Mag ik dan bij jou?

Soms zit het mee, soms zit het tegen.
En soms zit het verdomd tegen.

Met de linkerborstkas (lees: ribben, maag, slokdarm, alvleesklier of tussenribspieren of what so-ever!) gaat het goede kant op -al heb ik wel een nare hoest-.
Ik ga morgen dus weer werken.
Tussendienstje gelukkig, van 11:30 tot 20:00.
Al met al heb ik me dus toch maar 1 dagje hoeven ziek melden.

Vanmorgen nog even bloed laten prikken, en vanmiddag viel er een afspraak op de mat om vrijdagmiddag nog een echo van mijn hart te laten maken.
Just to make sure hoor mensen, ik heb een rikketik van heb ik jou daar!

Woensdag
Hij was op de motor.
Dr. Spruitje bedoel ik.
En redelijk op tijd, kwart voor drie al.
De afspraak was tussen 1 en 3 dus ik was natuurlijk al ruim voor één uur bij mijn moeder.
Ik kreeg het gelijk benauwd van de rook. Gelukkig kon ik lekker buiten zitten.

Zat ik dan.
Het tuintje waar pap altijd met zoveel liefde en toewijding voor gezorgd had lag er maar verdrietig bij.
Het gras moest nodig worden gemaaid, de vijver moest weer schoongemaakt.
alweer!-
En eigenlijk, eìgenlijk had ik allang de dode resten van de geraniums moeten vervangen voor van die sterke enkelbloemige violen.
De gele Nadda, die moet je hebben, dat zijn de sterkste!
Ik keek en zag.
Gewoon,
dat zo die dingen gaan.
Nog net kon ik het kleine gietertje naast de regenton met rechts optillen om de drie viooltjes die ik wél had gekocht wat water te geven.
Ze hadden er ook niet veel zin meer in.

Soms, weet je soms, dan zou ik zo wel willen janken.
Heel hard.
En dan zou ik best willen schoppen.
Gewoon, tegen die hele kolerezooi die het leven soms kan zijn.
En roepen. Heel hard roepen.
Schrééuwen.
Dat het niet eerlijk is.
En gemeen.

Ik hoorde de bel.
Mijn ouders hebben een leuke bel.
Een bel die klinkt alsof er hele leuke mensen voor de deur staan.
Mam tikte tegen de ruit van de achterdeur. ‘Kom je, de dokter is er’.

Soms noemt mam hem ook dr. Spruitje.
Gelukkig alleen tegen mij hoor.
Eigenlijk lijkt het helemaal niet zo’n aardige naam.
Maar dat is het wel.
Vroeger had mijn oude vriendinnetje Esther namelijk verkering met een hele knappe jongen die Spruit heette van zijn achternaam. Mijn ouders noemden hem Spruitje.

Weet u nog toen Zus aan mij vroeg of hij nou echt dr. Spuitje heette?
-Ze wou Spruitje zeggen, afasie, begrijpt u?-
Dat had achteraf gezien veel toepasselijker geweest.
Ja.
We zijn hier gek op zwarte humor.

Ik ging naar binnen.
De dokter installeerde zich net op -inmiddels zijn eigen- stoel, en gaf mam een complimentje.
‘Wat ziet u lekker bruin’.
Mam groeide.
‘Dat is make-up hoor dokter’.
‘En wat een mooie foto van uw oudste dochter en uw man’.
Pap en zus hielden de dokter vanuit hun lijstjes naast de klok nauwlettend in de gaten.
Hey dr. Spuitje!’
‘Bijna te laat. Net an hoor!’.

‘Mevrouw K. hoe gaat het met u?’
‘Goed hoor dokter’.
(Met sommige mensen gaat het altijd goed, mijn moeder is daar één van).
‘Hoeveel weegt u nu, weet u dat?’
Het is te weinig, heul veul te weinig maar dat wisten we al.
‘Morgen komt de diëtiste langs hè mam?’.
Mam vind dat maar niks.
‘Ze kan toch gewoon alleen een recept voor die Nutridrink schrijven?’

