Tis niets hoor

‘Narda kom je binnen? 

De dokter is er!’  

Snel leg ik het oude mesje van pap dat ik een stief uurtje eerder in de schuur had gevonden weg, en gooi de verminkte paardenbloemen in de groene kliko. 

‘Eerst even mijn handen wassen hoor’, groet ik de dokter. 

Ze heeft al plaats genomen op de bank zie ik. Ònder de foto’s van pap en zus. En nìet in de stoel van dr. Spruitje. Mam zit nietig klein te wezen in haar eigen stoel. 

‘Hoe gaat het met u mevrouw K.?’

‘Het gaat wel hoor’. Met mijn moeder gaat het altijd goed, of op zijn minst toch re-de-lijk. 

– De realiteit: Ze at de afgelopen weken nog minder dan anders en was bek- en bekaf toen ze afgelopen maandag de 100 meter van de auto naar het graf van haar zusje geschuifeld had-.

‘Ik doe nog steeds zelf mijn boodschappen hoor!’  

De dokter is vol bewondering als mijn moeder verteld over haar scootmobieltje waarmee ze nog een paar keer per week haar gele puddingkoeken, sigaretten en sherry haalt. 

Als het weer een beetje meezit dan. 

Mam glundert. 

‘Maar ik heb ook een hulp hoor!’ 

Eensgezind prijzen mam en ik Yvon de hemel in. 

‘Ik doe bijna niets hier hoor’, jubel ik mee, ‘alleen als Yvon ziek is, of op vakantie’. 

Mam knikt bevestigend. 

‘Ze helpt me zelfs met mijn bed verschonen als ik dat vraag’. 

Doordat mam even later verteld dat ze best nerveus was om kennis te maken -en daarom een beetje reutelt- komen we vanzelf op onze ‘Good Old dr. Spruitje’. Mam gelooft vanaf het moment dat ze de algemene afscheidsbrief van hem had gelezen dat hij één of andere nobele missie aan het uitvoeren is, ergens in the Outback, op dagen reizen vanaf de bewoonde wereld. En om eerlijk te zijn vond ik het beeld van dr. Spruitje en z’n cowboylaarzen, kurkenflaphoed en een didgeridoo temidden van dansende dikbuikige aboriginal kindertjes met mooie droomstreepjes op hun lijf zoveel leuker dan het beeld van hem in een verloederde praktijk waar hij bejaarde Aboriginals van de drank af probeert te houden, dat ik mam maar in die waan gelaten heb. 

‘Hij gaat zulk goed werk doen nu….’ 

Uit alle macht probeer ik met een serene glimlach en beamende knikjes dr. Gipsy te seinen het onderwerp verder te laten rusten. Tevergeefs. ‘O, nou….hij zit gewoon in Darwin hoor, gewoon in een huisartsenpraktijk’, zegt de ze. ‘Hij doet daar gewoon hetzelfde als wat hij hier deed’. 

-Arme mam. Zomaar weer een illusie armer. Haar eigen dokter notabene zo nobel afgestaan voor het goede doel…..-

‘Maar huisarts zijn is toch ook heel mooi en dankbaar werk mevrouw K?’  

Mam knikt. 

Ze vindt van niet zie ik. 

-Er volgt een korte stilte waarin e.e.a. even moet worden verwerkt. 

Tactvol vraagt de dokter nu naar pap en zus. ‘U heeft toch al wat meegemaakt hé?’  Mam knikt. 

‘Ja. Het was heel erg hoor. Mijn man, mijn zus, mijn broer…Maar het allerergste is mijn dochter. Dat vind ik het allerergste’. Het is voor het eerst dat ik mam dit echt zo hardop hoor zeggen. Het raakt me. Niemand verrekt een spier.  ‘Je kind verliezen is moet het ergste zijn wat er is’, beamen de dr. en ik. Er volgt weer een korte stilte waarin ik een heel klein stemmetje in mijn hoofd dat roept “En ik dan, en ik dan? Moet ík dan niet binnenkort naast mijn vader en mijn zus ook nog eens mijn lieve moeder gaan verliezen?” het zwijgen opleg. 

Na nog een paar andere belangrijke dingen besproken te hebben neemt de dokter alweer afscheid. ‘Zal ik dan over drie maanden weer eens bij u komen kijken?’  

Mam knikt verheugd. 

‘Dat is goed hoor dokter. Als het nodig is belt mijn dochter u wel’. Dat gelooft de dokter direct. Dan laat ik haar uit. 

‘Ze is aardig hé?’ 

