Heb je mij weer

Ik had weer eens wat.

Vrijdag op zaterdagnacht werd ik rond vier uur wakker vanwege een hele nare pijn op mijn borst.
Links, op de plek waar je hart zit.
Je kent het vast wel, zo’n kramp die maakt dat je je niet meer durft te bewegen of diep in te ademen.
Ik heb het wel vaker. Als ik mijn schoenen aan trek bijvoorbeeld, of mijn teennagels lak, maar ook gewoon zomaar, opeens.

‘Ach, het trekt zo wel weer weg’ dacht ik. En als ik stil bleef liggen was het wel te doen.
Helaas trok het deze keer niet weg. Om elf uur uiteindelijk maar de dokterspost gebeld.
Nadat de huisarts mijn hart en longen had beluisterd en mijn bloeddruk en pols had gemeten zijn we enigszins gerustgesteld weer naar huis gegaan.
‘Maar als het erger wordt dan moet je bellen hoor’.

Vervolgens heb ik de hele dag op de bank gebivakkeerd. Als ik me rustig hield was het wel te doen, maar bij iedere beweging of kuchje ging ik zowat door de grond van de pijn.

Anyway, zaterdagnacht werd ik om kwart voor drie wakker. Voorzichtig ging ik op de rand van het bed zitten.
Rem werd ook wakker.
‘Gaat het Nar?’
Ik vertelde hem dat de pijn nu wél doortrok in mijn schouder en linkerarm.
‘Wat moet ik nou?
Ik heb weinig zin om met de ambulance hier opgehaald te worden’.
Het risico om niet te gaan was natuurlijk ook te groot.
‘Anders gaan we gewoon heen en dan bel je in de auto’.

Deze keer verwees de huisarts me wel door naar de cardioloog. Mijn bloeddruk was een stuk gestegen.
‘Ik geef u ook even een spray onder uw tong. Daar kunt u een beetje hoofdpijn van krijgen, en misschien trekken de klachten daarvan weg’.
Nou, hoofdpijn kreeg ik natuurlijk, maar de klachten bleven, wat alleen maar een heel goed teken was.

Op de Eerste Hulp werd meteen een hartfilmpje gemaakt, en er werd, naast de controles, bloed geprikt.
‘Het ziet er allemaal goed uit hoor, maar gezien de voorgeschiedenis van uw familie wil de arts-assistent u toch een paar uurtjes op de hartbewaking in de gaten houden’.

Nou, en daar lag ik dus even later, in een heel naargeestig kamertje aan de monitor. Het leek een beetje op het kamertje waar ze mijn zus hadden gelegd toen ze van de beademing werd gehaald.
‘Mag de deur alsjeblieft open blijven?’
Het mocht.
De arts-assistent kwam ook nog even luisteren naar mijn hart.
‘U heeft een klein ruisje, wist u dat?’

De volgende morgen kwam verpleegkundige Eric bloed prikken. Dat hadden ze op de Eerste Hulp ook al een keer gedaan. ‘Heeft u nog een beetje kunnen slapen?’
Dat had ik zowaar, het turen op zo’n beeldscherm naar je pols en je hartslag heeft een zeer geruststellende werking, geloof me.
Interessant ook, ik weet bijvoorbeeld nu dat mijn pols in rust rond de 60 slagen per minuut ligt.
‘Als deze uitslag ook goed is mag je straks weer lekker naar huis hoor. Voor de zekerheid maken we nog wel een keer een hartfilmpje’.
Ook dat zag er weer prachtig uit.
‘Ontbijtje maar?’
Ik wilde eigenlijk wel naar het toilet. ‘Ik mag je pas loskoppelen, als je bloeduitslagen binnen zijn, maar ik kan wel de po stoel voor je pakken?’
‘Nee, dank je de Koekkoek. Ik hou het nog wel even op’.

Het was wel een leukerd hoor, die Eric.
Beetje mijn leeftijd schat ik zo.
Hij gaf me twee paracetamol en pakte de afstandsbediening van het bed en net toen ik een slok water wilde nemen zakte mijn leuning ineens naar achter.
‘Wat doe jij nou?’
Bleek dat het bed gewoon defect was, op welk knopje hij ook drukte, hij kwam niet meer omhoog.
Vijf minuten later -na overleg met de TD vermoed ik- kwam hij terug. ‘Ik ga even onder je bed liggen hoor!’
Zo gemeen om mij steeds aan het lachen te maken.

