Mantelzorgen anno 2015

Vandaag las ik dit blog op de site ‘Mantelzorgelijk’, een site die ik al een tijdje volg.

In reactie op dit blog heb ik vervolgende geschreven:

Graag wil ik even reageren.

Even over mijzelf in het kort: Mijn naam is Narda. Ik werk 28 uur 24/7. Mijn moeder heeft longkanker en zij kan zich zelf niet langer redden.
Ik ben haar enige dochter. Mijn zus (50) is jl november overleden en mijn vader elf maanden daarvoor. M.a.w. ik sta er als mantelzorger een beetje alleen voor, samen met mijn man. 
Mijn man werkt gemiddeld 50 uur per week. Hij is vrachtwagenchauffeur. 

Mijn moeder heeft naast mijn zus en vader in de afgelopen twee jaren ook haar eigen zusje (68), een broer, een schoonzus en een zwager verloren.
De overige familieleden zijn te oud, zijn zelf ziek, wonen niet in de buurt of hebben andere problemen waardoor ze mij onmogelijk zouden kunnen helpen met de zorg voor mijn moeder.

De buren zegt u?
Mijn moeder is al jaren gebrouiieerd met haar directe buren. Met de overbuurvrouw heeft ze wel een goede band. Deze buurvrouw zorgt er voor dat de kliko’s op tijd voorgezet worden, erg fijn. Maar om haar nu te benaderen met de vraag of ze even wil gaan Mantelzorgen voor mijn moeder naast haar werk om?
Ja, naast haar werk om. Immers, als overbuurvrouw heeft zij geen recht op zorgverlof.
Bovendien lijkt mij zij niet iemand die haar salaris een paar maanden kan missen.

Ik heb dat, als dochter wel. Recht op zorgverlof.
Als ik zou willen zou ik natuurlijk best langdurig zorgverlof op kunnen nemen. Immers, mijn moeder kan nog wel een paar maanden leven. Bij langdurig zorgverlof krijg ik alleen geen salaris.

Als mijn moeder dus nog drie maanden leeft, en ik zal als ‘sociaal voelende dochter’ voor haar zorgen, dan kost mij dit dus drie maanden salaris. 
Naast het feit dat ik dan in twee jaar tijd mijn ouders en enige zusje heb verloren, zit ik dan misschien ook nog met financiële problemen opgezadeld.

Volgens mij zou zoiets best wel eens een aanleiding kunnen zijn voor een langdurige depressie / burnout.

Al met al. 


Of overdrijf ik ? 
Wat denkt u?

Nu zult u misschien zeggen: ‘Ja hoor eens Narda, iedere situatie is weer anders. Sommige zieken hebben wel tien kinderen zonder baan, of buren die de loterij gewonnen hebben.’
Is dat zo?
Ìs dat zo?

‘Bovendien zijn er ook nog vrijwillige mantelzorgers Narda!’
Hartstikke mooi natuurlijk.
‘Komt die gezellige roddelaarster uit de buurt je vanavond gezellig instoppen mam’.
Want nee, deze lieve vaak goedbedoelende vrijwillige mantelzorgers of buurthulpen hebben geen geheimhoudingsplicht. Zou u het leuk vinden? Als je al zo kwetsbaar bent, je zo kwetsbaar voelt, je laatste stukje waardigheid opzij te moeten zetten?

Ik heb het geluk dat ik mijn moeder heb weten over te halen om een vrijblijvend bezoek te brengen aan Hospice de Schelp in Krommenie.
Ik heb het geluk dat mijn moeder haar angsten en twijfels hierover uiteindelijk opzij heeft weten te zetten en zich toch heeft ingeschreven.
Overigens hebben de vrijwilligsters daar wel zwijgplicht.

Er zijn mensen (op FB) die vinden dat ik mij er makkelijk van af maak. Zij vinden dat ik verzaak, en dat ik zelf 24/7 voor mijn moeder zou moeten zorgen. Even voor de goede orde: ik ben nog steeds gemiddeld 3 uur per dag bij mijn moeder en doe nog steeds haar was. Eten doet ze bijna niet meer, maar wat ze eet komt bij mij uit de keuken vandaan. 

