Midlife Laura

-fictief-
Hij was er. 

Ze had het niet eens echt gezien, eerder gevoeld. 

Hèm. 

Of was het misschien een vleugje van zijn geur geweest?

Lichaamsgeur. 

Was het niet zo dat je onbewuste deze geur al eerder waarnam dan je neus? 

-Maar buiten? 

Op een zonnig terras?-

Haar lichaam had direct gereageerd. 

Direct.

Ze had het gewoon geweten. 

Punt. 
‘Jij nog zo’n cocktail?’ 

Ze knikte naar haar vriendin. 

Zou ze er twee vragen? Die eerste sloeg ze zo wel achterover. 
Negeren moest ze het. 

Geen aandacht aan schenken. 

Ze wist het, en meestal lukte het ook wel. Maar nu? Kijk nou, ze stond te knikken op haar knieën. 

Wat deed hij toch met haar? Wanneer hield het verdomme nou eens op? 
‘Meestal houdt een verliefdheid niet langer dan twee jaar aan’. Dat had ze gelezen. 

-Een jaar of vijf geleden-  

‘Alsjeblieft Lau!’

Gretig pakte ze de flute van Inge aan, veegde de blauwe suiker die als versiering op het randje kleefde met haar vingers weg en stak ze een voor een in haar mond om ze vervolgens af te likken. 

Mijn god, daar zou je hen hebben. 
‘Lekker dames?’

Stoer stak ze haar glas als wijze van groet naar hem omhoog. 

Als ze nou maar weer niet over het weer begon straks. Had ze überhaupt weleens ooit gewoon een normaal ontspannen gesprek met hem gehad?  Gewoon, een Normaal Gesprek?-

Hij moest haast wel denken dat ze achterlijk was. 

Oninteressant. 

Saai. 

Een humorloos stuk chagrijn. Kon ze maar eens gewoon normaal met hem praten. 

Gewoon, als zichzelf. 

Dan zou de magie in één keer opgelost zijn in het niets. 

Vàst. 

Ze zou hem heus niet zo leuk meer vinden als ze hem in het echt zou leren kennen. 

Hij zou veranderen in een gewone zak van vlees en bloed. 

Net als alle anderen. 
Ze maakte zichzelf gewoon helemaal gek. 

Er wás niets tussen hen. 

Hij was gewoon áárdig. 

Net zo aardig tegen haar als tegen ieder ander. 

Had hij ooit iets gezegd of gedaan waaruit ze af had kunnen leiden dat hij verliefd op haar zou zijn?

Nou dan!

Ze had gewoon een grote fantasie. 

Dàt was het. 

Kappen nou! 

Met een geplastificeerde menukaart wapperde ze zich wat koelte toe terwijl Inge ontspannen met hem praatte. Waar hadden ze het in vredesnaam over? 

Grappig was het wel blijkbaar. 

Ze lachten samen. 

Inge haar bubbeltjes-lach, en hij zijn eerlijke heerlijke lach, as Mindfull as Mindfull can be. 

‘….toch?….Hé Lau. Wat vind jij?’

Ze knikte maar wat, ze had geen idee waar ze over spraken. 

Ze wilde het ook niet weten. 

Negéren, dàt moest ze. 

En bubbels!

Die ook. 

Heel veel bubbels. 

Ze zou ze zelf moeten halen vreesde ze. 

Zijn glas was nog voor de helft vol. 

Bovendien was het haar beurt. 

‘Willen jullie nog wat drinken?’

Inge stak meteen haar glas toe. ‘Lekker hoor, doe mij nog maar zo’n cocktailtje’. 
Daarna hief Lau haar hoofd een beetje op en keek hem recht aan. 

‘Wat wil jij?’ 

Op het moment dat hij terug keek voelde ze weer die flits van de toppen van haar vingers tot in haar tenen trekken. Alsof de bliksem was ingeslagen. Alsof niets meer telde, niets er meer toe deed, niets meer bestond, behalve hij en zij. 

Maar deze keer was ze erop bedacht geweest; ze hield zich goed vast aan de sta tafel. 

Lang, te lang bleef hij haar aankijken. 

-Zeg wat alsjeblieft.-

‘Zal ik even met je mee lopen Laura?’  

Ze schudde haar hoofd. 

‘Nee hoor, niet nodig, dank je’. 

Dat had ze goed gedaan. 

Zonder aarzeling.

Gewoon, normaal. 

Bravo. 

‘Een pilsje dan graag, dank je’. 
Voorzichtig liep ze op haar hoge hakken naar de bar. 

Haar eigen glas sloeg ze in een keer achterover. 

Ze moest weg hier. 

Weg, weg weg.

Voor ze…

Wat bezielde haar? 

Come on!
Met twee drankjes kwam ze terug. ‘Neem je zelf niet Lau?’

Ze schudde haar hoofd. 

‘Nee. Ik ga naar huis Ing’. 

Ze voelde een schok door haar hand schieten toen hij het pilsje van haar aan nam. 

In een reflex keek ze hem aan. 
Nu wist ze het zeker. 
Ze moest naar huis. 
Waar haar man met een fles wijn op haar wachtte. 

———————

p.s.  Wat een slap verhaal hé, haha. Het is een probeersel.  Ik denk dat ik Inez maar weer eens uit het slop moet halen. Kunnen ze leuk vriendinnen worden. Of elkaars worst nightmare;-)

Advertenties

30 gedachtes over “Midlife Laura

  1. Ik vond het juist GEEN slap verhaal, ik vond het een heerlijk, geweldig verhaal! Serieus! En het leuke was: ik vroeg me de hele tijd af hoe het af zou lopen en dit eind was perfect. Je hebt het in je hoor Nar, verhalen schrijven. Blijf het doen, blijf oefenen. Ik vond deze echt heel leuk!

    Liked by 1 persoon

  2. Pingback: Laura’s Midlife deel 2 -Interactief!- | Beaunino

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s