Toen hij de stickers van het hartfilmpje verwijderde vroeg hij waar de pijn nou precies zat.
(Aan de onderkant van mijn linkerborst).
Hij drukte erop, dat ging best. Maar toen drukte hij dichter bij mijn borstbeen, en dat deed wel pijn. ‘Auww!’

Rond een uur of tien verscheen Eric met de cardioloog aan mijn bed. Ook de cardioloog luisterde nog even goed naar mijn hart.
‘Een heel klein ruisje, minimaal’.
Verder was alles helemaal in orde.
‘Als de pijn van uw hart had gekomen dan had de druk op uw ribben geen extra pijn gegeven’.
‘Is het dan evengoed nog nodig dat ik 20 april naar dr. S. ga?’
-Deze afspraak n.a.v. de familie voorgeschiedenis, hartfalen zus, overlijden ene neef (46) harttransplantatie ander neefje (38?)-
‘Ja, gaat u daar maar gewoon heen. Dan kunnen we nog even een echo maken en even horen hoe het met u gaat’.

‘Heeft u verder nog last van zuur?’
Het was de vierde keer al dat iemand dat aan me vroeg.
‘Niet meer of minder dan ieder ander denk ik’.
‘En hoe vaak denkt u dat ‘ieder ander’ dat dan heeft?’
-Weet ik veel?-
‘Een keer per half jaar of zo?’

Eric ging zich ermee bemoeien.
‘Een borrel maar dokter?’
‘Ja geef mevrouw nog maar een borreltje voor ze gaat’.

Zo kreeg ik even later nog een klein glaasje met wit bruisend spul. ‘Jakkes Eric, wat goor.’
‘Hé, ik had niet gezegd dat het lekker was hè?!’

Na de borrel moest ik nog een half uurtje wachten, maar toen kwam hij me ontdoen van alle plakplaatjes en mocht ik eindelijk echt -gerustgesteld- afscheid nemen van Eric.
‘Bedankt voor je straffe bed-actie!’

Jammer genoeg gong ik wel naar huis met wel nog evenveel pijn. Op de vraag wat het dan wel was had ik niet echt een antwoord gekregen.
‘Misschien is het gewoon een virus’.

De verjaardagsvisite voor Kyl maar afgezegd, koffie gedronken en een uurtje later naar bed gegaan.
Daar ben ik maar eens wat gaan googelen.
Op gegeven moment kwam ik bij informatie over Tietze Syndroom, een vorm van ontstekingsreuma.

Ik riep Rem en las het aan hem voor.
Ja, klinkt wel als wat jij hebt hè?’
Misschien heb ik geen zwelling onder aan mijn borstbeen, maar ik heb sinds een tijd wel altijd pijn als Bram of Spook op mijn borst gaan staan. Dat had ik vroeger nooit.
Later las ik dat ook niet iedereen zo’n zwelling heeft.

Naast de kramp in de borst kwam ik ook symptomen tegen als : nekklachten, pijn in de heup, schouderklachten, darmklachten, pijn in vingers, tintelingen, wee gevoel in de maag, kortom, het zou best eens zo kunnen zijn.

Maar misschien ook wel niet.
Laten we hopen van niet.
Op die Tietze zit niemand te wachten.
Laten we hopen dat het gewoon een virusje is.
Een eenmalige actie.
De pijn in mijn borst is wat afgenomen nu, maar ik heb er wel keelpijn voor in de plaats terug.
-Zie je wel? Virusje!-

Of alleen stress hè, dat kan ook.
Morgenmiddag zie ik dokter Spruitje bij mijn moeder.
Ik zal straks de assistente bellen om te vragen of hij dan ook heel even tijd heeft voor mij, want om nou voor morgen eerst voor mezelf een afspraak te maken op het spreekuur? Ik weet niet.
En vandaag is hij natuurlijk afscheid aan het nemen van zijn fans in het verpleeghuis.
Maar gezien mijn eigen voorgeschiedenis van de afgelopen twee jaar -met mijn ‘Verdenkingen van Reuma, Lyme, B12 tekort, etc.- wil ik dan toch graag nog even met hem daar over praten nu het nog kan.

Ik weet het gewoon even niet.
Ik voel me ondertussen ook net een hypochonder.
Maar ja.
Is dat dan weer zo raar als je familie bij bosjes neer valt?
En de pijn is echt, die verzin ik natuurlijk niet.

Al dat gekwaal.
Gek word je ervan.

En jullie vast ook.

Advertenties

57 gedachtes over “Heb je mij weer

  1. Ach meid, ik had net hetzelfde gedaan. Toch eng als je pijn in je hartstreek hebt, weten wij veel. Altijd beter laten controleren, dan een keer niet omdat je geen lastpost wil zijn. Zul je zien dat het dan net iets ernstigs is. Beterschap!

