Missie ‘de Schelp’ 1

Stipt om drie uur bellen we aan bij de Schelp, het Hospice in Krommenie.
Ik hou mam haar hand vast. Ze is bloednerveus.

‘Voor welke gast komt u?’
Het feit dat mijn moeder als bezoeker wordt aangezien en niet als potentiële bewoner sterkt mam. Ze ziet er ook helemaal niet uit als een patiënt in haar vrolijk gekleurde tuniek, witte broek en hippe ballerina’s. Door twee vrijwilligsters worden we naar de serre begeleid. ‘Mogen we misschien ook in de tuin wachten?’ Ze vinden het allemaal prima.

  In het midden van de prachtige tuin zitten twee vrouwen van middelbare leeftijd onder de blauwe regen die de hele pergola siert. De bloei is bijna op zijn eind.
‘Komen jullie er maar bij zitten hoor, welkom in ‘Hotel de Schelp’, grapt ze. 
Het is de leidinggevende met wie wij de afspraak hebben en een vrijwilliger van de geestelijke dienstverlening.
Voor mam wordt direct een kussentje geregeld.
Èn een asbak natuurlijk;-)

Vanaf de plek tegenover haar aan tafel observeer ik haar voorzichtig. Hoewel ik weet dat ze het niet fijn vond dat een van de vrijwilligers haar behandelde als een hulpbehoevende, door haar te willen ondersteunen tijdens het wandelingetje naar de tuin, zit ze er voor haar doen redelijk ontspannen bij.

Het gesprek wat volgt is ook redelijk ontspannen en erg open.
Mam vertelt al snel over pap en zus.
Soms vind ik dat zo moeilijk; soms besef ik als ik de geschokte gezichten van de toehoorders zie pas hoe vreselijk het allemaal is.
‘We plukken de dag’, zeg ik.
‘We kunnen wel samen op de bank gaan zitten janken maar daar schieten we ook niet veel mee op’, zegt mam.  We vullen elkaar inmiddels aan als brood en boter.
Scherp als ze is signaleert ze wel de kleine trilling naast mijn mond.
‘En dat gaan we nu ook niet doen hè Narda’.
Ze kijkt me strak aan.
Ik verman me.

Mam heeft de afgelopen dagen goed over haar vragen nagedacht.
Nadat ik het issue ‘roken’ voor haar op tafel heb gegooid, en ze zich kennelijk bij de huisregels heeft neergelegd, komt ze ter zake.
‘Goed. Wat moet ik allemaal meenemen als ik kom?’
En als goede tweede: ‘Mag Scotty mee?’
Ze doelt op haar fijne mooie rood glimmende scootmobieltje.

We schieten allemaal een beetje in de lach om haar directheid.
Anita legt uit dat er eerst een medische indicatie moet komen van de huisarts voor ze mam op de wachtlijst kan zetten. ‘De nog te verwachten levensduur moet korter zijn dan drie maanden’. ‘En wat als je nou langer leeft?’ Mijn moeder is bloedserieus. Ik niet:’ dan sturen ze je na drie maanden gewoon weer naar huis’. Ze kan er gelukkig ook om lachen. 
Ik kijk naar mijn moeder. Haar armen hebben al hun vlees bijna verloren.
Ze is niet veel meer dan vel over been.
‘Als ze van de trap af valt zijn we klaar denk ik’.
Terwijl ik dat zeg haal mijn schouders erbij op en lach ik een beetje in een poging het wat luchtiger te brengen.
Ze doet zich lichamelijk veel stoerder voor dan dat ze is, weet ik.

‘Wat doet u zelf nog thuis?’
Eigenlijk komt het erop neer dat ze alleen zichzelf verzorgd. Verder doet ze haar wasje en als het weer goed genoeg is een boodschapje met Scotty.

We spreken af dat we de lijnen kort houden.
Ook met de huisarts.

Nee.
Een rondleiding hoeft ze niet. Mam heeft genoeg gezien.
Ze wil weg.
Ze is moe.
Omdat we er toch langs lopen werpt ze beleeft een blik bij de woonkamer naar binnen.
‘Nou, mooi hoor’.
-Gezamenlijke huiskamers waar je niet mag roken zijn niet echt haar ding-.

‘Kan Scotty trouwens wel opgeladen worden hier?’
Anita knipoogt naar me.
‘Loopt hij op stroom?’
‘Ja. Ik laad hem iedere nacht op’. 
‘Gelukkig hebben we hier ook stopcontacten hoor!’

Nadat we afscheid hebben genomen van Anita schuifelen we naar het terras van het Centrum aan de overkant om alles even te laten bezinken (mam) en te ‘vieren’: deel 1 van ‘Missie de Schelp’ is namelijk met vlag en wimpel geslaagd: Mam ziet het geloof ik wel zitten in ‘Hotel de Schelp’ 

Phieuw!

Advertenties

48 gedachtes over “Missie ‘de Schelp’ 1

  1. Alsjeblieft laat ze nog niet in aanmerking komen voor het hospice….drie maanden is nog maar zo kort 😦 Heel veel sterkte met alles. Ik denk dat je moeder,als ze nog een boodschapje kan doen,het best nog wel alleen kan redden.Maar wie ben ik.Ik wil gewoon het beste voor je moeder. Xxx

    Liked by 1 persoon

    • Dat is lief. Zoveel doe ik niet hoor. Ben meer een soort van chaperonne haha. Rem doet het gras en de administratie, Kyl is tegenwoordig van het vervoer, Yvonne houdt het huis schoon, ik doe de planten en de vijver en Lidy doet af en toe een boodschap. Ik ook natuurlijk wel. En Kyl ook hoor. En ik regel natuurlijk alles verder, buiten de administratie om dan. O, en de overbuuf doet de kliko’s en houdt haar een beetje in de gaten. Wat een top team hé!