Nogmaals, mijn moeder kan nog een paar maanden leven. Ik hoop het. Als het einde echt in zicht is neem ik haar mee naar haar eigen huis, als zij dat wil.
Dan zal ik kortdurend zorgverlof kunnen gaan opnemen zodat ik toch nog 70 % van mijn salaris krijg.

Er wordt zoveel gediscussieerd over de Mantelzorg, maar ik hoor maar zo weinig wat de patiënten zelf willen. Zij zijn natuurlijk veel te ziek om hun energie nog in discussies als deze te steken, en ik vind dat wij hun wensen, hun stem moeten verdedigen.
Tot de allerlaatste zucht.

http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/zorgverlof?utm_campaign=sea-t-verlof_en_vakantie-a-zorgverlof&utm_term=zorgverlof&gclid=CJDgkNj748YCFWLKtAod85AMSQ

Vriendelijke groet, Narda

Advertenties

56 gedachtes over “Mantelzorgen anno 2015

  1. Goede reactie, Narda. Makkelijk vind ik het maar. Eerst moeten ouderen zolang mogelijk thuis blijven. Vervolgens gaan ze bezuinigen in de thuiszorg en moet de familie en de buurt het maar opvangen. Maar wel allemaal blijven werken. Het liefst 40 uur in de week. Daarnaast moeten we gezond blijven, dus naast ons werk gezond eten, geen snelle hap, naar de sportschool, op de hoogte blijven van alles wat er gaande is, want ja, als burger behoor je de wet te kennen, en niet vergeten op tijd naar bed te gaan om uitgerust weer om naar je werk te kunnen. Daar tussendoor kan je makkelijk nog even voor je doodzieke vader, moeder of buurvrouw zorgen. Ik zou bijna blij zijn dat ik een sociale fobie heb.

    Ik word overigens vrij agressief van dat soort opmerkingen op facebook. Dat jij je er makkelijk vanaf maakt….

    Liked by 1 persoon

    • Haha, ja je hebt helemaal gelijk Marion. Rem zei trouwens net dat hij meer dan 50 uur maakt. Hij zal wel moeten want het uurloon van een vrachtwagenchauffeur ligt natuurlijk niet erg hoog. Maar je mag al blij zijn dat je nog überhaupt màg rijden van de baas. Sinds de grenzen open zijn is dat allemaal niet zo vanzelfsprekend meer hoor.
      Zie je Remco aankomen voor zorgverlof voor zijn schoonmoeder bij zijn ( overigens zeer sociale) werkgever. Hahaha!

      Like

    • En dan vergeet ik trouwens nog te vertellen dat Rem nog niet eens een vast contract heeft. Ik geloof niet dat hij nog terug hoeft te komen. Niet omdat zijn wetgever hem niet graag in dienst wil houden, nee, omdat er geréden moet worden. Zijn werkgever moet namelijk ook zijn hoofd boven water houden.
      De concurrentie is moordend.

      Like

  2. Commentaar leveren is zovreselijk makkelijk, er zijn maar weinig mensen in staat te vragen “waarmee kan en mag ik je helpen?”.
    De inhoud van je verhaal raakt me, en de keuze die jullie samen maken …..dat is wat telt. Wens jullie veel kracht toe, en waaardevolle mooie momenten….

    Liked by 1 persoon

  3. Je hebt helemaal gelijk Narda. Niemand anders dan wij ouderen zelf hebben het recht te beslissen of we wel of geen burenhulp of hulp van de kinderen willen..
    Wie gaat straks de kont wassen van van Rijn of Rutte. Zeker weten geen buurvrouw.

    Sterkte en een warme arm om je moeder heen.