    Liked by 1 persoon

  2. Jee…schrikken Narda.Je gaat niet gek doen hoor! Je maakt mij ook nog zenuwachtig 😉 Mijn vader en twee ooms zijn ook overleden aan hun hart….overleden zus heeft ook een zware hartoperatie gehad en later zat een bacterie op haar hartkleppen,waar ze aan is overleden.Ik wil niet weten wat ze allemaal hadden,heb al genoeg.Maar snap dat dat invloed op je heeft.Denk weleens dat ik longkanker heb omdat mijn moeder dat had…en eerst een paar vriendinnen van haar die er ook aan overleden zijn.Je zou bijna denken dat het besmettelijk is,vandaar.
    Pas je goed op jezelf!! Xxx

    Liked by 1 persoon

  3. Ik denk dat jij voldoende verstand hebt om angst en pijn te onderscheiden, maar ook om alert genoeg te zijn gezien de hele familie-anamnese. Volgens mij heb je goed gehandeld. Doe rustig aan meis. Je hebt niet alleen een pittige tijd achter de rug, je zit er nog steeds midden in. Vergeet dat niet, hè? X

    Liked by 1 persoon

  4. Wat vervelend Narda wat je afgelopen weekend heb mee gemaakt. Hopelijk is het niet de ziekte van Tietse, is een zeer pijnlijke aandoening die mijn man en kleinzoontje ook hebben, ontsteking op de botten.

    Beterschap en aarzel niet om naar de arts te gaan wanneer de pijn te heftig wordt.

    Liked by 1 persoon

  5. Da’s even schrikken hoor Narda. Hopelijk niets aan de hand met je hart. Tietze syndroom is typisch bij mensen met Fybromyalgie meen ik me te herinneren. Héél gemeen pijn kan dat doen. Hou je goed, en ik duim voor goed nieuws hoor!!!

    Liked by 1 persoon

  6. Jij een hypochonder….mafketel! Het is toch logisch dat als je pijn bij je hart hebt, én jouw voorgeschiedenis kent dat je wil dat er direct, onmiddellijk, meteen naar gekeken wordt? Je neemt toch geen risico met je gezondheid? Wel geruststellend dat de cardioloog niets gevonden heeft.
    Ik hoop zo ontzettend dat het een virusje is…
    Liefs en een knuffel. Wel drie!

    Liked by 1 persoon

  7. volkomen normaal dat je je ongerust voelt, Narda.
    Maar Dokter Google is niet altijd zo’n goed idee. Dan gaan mensen zich van alles voorstellen. Een échte dokter is toch beter advies me dunkt.
    Ik hoop dat de pijn snel weer verdwijnt!

    Liked by 1 persoon

  8. Het is toch helemaal niet gek dat je even raar opkijkt als je zo’n pijn hebt in je hartstreek. Dat heb ik ook, en ik heb daar regelmatig wel eens kramp. Dus beter voorkomen dan genezen zou ik zo zeggen.
    Hopelijk ben je gauw pijnloos, maar weet je ook een beetje hoe het zit allemaal!

    Liked by 1 persoon

      • Hahaha, neen, liever niet, maar het is wel eens fijn om te horen dat je niet alleen bent met je rare kwaaltjes. Heb daar trouwens ook wel eens een ‘kou’ gehad op die spier, voelde ook alsof het mijn hart was. Gelukkig niet! Veel beterschap!

        Liked by 1 persoon

  9. Dit was niet het soort hotelletje dat ik in gedachten had in mijn reactie op je vorige logje!
    Nee hoor ,ik word er niet gek van maar dat het jou de strot uitkomt kan ik me goed voorstellen.
    Hoop dat Spruitje je nog een beetje gerust kan stellen!

    Liked by 1 persoon

  10. De Ex heeft ook Tietze (en fibromyalgie en nog veel meer). Het kan gruwelijk pijnlijk zijn dus (als dit het is) is het logisch dat je de pijn niet hebt afgewacht maar aan de bel hebt getrokken.
    Ik hoop dat je er snel van opknapt, anders goede pijnstillend voor vragen want het belemmert enorm in je dagelijks leven. Sterkte!

