Birthdaygirl

Als ik wakker word is het nog maar een uur of zes. Rem ligt naast me te snurken. Sinds zijn verstandkiezen vorige maand getrokken lijkt dat wel weer erger geworden. Liet hij overigens gewoon op zaterdag bij de tandarts doen hoor. ‘Doorverwijzen? Kunt in dat zelf niet even doen?’
Ik heb een kater van jewelste. Gister waren Karin en Steef, mijn neef Johan en buurman Pascal hier. Heerlijk, zo’n klein groepje mensen met hetzelfde gevoel voor humor. Veel gelachen.
Een echt feest geef ik wel weer eens als ik vijftig word. Vroeger, toen ik met M. samenwoonde had ik bijna ieder weekend wel een verjaardag. Doodmoe werd je ervan. Ik tenminste wel. -Hoewel het ook wel vaak gezellig was hoor.-
Ik check mijn FB.
Niets, nada, nope, geen enkele felicitatie:-(

Nadat ik nog vier uur heb liggen draaien sta ik op. Beneden is het een puinhoop. Karin heeft weer enorm lopen gooien met de borrelnootjes;-)
Er zit een vreemde gele vloeistof in mijn wijnglas. Ik ruik eraan. Bier. Getverjasses, ben ik dan overgestapt op bier?

Rem is inmiddels ook beneden. ‘Koffie?’
De regen tikt zachtjes tegen de ruiten. Haan lummel staat onder de tafel te schuilen, zijn verenstaart hangt vandaag maar een beetje troosteloos naar beneden.

Rem gaat motorraces kijken. Voor de zoveelste keer check ik mijn FB. Ik vind het altijd zo leuk al die berichtjes als je jarig bent. Nog steeds is er geen enkele felicitatie. Het is al half twaalf inmiddels. Ik begin me toch wel zorgen te maken nu. Vind echt níémand mij dan lief genoeg om mij even te feliciteren?

Dan krijg ik een appje van Dais. ‘Je moet je blokkade even van je FB afhalen, niemand kan nu iets op je tijdlijn plaatsen’. Pfff… Wat stom van me om daar niet aan te denken.
Even later verschijnt dan gelukkig toch de eerste felicitatie.
Wat kan dat FB dan rare dingen met een mens doen hè? Eng toch!
Als je je gevoelens van welbehagen en eigenwaarde gaat laten afhangen van FB berichtjes en reacties moet je jezelf toch eens flink achter de oren gaan krabben hoor Nar!
-waarvan akte.-

Ik denk aan vorig jaar, toen mijn vader er voor het eerst niet was om me te feliciteren. En dit jaar is ook zus er niet meer. Ik denk aan vroeger. Aan ballonnen. Aan ‘lang zal ze leven’s met taart en kaarsjes.
Maar mam is er gelukkig nog wel bij.
In tijden van nood tel je je zegeningen.
Ik plaats mijn gedachten hierover op FB en de kaart van zus van vorig jaar.
Dat een mens zo blij met een oude kaart kan zijn hé?

Kyl komt ook beneden.
Zijn cadeautje krijg ik nog, een lekker luchtje. Zaterdag heb ik met Rem nieuwe oorbellen gekocht.
Van mam mocht ik een nieuwe tas kopen. Verder van Karin en Steef lekkere badschuim en een haarmasker, van Pascal een fles rosé en van neef Johan een fles elixer 43;-D

‘Wat zie je eruit’, zeg ik als hij me feliciteert. Kyl heeft een hele dikke kaak. Het doet pijn. Verdorie zou er dan toch een stukje verstandskies achter gebleven zijn in maart?
‘Heb je gehuild mam?’
Ik knik. ‘Een beetje. Ik was opeens zo verdrietig omdat opa en Fenna er niet meer zijn. En het zal de laatste keer zijn dat oma op mijn verjaardag is’. Kyl gaat naast me zitten en steelt mijn voorhoofd. Rem streelt mijn voet.