    Lieve groetjes, Ria

    Liked by 1 persoon

  4. Die depressie en/of burnout is een lelijk spook die in jouw situatie onvermijdelijk om de hoek zal komen kijken. Ik ben toch iets ouder dan jij (56), maar herinner me de tijd dat het bij ons in Vlaanderen doodnormaal was dat een bejaarde mens op zijn/haar 70ste naar een bejaardentehuis ging. Geen wachtlijsten, prima service, perfect betaalbaar. Mocht vandaag mijn bejaarde moeder van 85 kiezen voor zo’n instelling, vliegt ze op een ellenlange wachtlijst en wordt ze zodanig opgelapt dat een medisch adviseur zo zal voorschrijven dat ze het perfect kan redden thuis. Wat is er veranderd aan onze wereld?

    Liked by 1 persoon

  5. Zijn er echt mensen die jou verwijten dat wat jij doet niet oké is? Hoe durven ze. Iedere keer weer lees ik jouw blog. En bedenk ik mij dat ik hoop ooit zo voor mijn ouders te kunnen zorgen als zij het niet meer redden. Dank je wel, dat je schrijft over je weg. En ik hoop dat echt iedereen z’n “Waffel” houdt over wat je doet als dit enkel negatief is. Je verdiend stukken beter, maar zo te lezen in de reacties zijn er gelukkig een heleboel mensen die er ook zo over denken 🙂

    Liked by 1 persoon

  6. Goed stuk Narda.

    Een aantal jaren geleden schreef ik een blog op Libelle blog (staat er niet meer, heb het verwijderd) genaamd Kind van de rekening. Over hoe mijn tante (noodgedwongen want zij woonde nog thuis) jaren naast haar werk voor mijn opa heeft gezorgd. Over het gemak waarmee bedacht wordt dat ik als chronisch zieke, alleenstaand moeder met een baan voor 30 uur p/w en met een enkele reisafstand van 60 km makkelijk alle doktersbezoeken voor mijn vader en moeder kon regelen (in die tijd gemiddeld 4 per week en nooit op dezelfde dag), voor hen kon zorgen, er voor hen kon zijn. Dat dat dus niet ging en dat daarom mijn beide ouders afzonderlijk van elkaar (tijdelijk) in een verzorgingstehuis zatten. Afzonderlijk, omdat beide andere zorg nodig hadden.

    De meest bizarre reactie die ik kreeg was van een mevrouw van mijn leeftijd, alleenstaand, geen kinderen, werkzaam in een verzorgingstehuis. Zij kon mijn type wel. Ik wilde alles hebben maar wilde er niet zijn voor die arme stakkers die er voor gezorgd hadden dat ik alles kon hebben. Die eeuwig voor mij krom gelegen hadden. Ik was een egoïst etc etc. Zij had er alles voor gegeven nu in de gelegenheid te zijn om voor haar ouders te zorgen maar beide waren waren al jaren geleden overleden. Zij sloot haar relaas met de woorden: Maar gelukkig waren er ook nog mensen zoals zij, werkzaam in de zorg, die dit soort eenzame mensen extra in de watten legde, ze eens knuffelde etc..

    Mijn reactie was dat zij geen recht van spreken had. Dat het mijn gevoel was wat ik beschreef en dat zij vanaf de zijlijn, in een heel andere situatie, niet kon oordelen over de haalbaarheid van.

    Later vertelde ik haar reactie aan mijn moeder. Die begon te lachen. ‘Hier loopt er ook zo eentje rond’, vertelde zij. ‘Probeert mij constant te knuffelen en vindt dat je broer en jij je moeten schamen dat jullie niet vaker komen en wil vooral niet luisteren wanneer ik zeg dat jullie het beide druk genoeg hebben met andere verplichtingen en echt wel doen wat jullie kunnen’.

    Ik denk dat je pas weet hoe het is om te mantelzorgen als je er zelf voor staat. En dan nog is elke situatie anders en kan niemand de beslissing voor een ander nemen dat hij / zij moet gaan mantelzorgen. Kan niemand voor een ander beslissen of er nog genoeg rek is om het te doen of dat er professionele hulp ingeschakeld dient te worden. Daarbij denk ik, weet ik, dat er een periode is geweest dat zowel mijn vader (zijn laatste anderhalf jaar) en mijn moeder (toen haar been los lag) alleen maar geholpen konden worden door professionele hulp en niet door broer, schoonzus en mij. Daar hebben wij de kennis niet eens voor in huis. (Schoonzus dan nog een beetje, zij komt uit de zorg).