    Liked by 1 persoon

  11. Goh Narda, dat werd dus een heel ander soort feestje dan je gedacht had. Iets in mij zegt dat stress er op zijn minst een aandeel in kan hebben, na alles wat jij hebt meegemaakt, maar ik ben geen dokter. Hoop voor je dat er gauw een verklaring voor gevonden wordt – en nog meer hoop ik voor je dat het ‘gewoon’ een virus is. Hou je taai! ❤

    Liked by 1 persoon

      • Ja de overeenkomst tussen een paniekaanval en een hartaanval is tegenwoordig overbekend en ik kan me goed voorstellen dat je zo langzamerhand door angst wordt overmand. Of je nu wil of niet. Toch goed om jouw voorgeschiedenis bij een cardioloog te benadrukken – zo je dat niet al gedaan hebt.

        Liked by 1 persoon

        • Nou, dat valt wel mee hoor, dat ik door angst overmand word bedoel ik, maar dat het zomaar met je gebeurd kan zijn zoals bij mijn zus en neef heeft wel zijn sporen nagelaten. In eerste instantie was ik ook in de ochtend voldoende gerustgesteld. Het was dat de pijn ging doortrekken in mijn linkerarm, een teken waar je allert op moet zijn natuurlijk.

          Liked by 1 persoon

          • Nee maar dat is het nu juist. Stress en paniek ontstaan niet zozeer door angst die je onderkent, maar door angst die je onderdrukt, wegdrukt of verdringt. Denk ik. Maar ik wil je beslist niets opdringen, hoor Narda, want ik weet het net zo min als jij.

            Liked by 1 persoon

          • Wie weet. Ik denk dat dat automatisme in werking treed zodra het nodig is. Wegdrukken bedoel ik. Onbewust.
            Tja, de psyche van een mens is een raar ding hoor. En heeft zoveel invloed op al die celletjes die je lichaam vormen.

            Liked by 1 persoon

  12. Wat een verhaal meiss ,ik kan me voorstellen dat je ongerust word als ik zo lees over je familie en om over de pijn nog maar niet te spreken .Ik hoop dat het wat beter zal gaan nu
    .Sterkte en beterschap
    .Elisabeth

    Liked by 1 persoon

  13. Jeetje meis….. ik herken dit heel erg. Toen mijn moeder het aan haar hart kreeg was prompt iedere pijn die ik voelde een aanleiding om compleet panisch te denken dat ik hetzelfde had. En door het druk maken werden die klachten ook steeds erger. Op een gegeven moment was het zo erg dat ik niet eens meer de fiets op durfde. Die zelfde klachten die jij hebt kunnen overigens ook het gevolg zijn van chronische hyperventilatie. Dan verkrampen je spieren enorm erg wat dan weer de pijn geeft. Toch hoop ik dat het nachtje een beetje geholpen heeft meer rust te voelen… dikke knuffel

    Liked by 1 persoon

  14. Het is waardeloos als je dit als familiekwaal kan bestempelen.
    En het ding moet natuurlijk wel blijven kloppen.
    Liefst pijnloos.

    Die ellendige hartbewakingskamer ken ik ook, 2 of 3 keer
    De laatste keer had ik gewoon een ontsteking aan mijn borstspier die met zo’n bruin pilletje verholpen kon worden.
    Maar het kreng deed zeer bij een hartslag van boven de 140 bij het wielrennen.
    De huisarts zag op een diagram dat er iets van zuurstof tekort bleek te zijn, waardoor ik eigenlijk met gillende sirenes erheen moest maar ik gewoon de fiets had genomen naar het ziekenhuis.
    Ik knapte steeds op van het spraytje, vandaar 1 2 3 hup de bewaking op.
    Kom ik naast een heel oude Turkse madam te liggen die de hele tijd om haar moeder riep.
    “Annaaaa, Annaaaaaaaaa, Annaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa”
    Gloeiende, gloeiende, mens houd toch eens je kop dicht.
    En de ziekenbroeders wilden midden in de nacht zowat een kussen ………………..nee hoor!
    Uiteindelijk weer niks aan de hand.
    Een Hulkenhart klopt namelijk altijd vol Liefde.

    Liked by 1 persoon

  15. Lees nu net pas je blogje. Tuurlijk ben je geen hypochonder en zeker is het niet gek dat je je ook eens zorgen over jezelf maakt. Zou wat wezen.
    Doe voorzichtig, neem de tijd, zorg voor jezelf. Het klinkt hard, maar je zult nog zoveel kracht nodig hebben…..
    Ik stuur allemaal zonnestraaltjes naar je toe! Heel veel liefs.

    Liked by 1 persoon

  16. Hoop dat het inmiddels een beetje beter met je gaat. Natuurlijk ben je geen hypochonder. Die beelden zich hun (vele) ziektes in, maar wat jij mankeert is echt, anders waren ze in het ziekenhuis ook niet zo serieus op je klachten ingegaan. Sterkte ermee!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s