Nadat ik een kop champignonsoep heb gegeten kikker ik weer een beetje op. ‘Zullen we toch even naar ‘Boulevaart?’
Rem vindt het best.
We spreken af dat Kyl oma om kwart voor vijf oppikt en dat we elkaar zien bij café het Centrum. Achter het café zit een mooi terras met veranda waar mam kan roken.

In Krommenie is het een trieste bedoening. De standjes worden al opgeruimd als wij om kwart over drie aankomen.
Er speelt een band. Een paar mensen veinzen dat de stemming erin zit, in een poging het feest te redden. De ijskarvrouw staart treurig voor zich uit, het hoofd zwaarmoedig geleund op haar handen.
Zelfs de broodjes warme worst kunnen ons vandaag massaal gestolen worden.

Bij ‘de Vermaning’ staan de deuren open. Verschillende schilders exposeren hier. Ik ben zelf meer geïnteresseerd in het pand zelf. Ik ben gek op oude huizen, kerken en panden. En VOC schepen. Echt hoor;-)
Niet dat ik er veel verstand van heb, maar gewoon door het gevoel wat je krijgt van de sfeer. Heel bijzonder. Heel intens soms. Dan zie ik het verleden zo voor me.
-Maf wijf hé?!-

Ook bij een oud Zaans herenhuis staat de deur open. Wat een buitenkans weer. Ik sleur Rem zo’n beetje mee naar binnen. Het is er zo mooi. Wat een prachtige keuken. Witjes op de vloer, een oude Zaanse schouw, een giga gasfornuis. Ik begin zowat te kwijlen. Ook de tuin met de oude droogrekken is een plaatje. Een serveerster in ouderwetste dienstmeisjes kledij serveert naar wens hight-tea onder de grote parasols in de tuin.
Wat had het allemaal gezellig kunnen worden als het weer maar een klein beetje mee had gezeten.

Als we buiten komen is het nog harder gaan regenen. Rem heeft gelukkig de paraplu meegenomen. Velen zijn niet zo gelukkig. In groepjes schuilen ze onder het afdak bij de juwelier.

In het Centrum is het warm en droog. We komen er meestal alleen in de zomer, met mooi weer. Achteraan het terras is namelijk een aanlegsteiger zodat we er wel eens met ons bootje langs gaan. Kennelijk zijn wij ook de enige mensen die er gebruik van maken. Meestal moet Rem zich eerst een weg door de brandnetels banen voor hij de boot vast kan leggen.

‘Het terras is vandaag dicht hoor’, groet Nance ons. Met een latte en een pilsje gaan we bij het raam zitten. Het is stil op straat. Binnen is er ook niet zoveel aan. Er zit maar een man of acht aan de bar. Achter in de zaak spelen twee jongens een potje biljart.
‘Ik weet niet of je moeder dit nu wel zo leuk vindt schat’. Ik denk het ook niet. We bellen Kyl. ‘Pik ons maar op voordat je oma ophaalt hoor’.

Mam vindt het niet erg.
‘Dat is toch niets nu met die regen’.
Thuis doen we gezellig het kacheltje aan.
Ik laat mam de kaart van zus van vorig jaar zien.
‘Mooi hé?’

Dan moet ik ook wat minder mooi nieuws vertellen. Vanmorgen heb ik een mail ontvangen van een veel jongere broer van mijn vader.
Geen goed nieuws.
Kankernieuws.
Longslijmvlieskanker om precies te zijn.
En geen behandeling meer mogelijk.
Nooit gerookt, nooit bij zijn weten langdurig in aanraking geweest met gevaarlijke stoffen op het werk of waar dan ook.
Redelijk gezond geleefd.
Ze hebben net (weer) een heel traject borstkanker achter de rug.
Hij is nog veel te jong.
In de zestig nog maar.
Waarom nou toch?
Er is nog een klein beetje hoop dat het de variant is die door een fout in de genen kan ontstaan. Maar ook dan geen kans meer op genezing als ik het goed begrijp.
Mam slikt.
‘Nee toch? Hoe kan dat nou?’
De vraag blijft als een stil vonnis boven de tafel hangen.
Wat valt er te zeggen?
Ik steek maar een kaarsje aan.