    Liked by 1 persoon

  7. Narda, petje af voor hoe jij jou situatie en die van je moeder verwoord hier!! De wurggreep waar jij en alle andere mantelzorgers in zitten is verstikkend, en aan je eigen emoties kom je op zo’n manier nauwelijks toe. Ik zie het ook bij een nicht van mij gebeuren, niet alleen mijn tante gaat er met de dag slechter uitzien, maar mijn nicht ook!

    En dan heeft jou moeder jou nog 🙂 Haar reddende engel en degene die haar nog wat vrolijkheid brengt.
    Maar ik als alleenstaande, zonder kinderen,houd mijn hart vast voor als ik wat ga mankeren!!

    Ik ben benieuwd of de regering ook bij houd of het aantal suicides onder ouderen en zieken zal stijgen, want ik ben bang dat dat in sommige gevallen de enige uitweg zal zijn om een leven waardig af te sluiten.

    Liked by 1 persoon

  8. Goed zo, Narda! Heb je het mailadres van van Rijn, toevallig? Niet dat het zin heeft om hem nu je uitstekende blog te sturen, want hij is natuurlijk al lang met vakantie. Een vakantie waar een mantelzorger wel naar kan fluiten. Heel fijn hoor, buren. Als mijn ouders, die in Eindhoven woonden, een beroep op hun buren hadden moeten doen, weet ik niet wat er van zorg terecht was gekomen. Bovendien was mijn moeder (die na een herseninfarct echt hulp nodig had) er zo eentje die liever geen hulp van vreemden wilde aannemen. Mijn vader was stokdoof en vond het enorm lastig om met mensen te communiceren (terwijl hij dat juist wel graag deed). Buren waren zelf doodziek, dementerend, of druk met een jong gezin en werk. Kortom, het was een moeilijke situatie. Net als jij werkte ik toen ook nog, maar probeerde er zo veel mogelijk te zijn. Net als mijn broer, die ook niet naast de deur woonde. Mijn broer in San Francisco konden we gevoeglijk buiten beschouwing laten. Met kunst en vliegwerk en met veel liefde is het allemaal gegaan zoals het is gegaan. Maar vraag niet wat een energie het heeft gekost. Uiteindelijk heb ik er een goed gevoel over (hoewel ik die uitdrukking haat). Ik zou het zo weer doen.
    Toch lijkt het wel of bijna niemand in de gaten heeft wat een wissel dit op de mantelzorger trekt. De mantelzorger heeft eigenlijk ook een mantelzorger nodig. In elk geval iemand bij wie hij/zij het hart kan luchten. Gelukkig kun jij je ei kwijt op je blog (? Ja toch?). En ik denk dat je aan Rem een goede steun hebt.
    Maar er komt een dag, Narda, dat die mantelzorg van jou niet meer nodig is. En ik hoop dat er dan een heel groot vangnet klaar staat/ligt, zodat je niet pijlsnel dat zwarte gat in dondert. En troosteten. Gewoon doen. En schenk nog een roseetje in! Of twee……
    Sterkte, meid!

    Like

  9. Stoor je alsjeblieft niet aan idioten die vinden dat je te weinig doet, ik wens hen een eenzame oude dag. Je hebt het juist héél goed gedaan door je te realiseren dat je nooit 24 uur per dag die zorg kunt dragen voor een langere tijd.

    Ik zie op die site geen reacties staan , ook de mijne niet (heb vast niet het juiste account)

    Maar dan zet ik de reactie die ik daar wél gepost heb ook maar even hier.

