Over de dood, over het leven

Gister was de crematie van mijn ome Leo. Slokdarmkanker had hij. -Die hadden we nog niet gehad nee-  

De plechtigheid  vond plaats in Velsen. Ken je het? Velsen? 

Heus, het is er prachtig, maar je moet wel wat soepeltjes ter been zijn, want de zalen bevinden zich helemaal boven op de grote graf heuvel. Gelukkig kon mam mee naar boven rijden. Wat een organisatie toch altijd daar.

Zelf liep ik gearmd met mijn lieve tante leni tussen de graven links en rechts door naar boven. De schoonzuster van mijn in december overleden tante Agnes kwam aan de andere kant naast me lopen. 

‘Waar is Fenna nu?’ vroeg ze. 

-Geen idee, dacht ik. In de hemel? Hier, bij ons? In het Grote Niets?- ‘Ze staat bij mam op de logeerkamer’, antwoordde ik. ‘Binnenkort gaan mam en ik een klein gedeelte uitstrooien op het strand. We wachten op een mooie dag’. 

Het klonk alsof ik het over een ijsje kopen had. ‘Ze wil dat de rest uitgestrooid wordt samen met mijn vader en moeder en onze hond Nino op het Guisveld in Wormerveer’. 

Als ik mijn eigen woorden hoor, besef ik pas hoe bizar ze eigenlijk klinken. En ik geef alleen maar een eerlijk antwoord. 

Belande met nicht Marjan nogal pontificaal op de tweede rij, pal achter Ilona, mijn nu wees geworden nicht. Wilde mam natuurlijk niet alleen laten zitten, maar die zat al -lekker warm- tussen haar twee grote zussen ingeklemd. Dacht natuurlijk pas aan mijn onmogelijke hoestsessies toen ik al zat.

Een wat oudere pastoor heette ons hartelijk welkom en sprak de eerste woorden. Kaarsen werden ontstoken door de kleinkinderen op de woorden van mijn aangetrouwde neef René. 

Daarna sprak mijn nicht. Het was zo mooi. Al die woorden met mooie herinneringen raken mij zoveel dieper dan de woorden van een pastoor. Deze woorden zijn zoveel puurder. Ja, ze deed dat hartstikke goed. -Ze heeft natuurlijk de laatste jaren dan ook genoeg inspiratie voor haar kiezen gekregen. Ik bedoel, mijn familie is de hare, nietwaar, en ome Leo is de vijfde van mijn moeders kant binnen 22 maanden.-Ook het kleinste zoontje van mijn neef zei een paar mooie zinnen, zo lief. 

Daarna volgde een mooie slight-show. Doet het altijd goed zoiets, mocht je er ooit mee te maken krijgen…..Doen!  Mijn lieve ome Leo bleek vroeger trouwens een geweldig knappe man geweest te zijn. Schijnt toch in de genen te zitten hè, zoiets;-)

Na de slight-show bleef het stil. Lang stil. Uiteindelijk bleef het zelfs zo lang stil dat de mannelijke ‘Esther’ van de uitvaartverzorging naar de pastor liep. ‘Hij is in slaap gevallen’, fluisterde nicht Marjan, waarop ik een vreselijke gemene lachbui gelukkig wist te camoufleren in een bescheiden hoestbui.

Na de ceremonie mochten we weer down-hill. Beneden werden we verwelkomd  met een dienblad wijn en jus bij de entree van het condoleance gedeelte. 

Even verderop ontwaarde ik de rest van mijn familie. Op de Bobben na, allemaal met een wijntje natuurlijk. 

Wat later kwamen zelfs de bitterballen langs en zag ik mam zowaar aan een mini saucijzenbroodje peuzelen. 

Ik sloeg even over. 

‘Vrijdag moet ik mijn cocktailjurkje aan’. Zulke zinnen leiden uiteindelijk natuurlijk altijd tot de meest flauwe reacties, en voor je het weet sta je samen weer bijna in je broek te piesen van het lachen. 

Nicht Herna liet nog maar eens de echo foto zien van haar kleinkind in spé. 

Het besef is er bij ons allemaal; we schuiven stukje bij beetje een generatie op. 

Ach. 

Je weet hoe dat gaat met begrafenissen en crematies. Uiteindelijk worden die gewoon nog best gezellig, al durft niemand dat woord op dat moment in zijn mond te nemen. Wat niets af doet aan het respect voor, en het verdriet om de overledene. We hebben gewoon een warme, fijne familie. Gelukkig maar, anders zou het helemaal zo’n trieste bedoening worden toch?! En hielden ze immers zelf ook niet van een borreltje, van gezellig samen zijn?   Misschien word ik er ondertussen ook wel een beetje immuun voor. -Of stop ik het heel ver weg, uit zelfbehoud.-  

20 september volgt weer een neven en nichtendag.  Bij nicht Anja in Oud-karspel. Zo zien we elkaar toch nog eens. 

Tja. 

Vijf van mijn neven en nichten moederskant hebben inmiddels geen ouders meer. 