Dan moeten we het over nog iets hebben waar mijn moeder zich liever niet mee bezig houdt. ‘Ik ben gister bij de Schelp geweest mam’. De Schelp is een Hospice in het centrum van Krommenie. Sterker, het zit ook zowat tegenover café het Centrum -met het heerlijke terras- in Krommenie.

Zaterdag, tijdens de braderie hielden ze een open dag. Mam wilde niet mee. We hadden afgesproken dat ik er eens een kijkje zou nemen om te polsen of het misschien -ooit- ‘iets’ voor haar zou kunnen zijn.
(Lees: Wat is het rookbeleid, kan ze een sherry’tje drinken, hoe zit het met de privacy, kan Scotty mee, en heb ik een eigen badkamer? Ons kent ons!)
Om kort te zijn: ik vond het wel ‘iets’ voor haar.
Sterker: ik ben razend enthousiast!

Mam lijkt het maar niets.
‘Al die mensen die dood gaan’.
-Zo ongezellig-.
‘Maar voordat je een conclusie trekt verlang ik wel van je dat je die conclusie ergens op baseert mam’.
Ze zucht.
‘Maak ik een afspraak voor vrijdagmiddag en dan kunnen we daarna gelijk gezellig nog wat drinken op het terras bij het Centrum’.
‘Nou vooruit dan maar kind. Maar als ik het niets vind ga ik er niet heen hoor!’
Nu zucht ik.
‘Dat is prima mam. Als je maar belooft dat je niet daar met je armen over elkaar gaat zitten roepen dat je hier onder protest bent.’  Dat had ze me een paar jaar geleden geflikt toen ik haar na veel zeuren eindelijk mee had gekregen naar de huisarts omdat ze zo mager werd. Grapjas.

Ach, ze doet zo haar best.
Maar ze gaat achteruit.
We maken ons zorgen.
‘Hard achteruit Rem? Wat denk jij?’
‘En jij Kyl, hoe vond jij oma vandaag?’
‘Het kon nog weleens hard gaan nu schat’.
‘Oma heeft zowat weer niets gegeten mam’.

-Het in slaap vallen.
-De vermoeidheid.
-Ze wordt -logisch- kribbiger.
-De blik in haar ogen die soms zo anders is.
-ze eet nu helemaal geen gewone maaltijden meer, slechts 1 Nutricreme, en de Nutridrink.

Vorige week begon ze ineens over haar ringen.
‘Deze verlovingsring heb ik van je vader. Deze van M1, (de ex verloofde van mijn zus), deze vlinder heb ik van Fenna, deze twee heb ik van jou en Alex, en dit is natuurlijk mijn trouwring.
‘Goed onthouden’.

Rem en Kyl komen terug met Chinees. Pas als ik zit te eten weet ik weer waarom ik eigenlijk helemaal niet van Chinees eten hou. Gek, ik had er zojuist nog zo’n trek in.
Mam beweegt haar Foe Youg Hai wat van links naar rechts en van boven naar beneden.
Voor de gezelligheid steekt ze af en toe een lege vork in haar mond.
We hebben natuurlijk weer veel te veel besteld.

‘Vinden jullie het goed als ik voor bij tafel vast een sigaretje rook?’
Eigenlijk vind ik het helemaal niet goed. En Rem en Kyl vinden het ook vies en onfatsoenlijk maar in koor roepen we eensgezind: ‘Goed hoor’.

Als we klaar zijn doe ik de restjes van mam en mij op een bord en breng ik het naar de kippen. Zij ook een beetje feest.
‘Wie brengt mij zo naar huis?’
Kyl werpt zich op.
‘Ben je moe mam?’
Ze is hartstikke moe.
‘Wil jij voor mij morgen mijn medicijnen bestellen?’
Ze geeft me een keurig lijstje.
‘Het is zo’n gedoe, ik word er zo nerveus van’.
‘Dat is goed hoor mam, dan pik ik ze wel op voor ik je dinsdag uit mijn werk kom halen’.