    Allemaal leuk bedacht achter een vergadertafel.
    Dit gelezen hebbende vraag ik me af waarom de pil van Drion er nooit doorgekomen is. Na mijn laatste zorgtaak volbracht te hebben zou ik graag een dergelijke mogelijk hebben om me te kunnen onttrekken aan “Jan en Alleman over de vloer ” en/of mijn dochter uit te putten en /of in de armoe te storten.
    Niet alleen moet zij werken maar ze woont ook niet naast de deur, m’n zoon woont overzee . Is men niet een beetje vergeten dat 2015 is en géén 1932 toen iedereen nog bij elkaar in de buurt woonden en de vrouwen thuis waren omdat ze een groot gezin hadden.
    Bespaar me een serie vrijwilligers die voor z’n uitkering moet komen “zorgen” ! Kom maar op met die pil, dat is stuk menselijker!

    Liked by 1 persoon

  10. Iedereen heeft de mond vol over zorg, maar zorgzaamheid is ver te zoeken.
    Trek je niets aan van mensen op FB die negatief commentaar leveren. Ze zijn je aandacht niet waard.
    Je hebt het uitstekend verwoord en ik vind je een kanjer!
    Liefs en een knuffel

    Liked by 1 persoon

  11. Geweldig verwoord Nar. Je doet al ongelooflijk veel voor je moeder vind ik. De overheid heeft een probleem dat het niet meer kan/wil oplossen en legt het bij ons, de burger neer. Natuurlijk willen we heus wel, voor zover mogelijk, zorgen voor onze ouders, maar waar ligt de grens? Er moet toch ook brood op de plank komen. Negatieve reacties op FB??? Terwijl je elke dag bezig bent met je moeder? Gauw naast je neerleggen. Dat soort mensen zijn hersenloos geboren, kunnen ze niets aan doen!

    Liked by 1 persoon

    • Gelukkig zijn het er slechts enkele. Dat geeft de burger weer moed voor de toekomst. Ik suggereerde net al aan Riet dat ze later eventueel nog zou kunnen overwegen om een paar lieve mensen die asiel zoeken in haar huis op te nemen. Slaan er twee vliegen in één klap. Wat jij? 😜

      Like

  12. Bekommerd zijn…

    veel lui die denken
    dat ze de wijsheid
    in pacht hebben leven op de achterkant van de maan

    zich verbergend achter reglementen en statistieken
    terwijl ze wat nog een beetje gezond is verzieken

    steeds meer
    vraag ik me af
    of er op Moeder Aarde altruïstische mensen bestaan

    Een kranige reactie, Narda!
    Sterkte!
    Lenjef

    Like

  13. Zeker als je er alleen voorstaat is het gewoon niet te doen om alle zorg op je te nemen al zou je het misschien nog zo graag willen> Heb het bij mijn broer meegemaakt die nog wel thuis kon blijven wonen dankzij thuiszorg en familie, Maar vraag me af als het langer had geduurd dan die 5 maanden of het dan nog gelukt zou zijn. En bij mijn moeder heb ik ook wel eens dat ik denk, pff even een weekje vrij maar toch ga ik weer. Het blijft gewoon moeilijk. Als ik mijn baan niet was kwijtgeraakt had ik helemaal die zorg niet kunnen geven. Vind dat je echt al heel veel doet, je hebt ook nog je man en kind en vergeet jezelf niet….Heb heel veel bewondering voor wat je allemaal doet. Mijn ervaring met broer en zwager is wel dat dit achteraf wel een goed gevoel is, niet dat ze er niet meer zijn maar dat je het met elkaar goed af heb kunnen sluiten> Dat gevoel gun ik jouw ook van harte.

    Liked by 1 persoon

  14. je hoeft er jezelf helemaal niet over te schamen dat je moeder in een verzorgingstehuis ondergebracht is. Integendeel, want dààr is zij echt aan goede zorg toevertrouwd, narda!
    Wat andere mensen daarvan denken hoef je je niet aan te trekken, meid. Iedere situatie is anders.

    Liked by 1 persoon

  15. Pingback: Blog statistieken 2015 | Beaunino

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s