Gelukkig vindt mijn moeder dat ook. 

‘En ze heeft je toch maar mooi in bescherming genomen toen ik de diëtiste weer op je af wilde laten sturen’. 

Mam glimlacht. 

‘Ja, dat is toch ook nergens voor nodig!’  

‘Ik heb trouwens nog maar drie Nutridrinkjes Narda’.  

‘Zal ik gelijk maar even bestellen dan?’  

‘Ja. Graag. Maar ik moet geen pudding hoor, die heb ik nog zát. Een hele doos vòl bijna!’

Als ik ene Vera aan de andere kant van de lijn uitleg dat mijn moeder graag deze keer alleen de drankjes ontvangt, hoor ik voor het eerst dat de diëtiste opdracht heeft gegeven om mijn moeder voor tweederde deel puddinkjes en eenderde deel drankjes te voorzien. 

‘Dus twee puddinkjes en één drankje per dag’. 

‘Ik moet geen pudding meer hoor kind, géén pudding, echt géén pudding hoor, die krijg ik niet weg’, roept mam er doorheen. 

‘Ze wil echt geen pudding’. 

Vera zucht. 

‘In dat geval zult u eerst even met de diëtiste contact op moeten nemen’. 

De diëtiste neemt helaas niet op. -Sterker, de toon van de overgaande telefoon klinkt alsof ze ergens bij dr. Spruitje tussen de dansende streepjes in onze imaginaire Outback zit.-

Ik bestel alleen de drankjes. 

‘Nee, echt alleen Vanille, banaan en chocola Vera. Géén aardbei!’

‘En géén pudding hoor kind’  

Morgen de dietiste nog maar eens proberen. 

Voor ik mijn boodschappen ga doen vul ik nog even het vijvertje opnieuw met vier grote emmers water en verwijder ik de laatste paardenbloemen op het achterste terras. Volgende keer dan maar het terras schrobben. 

‘Kom ik je morgen na mijn werk weer halen hoor mam. Eten we lekker Postelein met een bal gehakt’. 

-Dat vindt ze heerlijk weet ik-.  

‘En zondag is het natuurlijk Moederdag. 

Zullen we dan weer lekker asperges eten?’  

‘Dat is fijn hoor kind. Dankjewel!’  

‘Het is niets hoor mam’. 

Advertenties

25 gedachtes over “Tis niets hoor

  1. Vanille chocola en banaan. , het waren de enige drankjes en het enige wat ik 6 maanden lang via een infuus in 2013 naar binnen kreeg, de rest was niet te drinken.
    Het stemmetje in je hoofd dat zal mijn dochter ook gehoord hebben toen ik er bijna onderdoor ging, na het verlies van mijn zoon, en ik dan.Zij was er nog en jij bent er ook nog, dat is nog geen gemis.
    Geniet zoveel mogelijk van wat je nu nog hebt.

    Fijn weekend,
    Groetjes, Ria

    Like

  2. Het is een fijn idee dat je dokter je verlaat om heel belangrijk werk te doen en je niet zomaar “in de steek laat”.
    Het is fijn als je ouders de sterke held zijn waar je op kunt steunen, op het moment dat deze rollen omkeren betekent dat een heleboel.
    “En ik dan”…is dan de steunpilaar geworden.
    Gelukkig kun je hier je verhaal kwijt en heb je ook weer mensen waar je op kunt steunen.
    Dapper vind ik het, om het zo te benoemen.
    Dikke knuffel.

    Liked by 1 persoon

  3. ’t Is niets hoor. Met die ene zin, zeg je alles…
    Ik geef je twee dikke knuffels en stevige schouderkloppen. Je bent een kanjer ❤
    Hopelijk kan je van zondag nog een bescheiden feestdag maken.
    Liefs xxx

    Liked by 1 persoon

  4. Dikke knuffel en respect voor wat en hoe je het doet. Je verhaal brengt me terug naar een paar jaar geleden… en ondanks alle soms zware, moeilijke en verdrietige momenten, ben ik zo blij dat ik ook dit voor mijn moeder heb kunnen doen… (ze genoot ook zo van asperges, zeker op moederdag :-)) x

    Liked by 1 persoon

  5. Je stelt je kwetsbaar op meisje! Het is niet niks wat je meemaakt en ik bewonder je geduld, hoewel ik het ook weer heel erg herken.. Mijn moeder was ook alles voor me, altijd geweest!
    Verwen haar maar, leg haar maar in de watten, kijk haar maar naar haar ogen.. je weet het zelf, nu kan het nog!
    Dikke knuf!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s