellige tochtjes op gemaakt samen.

image
Zoekplaatje

Gisterochtend, tijdens de buien, heb ik de keukenlades lekker uitgemest en is Rem weer verder gegaan met de schuur. We moeten wel, anders hebben we geen plek voor de spullen van mijn ouders straks.
-zo gaan die dingen, een goed plan is maar àlles deze dagen.-

Ach, zo rommelen we maar wat aan.