‘Uw dochter heeft me een mail gestuurd met de vraag of u patiënt mag worden van de andere mannelijke arts binnen het team’.
Mam knikte hoopvol.
Was ze voor het eerst in haar leven een beetje gesteld op haar huisarts neemt hij de benen naar Australië!
Ik vind het zo sneu voor haar.
Ze houdt niet van artsen, en al helemaal niet van vrouwelijke artsen, en aan die specifieke ene, die maar tegen pap bleef zeggen dat hij last had van zijn prostaat terwijl hij darmkanker bleek te hebben had ze al helemaal een broertje dood.

‘Helaas gaat dat niet lukken’.
-Arme mam-
‘En die ene vrouw dan, met dat mooie lange krullende haar, kan mijn moeder misschien dan bij haar?’
‘Nou, dat is mooi dat je dat zegt Narda, want deze dokter vond ik zelf namelijk ook het beste bij je moeder passen’.
Mam begreep dat het niet anders kon maar kerk niet blij.
‘Heus, ik denk dat je je wel prettig bij haar zult voelen hoor, en als het echt niet klikt, dan zien we toch wel weer verder?’
‘Ik wil zelf ook heel erg graag patiënt worden dr. Gypsi. En Kylian ook.
Kan dat?’
Volgens dr. Spruitje hoeft dat geen probleem te zijn. Nadat we ook wat andere belangrijke dingen hadden besproken had mam genoeg van al de aandacht.

‘Maar u moet nu echt even naar mijn dochter kijken hoor!’
Beknopt vertelde ik hem wat er gebeurd is.
‘Syndroom van Tietse?’
Hij stond op en liep op me af.
‘In dat geval zou het namelijk -mag ik even?- erg veel pijn doen als ik híer druk’.
‘Auw!’
‘Het is wel gevoelig daar hé?!’
Nadat hij ook mijn longen had beluisterd geloofde hij het wel.
‘Ik schrijf een nieuw recept diclofenac en maagbeschermers voor en morgenochtend nog even bloed prikken’.
Ach.
Daarna zien we ( lees: ik en dr. Gypsi) wel weer verder.

Dan neemt hij afscheid.
‘Heel erg bedankt hoor dr. voor alles wat u heeft gedaan’.
Wat leek ze klein en iel zo naast hem in zijn motorjack.
Ook ik bedankte hem voor alles in slechts drie woorden.
Ik had best weer willen janken.
Schreeuwen
Smijten en schoppen.
Je bereikt er alleen zo weinig mee hè? Je veranderd er helemaal niets aan.

‘Zullen we samen gezellig nog even wat drinken in de tuin voor ik weer naar huis ga mam?’

‘Je hoeft niet te komen hoor morgen als de diëtiste er is, ik kom morgen ook al bij je eten’.
Ik knik.
‘Maar als je je bedenkt dan kom ik hoor!’
‘Ach kind, anders had je er toch ook niet bij geweest, want dan had je toch ook op je werk gezeten’.

Donderdag.
Ik voel me een stuk beter nu ik diclofenac slik.
Behalve mijn maag dan, maar ik weet dat dat over een paar dagen beter zal gaan.
Het blijft troep natuurlijk, maar voor mij de beste ontstekingsremmer die er is.

Nadat ik bloed heb laten prikken rommel ik een beetje in huis. Dat is goed, mijn ribben moeten in beweging blijven. Doktersadvies!
Het lukt zowaar een wasje in de trommel te doen en er twee te vouwen.
Zelfs een klein tasje boodschappen kan ik weer tillen.
Je hebt echt geen idee hoe fijn het is als je dat ineens weer kunt na zulke dagen!