      Liked by 1 persoon

  2. Keihard dit soort beslissingen maar tóch goed dat die mogelijkheid er is. Wij hebben er zelf erg “mooie” ervaringen mee gehad( voor zover je over mooi kunt spreken in dit soort situaties.
    Je wordt wél weer flink met je neus op de feiten gedrukt…..zucht!

    Like

  3. Als je moeder niets meer eet, krijgt ze steeds minder energie. Maar wat als alles haar wat eten betreft zo tegenstaat? Je kan haar niet dwingen.
    Ik hoop van harte dat drie maanden veel te kort is! Het zal – hoop ik – ook een beetje rust geven dat je moeder min of meer akkoord is gegaan met deze hospice. Laat het nog lang niet nodig zijn…
    Liefs en een knuffel

    Like

  4. Ik heb alweer een tijdje niet bij je gelezen Nar, maar toen ik dit las dacht ik: God, wat komt er toch veel verdriet op jouw pad. Zo heb je een vader, moeder en een zusje en zo is dat hele leuke gezinnetje van toen bijna compleet verdwenen. Wat vreemd toch allemaal he? Je hebt gezinnen waar ooms, tantes, neven en nichten moeiteloos de 90 halen en je hebt andere gezinnen waarbij… enfin. Het klinkt als een fijne plek voor je moeder. Ik hoop dat ze er nog een mooie, fijne en warme tijd mag beleven. Veel liefs, xx

    Liked by 1 persoon

    • Je hebt het maar te nemen zoals het komt. Er is gelukkig niet alleen verdriet. (Dat hoef ik jou niet uit te leggen). Er zijn ook zoveel mooie momenten. Intens, dat is het. Intens verdriet soms, maar ook intense liefde, blijdschap, dankbaarheid, boosheid. Dat alles. Dat is het.

      Like

  5. Knap dat jullie het zo doen samen. Lijkt me vreselijk moeilijk. Toen mijn broer terminaal werd hebben we er ook over gedacht maar gelukkig kon hij met thuiszorg, familie, vrienden en mijn moeder waar hij nog bij woonde thuisblijven en daar overlijden zoals ie zelf graag wilde. Maar als iemand alleen woont is dat gewoon moeilijk en is dit een oplossing. Ik heb een tijdje geleden een mevrouw geïnterviewd over hospices en een boekje gelezen geschreven door verzorgsters en vrijwilligers en heb er diep respect voor gekregen wat die mensen doen.

    Liked by 1 persoon

    • Als mijn moeder thuis wil overlijden mag dat ook. Ja, als je broers en zussen hebt met wie je de zorg kunt delen is het toch anders. Dit is de beste oplossing die ik nu kan verzinnen. Eerst maar eens op de wachtlijst. En dan duimen dat er een plekje voor haar vrij komt. Hoewel dat weer niet erg aardig is voor degenen die er nu verblijven. Tja.

      Like

    • Net 72. Blijft een kwestie van vooruit denken geloof ik. De dokter komt vrijdag bij haar. Ik zal daar (bewust) niet bij zijn. Ik weet zeker dat ze daar gelukkiger zal zijn dan als ze zoveel zorg aan mij zal moeten vragen. Ik denk dat ze blij zal zijn als ik hulp we allebei hulp krijgen daar.

      Liked by 1 persoon

      • Och meissie toch, veel te jong hè.
        Het is goed dat ze dan dat gesprek met de huisarts alleen doet. Je zult zeker gelijk hebben, mijn moeder wilde ook liever geen hulp aan een van ons vragen toen ze achteruit ging door de Ziekte van Parkinson.

        Liked by 1 persoon

  6. O, wat fijn zeg, dat je moeder het ziet zitten, dat Hospice. Ze moet dan wel die indicatie van niet langer dan 3 maanden hebben, dat is confronterend, maar ze zal dan wel liefdevol begeleid worden als jij er niet bent. Dat geeft voor jou ook wat meer rust.

    Liked by 1 persoon

  7. Lieve Narda en familie je inbox moest ik even laten inwerken op me. Bizar hoe onze levens lopen zoveel verdriet en ellende en toch leef je zo intens. Dit maakt dat je geniet van elk moment en alles zegt wat je denkt. Alles uitspreekt naar elkaar….helaas is de Schelp niet in mijn werkgebied maar als ze er zit ga ik er heen… Zelf ook prachtige ervaringen aan de hospice hier in middenbeemster met mijn vriendin die er heeft gewoont. Helaas te ver voor jullie maar zo een mooie locatie! Je neemt het maar zoals het komt. Please hou me op de hoogte! Wil er voor jullie zijn! Heel veel kracht toegewenst in deze heftige tijd in het leven.. Denk aan jullie liefs en dikke knuffel ook voor je mams XXX

    Like

    • Dat is goed Lin. Dank je. Vrijdag kimt de dokter. Ik heb gewoon echt het gevoel dat het niet lang meer zal duren, maar misschien zit ik er naast. Bij mijn vader had ik dat goed ingeschat. Ik had haar vrijdag al de groeten gedaan en dat vond ze erg leuk. Uiteraard krijg je de groeten terug. Ja, bizarre, intense tijden zijn het hé?! Dikke kus Lin. Ik vind het klasse hoe jij je staande weet te houden. XXX

      Like

  8. Fijn dat het bezoek zo’n positief einde had. Dat zou voor jou ook wel een behoorlijk fijne oplossing zijn. Ik heb mijn moeder mijn grootvader weten verzorgen en eenvoudig is het niet…. Integendeel…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s