Oude liefde roest niet…

Wat kan het toch heerlijk zijn. Gewoon een dagje lekker in huis rommelen. Gewoon even lekker je ding doen.
Even tot jezelf komen.
Opruimen.
Opladen.
Thuis zijn.
Wèrkelijk thuis zijn.
Alleen.
En opladen dus.
Heerlijk.

Het leek me dan ook een uitgelezen moment om mijn haar in de verf te zetten vanmorgen.
-En alsof ze het ruiken hè?-

Ik had nog maar net mijn kop vol met verf, of werd ik gebeld.

Anoniem. En ik weet niet hoe dat met u zit, maar voor mij staat ‘anoniem’ zo’n beetje synoniem voor ‘wie weet: een geheime aanbidder’. Niet dat ik daar op zit te wachten hoor, maar enfin. 

Het was mijn baas. Éen van de driehonderdachtentachtig om precies te zijn. 

Gelijk maar even bedankt dat hij er niet lullig over heeft gedaan dat ik hem vrijdagavond een bericht had gestuurd over de zin van verbeterborden.  Een beetje ons project van de afgelopen weken zeg maar…  De laatste tijd heb ik af en toe meer het gevoel dat ik me op de setting van Toren C bevind dan op de werkvloer. Niet dat ik het project niet leuk en gezellig vind hoor, want dat is het heus, maar als je in je privéleven de afgelopen anderhalf jaar vraagstukken op je bordje hebt gekregen als: Wel of geen chemo voor mam, actieve, passieve of helemaal geen euthanasie voor pap, trekken ‘we’ de stekker eruit bij zus, en vervolgens al twee begrafenissen hebt geregeld inclusief speeches voelt het wel een beetje flauw om te moeten bedenken ‘wat er op ons verbeterbordje moet’. 

En dan bedoelen ze nog niet eens de punten welke voor verbetering vatbaar zijn. Welnee, uiteindelijk bleek het om de lay-out van ons bord in spé te gaan. Althans, dat geloof ik. Het kwartje wil nog niet helemaal vallen. -Je zou om minder doordraaien.-

In ieder geval is het dan ook niet voor privéproblematiek bedoelt. Schijnt. 

Gelukkig maar. 

Om een lang verhaal kort te maken: met zo’n sportieve ‘baas’ werd een nachtdienst voor komende donderdag afwimpelen er natuurlijk niet eenvoudiger op:-(
Maar genoeg over het werk. Eigenlijk wil ik helemaal nooit (inhoudelijk) over mijn werk of 478 leidinggevenden bloggen. Maar goed, dit is positief dus dan mag het voor een keertje van mezelf. -Straks gaat u anders nog denken dat ik eigenlijk helemaal geen baan heb.-

Toen ik mijn kop eenmaal uit het sop had, en de verfvlekken met grof geweld weer van mijn iPhone had weten te poetsen, heb ik direct maar een afspraak gemaakt voor mam met de huisarts. Op haar eigen verzoek natuurlijk hé! Het leek me trouwens beter dat ik daar deze keer eens niet met mijn grote neus bij aanwezig zal zijn. 

Was daar verder vandaag nog het Fortuna-dingetje.
Fortuna Wormerveer bedoel ik dan.
-Mijn vroegere cluppie WFC, zoals u wilt-. 
Kampioenen! 
Dat waren ze geworden. Gister.

En dat was echt Superknap.

Echt hoor.

Heus!

-Ik heb nog een paar oude kranten op zolder die verhalen over dat ze kampioen werden in de derde klasse KNVB. Een halve pagina!  En tweede klasse.  Een hele! En Eerste klasse: Twee pagina’s zowat! -“Op een mooie Pinksterdag”. O ja. Ik weet het nog zo goed.

Weet het nog zo mooi.

Maar nu?
Vandaag?
Zo’n lullig klein stukje geweid aan zo’n TOP prestatie in het NHD?
Ik vond het jammer.
En een gemiste kans voor het NHD, werkelijk.

En hoewel ik nog weinig binding heb met mijn oude cluppie raakte het me toch zó, dat ik contact zocht met Denise van Puur Zaans. Het lijkt alsof ze haar best gaat doen er nog wat ruimte voor te maken. De deadline is deze week. 

Weer heb ik contact met Rik. En met Alice. Door Rik uiteindelijk ook met Dennis. 

En met Milda, voor wat foto’s.

-Eventueel-. 

Wellicht gaat het wat worden.

Gewoon, weer een klein stukkie, voor gewoon weer wat mannen, zo naar mijn hart;-)

Advertenties

22 gedachtes over “Oude liefde roest niet…

  1. Ik krijg er het schijt van om in mijn vrije tijd opgebeld te worden door ‘het werk’. Er zijn er altijd die willen opvallen, en als ze in verlof gaan meegeven: “Als er iets is, je moet maar bellen!”. Ik ben dan zo’n gek die zegt: “Als er iets is, bel gerust, ik zal toch niet opnemen”. Ik zeg dit met de glimlach, maar de collega’s weten dat ik het echt meen…

    En, wat een wirwar in je hoofd 🙂 🙂 !

    Like

  2. Gats, haarverf op de i-phone …. Ik ben blij dat ik (nog) kan lezen zonder bril als mijn hoofd in de verf zit. Alhoewel, er bestaan brillenhoesjes. Wellicht de volgende keer op voorhand i-phone in folie wikkelen? Of zou de touchscreen dan niet meer werken? Of de sim-kaart even in een oude gsm met knopjes doen … Want ja, wie weet wie de anonieme beller is 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Zo is het. Ik wil alles begrijpen, in een bakje kunnen stoppen en opbergen op de juiste plaats in mijn hoofd. En raak lichtelijk in paniek als ik het dan niet snap. Je laatste zin geeft de burger moed;-))

      Like

  3. Maar heel weinig mensen hebben mijn 06-nummer. Als het een onbekende beller is, neem ik gewoon niet op. Een goede hond blaft twee keer en dan zie ik wel weer…
    Soms zou ik willen dat er een aan/uit knop op mijn hoofd zat. Dat ik die gedachten die als pingpongballen door je hoofd stuiteren even stil kon zetten. Lijkt me voor jou ook heel lekker.
    Liefs en een knuffel

    Liked by 1 persoon

  4. Verf op de iPhone… Toen haakte ik af…. Want dat is vloeken in de kerk …
    Lekker een dagje niets en goed dat je nee hebt gezegd tegen een van je 1.754,3 bazen.. 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s