Ik besluit Essent te bellen.
-En dat had ik nou net niet moeten doen-
Klacht n.a.v. het gesprek:

Mijn zusje is jl november overleden. Ze had geen partner en woonde alleen. Haar zoontje woont bij zijn vader.
Keurig doorgeven dat wij de correspondentie regelden voor mijn zus.
In 29-1-2015 eindafrekening gekregen. Er werd zelfs 135 euro terug betaald. Dat kwam goed uit want ze was onvoldoende verzekerd voor haar uitvaart.
Dan denk je dat je klaar bent. Toch?
10 feb ’15 krijgen we een brief dat er een bedrag open staat van 146 euro.
Of we dat willen betalen.
Mijn man heeft toen netjes gebeld en alles uitgelegd. De meneer van de klantenservice zou eea doorspelen aan de administratie en hen verzoeken contact met ons hierover op te nemen. Mijn man heeft hiervoor naast zijn telefoonnummer ook een e-mail adres achter gelaten. We zijn niet gebeld, noch ontvingen wij een reactie per email.
Wél kregen we, zonder enige toelichting 3 maart een aanmaning met een verhoging van veertig euro.

Vandaag na weer een aanmaning wederom de klantenservice gesproken.
Mw. K.
Haar uitgelegd dat we niet teruggebeld waren, noch een mail ontvangen hadden. Volgens haar, en de administratie waar ze tijdens ons telefoongesprek mee chatte, ben ik gewoon verantwoordelijk voor het openstaande bedrag.

Uitgelegd dat mijn vader januari 2014 is overleden, mijn zus dus in november en dat mijn moeder longkanker heeft en in haar ‘reservetijd’ zit. nogmaals, mijn man en ik en mijn moeder hebben al heel veel kosten gehad. Ik vroeg dus om een stukje menselijkheid.
Ze zei dat ze niets voor mij kon betekenen.
Ook kon ze me niet, op welke wijze dan ook, in contact brengen met iemand die misschien wèl iets voor ons kon betekenen. ‘U wilt niet betalen zegt u, dus wordt het vanaf hier overgenomen door de deurwaarder’.

Ik ben er kapot van. Dat een groot bedrijf als Essent letterlijk over lijken gaat.
Lieve mensen waar gaan we toch heen met deze maatschappij?

(Slaan?)

Het is heerlijk weer vandaag.
#Dat dan weer wel.
Als ik om vier uur naar mam rij om haar op te pikken voor het eten gaat mijn telefoon.
Het is de diëtiste die vanmiddag bij mam is langs geweest.
-Zich rotgeschrokken natuurlijk-

‘Uw moeder mag echt geen gewicht meer verliezen nu’.
Ze vertelt me wat ze met mijn moeder heeft afgesproken.
Ik weet nu al dat het mam nooit zal lukken, tenzij ze ‘een heel klein beetje’ gesjoemeld heeft met haar gewicht, en om eerlijk te zijn verdenk ik haar daar wel van.
‘En anders?’
‘Sondevoeding!’.
Juist.
‘Kan ze dan nog roken?’

Thuis maak ik ‘Gamba’s pil-pil’ in de tuin.
Daarna frituren we inktvisringetjes.
Allebei Mam haar favorieten.
Vooral de eerste.
Wie weet is dit voor haar wel de laatste keer dat ze ze eet.

‘Lekker hoor kind, maar ik zit zo vol, neem jij die laatste maar’.
Janken-slaan-schoppen, schreeuwen. NOPE!
Ik ga gewoon maar naar binnen om een vest te pakken.
Voor mam en voor mij.

Dan zie ik een gemist bericht op fb van nicht Ilona.
Het gaat niet zo goed met haar vader, de broer van mam.
Hij is het liefst nu bij zijn kinderen en kleinkinderen.
Ik schrijf haar een lief berichtje.
‘Wil je ook vragen of ze hem bedankt voor al de mooie vliegers die hij vroeger voor me gemaakt heeft?’
-Janken, huilen, schoppen, slaan, gillen, haar uit mijn kop trekken, zuipen-NOPE!

Schijnbaar onbewogen tik ik de tekst terwijl mam van haar sherry-tje nipt.

Kyl lepelt rustig zijn fruit.
Rem haalt nog maar eens een pilsje.
‘Iemand anders nog wat?’

Dan lees ik voor wat ik geschreven heb.
‘Zo goed mam?’

‘Ja kind, zo is het goed’.

Advertenties

42 gedachtes over “Mag ik dan bij jou?