En ik zal -hoogstwaarschijnlijk dan- de volgende zijn. 

Advertenties

40 gedachtes over “Over de dood, over het leven

  1. Deelneming. Het is nooit fijn iemand te moeten afgeven. Wij hebben bij mijn opa geen foto’s laten zien. Heb ik nu wel spijt van… Zou mooi geweest zijn tijdens de koffietafel. (Want bij ons ging de dienst door in een gewone kerk.)

    Like

  2. Ik val iedere keer weer achterover van wat jullie allemaal te verstouwen krijgen. Goed dat je dan samen kunt zijn met je familie, die warmte voelt dan weldadig aan. Als een warm bad na een héle koude fietstocht. Veel sterkte Narda. xx

    Liked by 1 persoon

  3. Gecondoleerd, lieve Narda.
    De mooiste afscheidsdienst die ik heb meegemaakt was in een oude statige kerk. De dominee was in geen velden of wegen te bekennen. Alles werd door familie geregeld: dia’s, verhalen…Het duurde bijna een uur. Het klinkt stom, maar het was prachtig.
    Die laatste regel, het is ongetwijfeld de waarheid, maar ik krijg er kippenvel van. Hoe moet jij je dan wel niet voelen?
    Liefs en een knuffel

    Liked by 1 persoon

  4. Bah, dat is een naar idee dat jij de volgende bent. Bij ons worden begrafenissen vaak ook redelijk gezellig afgesloten. Behalve die van mijn nichtje van 6 maanden. Dat was een hel.

    Like

  5. Lieve Narda en familie gecondoleerd met het verlies van oom Leo…..en weer zo mooi beschreven! Een lach en een traan net als het leven soms meer traan dan lach maar we blijven lachen (als een boer met kiespijn soms) maar toch. Juist het verliezen van onze dierbare doet ons beseffen hoe kort het leven soms kan zijn. Dus bewust leven en genieten van alles om ons heen. Ik geef jullie vanuit de Beemster een dikke knuffel liefs Linda XXX

    Liked by 1 persoon

  6. Het ligt vaak wel hoe degene heeft kunnen leven. Als het jong is is het natuurlijk heel anders dan bij oudere personen. Bitterballen op de begrafenis, nee, die had ik nog nooit gehad.

    Love As Always
    di Mario

    Like

  7. Ja bij ons in de familie zijn er de laatste paar jaar veel mensen overleden en ook veel tantes en ooms (allemaal flink op leeftijd) En inderdaad herkenbaar na afloop is het gewoon gezellig. Een soort reünie van nichten en neven die je normaal nooit meer ziet althans in onze familie niet.

    Like

  8. Zo krijg ik het gevoel er ook bij geweest te zijn! En ja, we zijn allemaal kinderen van onze ouders, zo zijn we opgevoed en zo staan wij in het leven! Ik ben er blij mee! Dus………. extra bitterballen inslaan als de familie komt…..
    Dikke X

    Liked by 1 persoon

  9. Ik maar denken?
    Velsen?
    Totdat je het over klimmen had 😉
    Toen begreep ik dat je het over Driehuis Westerveld had.
    Prachtige begraafplaats!
    Maar ja, de doden zijn de doden.
    Begrijp dat je liever naar de familiedag verlangt.

    Liked by 1 persoon

  10. Ow die laatste zin Narda, die komt binnen meis….. Ik blijf er diep respect voor hebben hoe jij je hier doorheen slaat. Toch even een troostende knuffel, hoeveel ellende kan een mens in het leven hebben….. xxx

    Liked by 1 persoon

  11. “Bitter”ballen, zeker die laatste zin …………. Begravenissen, ja bij onze familie een plaats om elkaar weer eens te zien, maar daar zit bij ons jaren tussen. Hoe bizar dat jij kunt schrijven 5 keer in 22 maanden!!!

    Liked by 1 persoon

  12. Gecondoleerd Narda met het verlies van oom Leo. Mooi dat in verdriet ook samen met je familie ruimte is voor die traan en die lach, ze horen toch zo bij het leven. Ik wens je in ieder geval veel sterkte en kracht voor nu en de tijd die komt.
    Lieve knuffel uit het midden van het land.

    Liked by 1 persoon

  13. Met innige deelneming en natuurlijk veel sterkte.

    Bij verlies blijft het zoeken
    Jezelf hervinden
    Wat blijft zijn herinneringen
    Bij verlies blijft het zoeken
    Waar zijn de fijne momenten
    Waar is de lach de schoonheid van het leven
    Bij verlies blijft het zoeken
    Jezelf hervinden.

    Liked by 1 persoon

  14. Dat laatste weet je nooit. Gelukkig maar, want anders werd het leven pas echt een hel.
    Blijf nog maar een hele poos want anders komen alle bloggers in opstand. Plato voorop.

    Like

  15. Ja, wat vreemd en onwerkelijk zit het leven soms toch in elkaar he? Soms hoor je van families waar ze allemaal moeiteloos 95 worden. Heerlijk lijkt me dat, maar ja, dat lijkt ons allemaal wel fijn denk ik.

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s