Met ons drieën helpen we mam in haar jas en shawl.
‘Wacht maar even hier hoor oma, dan rij ik de auto voor’.
Samen wachten we bij de voordeur tot Kyl voor staat.
‘Bedankt hoor mam. Was evengoed gezellig hé?’
Voorzichtig geef ik haar een knuffel.
‘Ja, wel jammer van het weer hé? Nou ja, volgende keer beter’.

Ik help mam de auto in en geef haar gordel aan.
De ruitenwissers piepen op het raam.
‘Ga snel naar binnen kind voor je kou vat’.
‘Dag mam, voorzichtig hoor, tot dinsdag’.

Ik blijf in de deuropening staan zwaaien tot de auto hoek om is.
Het regent nog steeds.

Ik denk dat de dag gewoon moest huilen.

Advertenties

40 gedachtes over “Birthdaygirl

  1. Mijn vriendin ‘werkt’ bij dit hospice huis. Misschien wel gesproken of ga je aanstaande vrijdag kennis mee maken. Annemarieke, een super lieve vrouw die altijd breeduit lacht.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik had nog zo op een blaadje papier geschreven wanneer je jarig was, maar ja, dat blaadje is ergens verdwenen natuurlijk. En op Facebook zijn wij geen vrienden denk ik? Ik wens je bij deze alsnog een héél gelukkige verjaardag. Ik denk ook dat de dag moest huilen, voor je mama, die zo moedig is, maar toch verder achteruit gaat. Voor jou omdat je haar ook zult moeten missen. Voor alle shit toestanden waar mensen steeds weer mee geconfronteerd worden in hun leven. Dat je toch een mooi jaar mag hebben Narda. Veel sterkte xxx

    Liked by 1 persoon

  3. Ik ook een beetje….., om wat je nog te wachten staat…… en omdat je verjaardag op deze manier zo’n verdrietige nasmaak heeft…..
    Dan geef ik je maar een dikke knuffel om je tóch te feliciteren met je verjaardag! XXX

    Like

  4. Bij je tweede zinnetje dacht ‘mijn flauwe ik’ aan de remslaap. dom, dom, dom…
    Van harte gelukgewenst! Daarbij horen dan drie zoenen in Vlaanderen, maar daar probeer ik telkens hard aan te ontsnappen. Wie heeft zoiets stoms ook uitgevonden?
    Een lied wil ik wel voor je zingen:

    (heb je ervan kunnen genieten?)

    Liked by 1 persoon

  5. Ik begrijp waarom die regen zo met bakken naar beneden kwam gisteren Narda. Ondanks dat het jouw verjaardag was (nog gefeliciteerd trouwens) en het een fijne dag zou moeten zijn, geeft dit blogje mij dat gevoel helemaal niet.
    Ik wens je veel sterkte en stuur je kracht, want dat zal je hard nodig hebben!

    Liked by 1 persoon

  6. Die laatste zin zegt alles. Ondanks “veel” toch nog gefeliciteerd met je verjaardag. Het is zo’n moeilijke periode, en dan ook nog zonder je vader en zus… Ik wou dat ik iets voor je kon doen, maar ik sta met lege handen en na het lezen van je blog ook met een stille mond.
    Liefs en een knuffel, Narda ❤

    Liked by 1 persoon

  7. Hoi Narda, ik reageer niet zo heel vaak maar jouw schrijfsel was pittig! Ook ik kan je alleen sterkte wensen met het rouwen om de mensen die al weg zijn en die straks gaan overlijden. Alsof het niet op kan houden!
    vraag me af of je je een moment jarig hebt gevoeld. Op naar zoveel mogelijke momenten,Ingrid (SE)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s