  1. Long time no see 🙂 Maar wat een frustratie en onmacht weer. Ik vind dat deze passage uit je stukje een tegel verdiend op ieder toilet. En dat je dan dat tegeltje steeds even stuk mag gooien.

    “Soms, weet je soms, dan zou ik zo wel willen janken.
    Heel hard.
    En dan zou ik best willen schoppen.
    Gewoon, tegen die hele kolerezooi die het leven soms kan zijn.
    En roepen. Heel hard roepen.
    Schrééuwen.
    Dat het niet eerlijk is.
    En gemeen”

    Dit fragment raakt me. Velen zullen het gevoel herkennen, ieder in zijn of haar eigen context.

    (H)

    Liked by 1 persoon

  2. Amai amai amai. Ik heb niet op het liedje geklikt, want ik ken het wel een beetje, en na zo’n tekst, en dan zo’n liedje, dan zit ik hier gegarandeerd keihard mee te janken met je. Ik zal ook een beetje mee schreeuwen en slaan en schoppen. Weet niet of het helpt, maar gooi het er uit als het er uit moet….

    Liked by 1 persoon

  3. Weet je meis, waarom verzet je jezelf tegen dat gevoel dat wil schreeuwen en schoppen? Het is niet niets wat jou de afgelopen tijd overkomen is en dat moet een plekje krijgen op welke manier dan ook. Denk goed aan jezelf. Dikke virtuele knuffel xxx

    Liked by 2 people

  4. Het is zo veel wat er gebeurd en ik kan me dat gevoel van willen schreeuwen huilen en ergens tegenaan schoppen ,en het lucht zo op !! Zo slecht voor je al dat inhouden van die gevoelens !! Een boksbal zou een goede optie zijn.
    Liefs en sterkte ,Elisabeth

    Liked by 1 persoon

  5. Wat een lastig blogje, lieve Narda. Essent zou wel wat menselijkheid mogen tonen. Zij laten niet weten en jullie mogen een openstaand bedrag betalen dat ook nog eens verhoogd wordt. Zullen ze zeker voelen, die paar honderd euro.

    Dikke knuffel!

    Liked by 1 persoon

  6. Wat een gezeik NA de eindafrekening! Zijn ze helemaal gek geworden? Zet het op fb. Negatieve publiciteit werkt. Maar schoppen en slaan vind ik gevoelsmatig effectiever…
    Liefs en een heel dikke knuffel (zachtjes…)

    Liked by 1 persoon

  7. Met dit soort verhalen druk ik nooit op de like knop, klinkt enig sinds paradoxaal. “Zonder dalen geen pieken” Schrijf je in een van je reacties en dat is ook zo. Je beschrijft je gevoel op fenomenale wijze en misschien, omdat ik die machteloosheid kan/ken. Veel sterkte en bedankt voor dit verhaal. Respect voor je ogenschijnlijke
    positieve instelling.

    Claudia de Breij een van mijn lievelingsliedjes op het moment…..
    Mooi hoor.

    Liked by 1 persoon

  8. Ik heb toch op de ‘Like’knop hoewel er natuurlijk schrijnende stukjes tussen zitten. Dat gedoe met Essent bijvoorbeeld. Schunnig gewoon. Zo zit de maatschappij helaas in elkaar. Bedrijven gaan letterlijk over lijken. Ik kom binnenkort weer veel bij je bij lezen Nar. Het kwam er maar niet van de laatste tijd maar ik moet wel bijblijven!

    Liked by 1 persoon

  9. Soms is het leven niet eerlijk zou je in je eentje in ern hoekje willen kruipen en huilen huilen huilen
    Dapper van je om het op te schrijven en te delen het helpt soms een heel heel klein beetje
    Lieve knuffel

    Liked by 1 persoon

  10. IK zou nu wel hetzelfde willen doen als jij steeds, boos worden, janken (hoef ik weinig voor te doen, gebeurt nu ook gewoon), schoppen, slaan etc.etc…. Hoeveel ellende kan een mens verdragen Narda!
    Ik wens je heel veel sterkte en denk aan je! Dikke knuffels!!!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s